Дили он тарк на андари хури симин бар ӯст

دل آن ترک نه اندر خور سیمین بر اوست

Сухан ӯ на зи ҷинси лаб чун шукр ӯст

سخن او نه ز جنس لب چون شکر اوست

Бо лаби ширин бо ман суханон гуяд талх

با لب شیرین با من سخنان گوید تلخ

Сухан талх надонад ки на андар хур ӯст

سخن تلخ نداند که نه اندر خور اوست

На бондозаҳ кунад кор ва нагӯям ки макун

نه باندازه کند کار و نگویم که مکن

Чаканами пас ки марои ҷони ҷаҳон дар бар ӯст

چکنم پس که مرا جان جهان در بر اوست

Аз ҳамаи халқи дили ман сӯй ӯ дорад майл

از همه خلق دل من سوی او دارد میل

Биҳдаҳ нест пас он кибр ки андар сар ӯст

بیهده نیست پس آن کبر که اندر سر اوست

Сарвро монад коўрдаҳи гули сӯрии бор

سرو را ماند کآورده گل سوری بار

Бинии он сарв ки хандони гули сӯрӣ бар ӯст

بینی آن سرو که خندان گل سوری بر اوست

Модараш гуфт писар зоем сарву маи зод

مادرش گفت پسر زایم سرو و مه زاد

Пас марои ин гилау машғала бо модар ӯст

پس مرا این گله و مشغله با مادر اوست

Он рух чун гули бишкуфтаи вболоӣ чу сарв

آن رخ چون گل بشکفته وبالای چو سرو

Хоҷаи дидаи сет ҳамоно ки раҳаш брдр ӯст

خواجه دیده ست همانا که رهش بردر اوست

Хоҷаи сидбўбкри ҳасирӣ ки худоӣ

خواجه سیدبوبکر حصیری که خدای

Ҳарчӣ дода сети бадв , дар хур ӯ , ваз дар ӯст

هرچه داده ست بدو، در خور او، وز در اوست

Меҳтари мҳтшмонсти бҳшмт на бзод

مهتر محتشمانست بحشمت نه بزاد

Аз ҳамаи муҳташамон ҳар ки буд кеҳтар ӯст

از همه محتشمان هر که بود کهتر اوست

Ҳар ки аз чокарӣу хизмат ӯ ранҷи барад

هر که از چاکری و خدمت او رنج برد

Ранҷи нодидаи ҷаҳони чокар ва хизматгар ӯст

رنج نادیده جهان چاکر و خدمتگر اوست

Чокарӣ кардан ӯ дар шараф аз мерай ба

چاکری کردن او در شرف از میری به

Варна чун чашми ҳамаи мейрон бар чокар ӯст

ورنه چون چشم همه میران بر چاکر اوست

Душманӣ кардан бо марди чунуи бихрдист

دشمنی کردن با مرد چنو بیخردیست

Хиради душман ӯ дар сухан мзмр ӯст

خرد دشمن او در سخن مضمر اوست

Душмани хоҷаи биболу пар мағрур мабод

دشمن خواجه ببال و پر مغرور مباد

Ки ҳалоку аҷали мӯрчаи бол ва пар ӯст

که هلاک و اجل مورچه بال و پر اوست

Ҳар мухолиф ки бадв қасд кунад нест шавад

هر مخالف که بدو قصد کند نیست شود

Вар мисли саъди фалакҳо ҳама аз ахтар ӯст

ور مثل سعد فلکها همه از اختر اوست

Оташии дони ту хилофашро дар сӯзишу туф

آتشی دان تو خلافش را در سوزش و تف

Ки мисли чархи асир аз туф хокистар ӯст

که مثل چرخ اثیر از تف خاکستر اوست

Меҳри фарзандӣ бар хоҷа фиканда сети ҷаҳон

مهر فرزندی بر خواجه فکنده ست جهان

Зонка чун модрондаҳи хўрўондаҳи броўст

زانکه چون مادرانده خوروانده براوست

Душман ар меҳр тамаъ дорад азуи биҳдгист

دشمن ار مهر طمع دارد ازو بیهدگیست

Ки ҷаҳони модар ӯ нест ки модндр ӯст

که جهان مادر او نیست که مادندر اوست

Кас дар ин гетӣ бо душман ӯ дӯст мабод

کس در این گیتی با دشمن او دوست مباد

Кождҳоиисти ҷаҳони душмани хоҷа хур ӯст

کاژدهاییست جهان دشمن خواجه خور اوست

ӯ карӣмӣаст атои бахшу карӣмӣ ки мудом

او کریمیست عطا بخش و کریمی که مدام

Рӯзӣ халқ бидон даст вале парвар ӯст

روزی خلق بدان دست ولی پرور اوست

Дил ӯ вақти ато додан баҳрӣаст фарох

دل او وقت عطا دادن بحریست فراخ

Ки маи зуди рӯи андари талаб маъбар ӯст

که مه زود رو اندر طلب معبر اوست

Натавон гуфт ки дарёии дмонро дигараст

نتوان گفت که دریای دمان را دگرست

Натавон гуфт ки дарҳои дигар ҷуз дар ӯст

نتوان گفت که درهای دگر جز در اوست

Аз карӣмии дил ӯ сайр шавад ҳаргиз на

از کریمی دل او سیر شود هرگز نه

Ин срштист ки дар хилқат ва дар гавҳар ӯст

این سرشتیست که در خلقت و در گوهر اوست

Даст ӯ ҳамчуи дрхтист ки чашми ҳамаи халқ

دست او همچو درختیست که چشم همه خلق

Ббҳору бхзони брглу барг ва бар ӯст

ببهار و بخزان برگل و برگ و بر اوست

Бртни ҳечкас аз ҳеҷ ситамгар набӯд

برتن هیچکس از هیچ ستمگر نبود

Он ситам каз каф бахшанда ӯ брзр ӯст

آن ستم کز کف بخشنده او برزر اوست

Гар бкФ гирад соғар бхрўш ояд зар

گر بکف گیرد ساغر بخروش آید زر

Он хурӯш аз каф ӯ ноед каз соғар ӯст

آن خروش از کف او ناید کز ساغر اوست

Ҳар чаҳ дар гетӣ аз маънӣ хоҳанд ?гийаст

هر چه در گیتی از معنی خواهند گیست

Ном ӯ бо слти некӯ дар дФтроўст

نام او با صلت نیکو در دفتراوست

Ин ато додани доими хуии пайғамбари мост

این عطا دادن دایم خوی پیغمبر ماست

эй хунаки онкаси кўрои хуй пайғамбар ӯст

ای خنک آنکس کورا خوی پیغمبر اوست

Сабабӣ бояд то фахр тавон кард бидон

سببی باید تا فخر توان کرد بدان

Родӣу Фхрўи бузургии сабаб муфаххар ӯст

رادی و فخرو بزرگی سبب مفخر اوست

Мухбирӣ бояд бар манзари покизаи гувоҳ

مخبری باید بر منظر پاکیزه گواه

Мухбирӣ дар хури манзари бҷҳон мухбир ӯст

مخبری در خور منظر بجهان مخبر اوست

Ҳамаи хӯбӣу никуӣ буд ӯро зи худоӣ

همه خوبی و نکویی بود او را ز خدای

Венаи раҳеро ки ситойишгар ва мдҳтгр ӯст

وین رهی را که ستایشگر و مدحتگر اوست

Ид ӯ фаррух ва ӯ шоди бФрхндаҳи бутӣ

عید او فرخ و او شاد بفرخنده بتی

Ки гуҳи устода май андари кафу гуҳ дар бар ӯст

که گه استاده می اندر کف و گه در بر اوست