Бути ман он ба ду рух чун шукуфтаи лолаи ситон

بت من آن به دو رخ چون شکفته لاله ستان

Чу дид рӯй маро рӯй хеш кард ниҳон

چو دید روی مرا روی خویش کرد نهان

Ҳар оина ки баҳор андарун шавад ба ҳиҷоб

هر آینه که بهار اندرون شود به حجاب

Дар он замон ки бурун ояд аз ҳиҷоби хазон

در آن زمان که برون آید از حجاب خزان

Чу рӯй хеш бапушед рӯз ман бишикаст

چو روی خویش بپوشید روز من بشکست

Набӯд ҷои шигифт ва шигифтам омад аз он

نبود جای شگفت و شگفتم آمد از آن

Ҳар оина ки чу хуршед нопадид шавад

هر آینه که چو خورشید ناپدید شود

Сиёҳ ва тира шавад гарчи равшанаст ҷаҳон

سیاه و تیره شود گرچه روشنست جهان

Маро бидид ва ба мижгон фурӯ кашид абрӯ

مرا بدید و به مژگان فرو کشید ابرو

зи бим дар тани ман зилзила гирифт равон

ز بیم در تن من زلزله گرفت روان

Ҳроинаҳ ки битарсад касе чу душман ӯ

هرآینه که بترسد کسی چو دشمن او

Баробари дил ӯ тири брнҳд ба камон

برابر دل او تیر برنهد به کمان

Се бӯса зу бхридми дилӣ бадв додам

سه بوسه زو بخریدم دلی بدو دادم

Надоди бӯса ва бар ман гирифт рӯй гарон

نداد بوسه و بر من گرفت روی گران

Ҳроинаҳ чу зиён кард бар харида нав

هرآینه چو زیان کرد بر خریده نو

зи ман бипушади коидўн сутӯда нест зиён

ز من بپوشد کایدون ستوده نیست زیان

Маро бибинад маъшӯқи ман бихандади хуш

مرا ببیند معشوق من بخندد خوش

Чу ӯ бихандад бар ман фитад хурӯшу фиғон

چو او بخندد بر من فتد خروش و فغان

Ҳар оина ки чу дил хастагон бинолад раъд

هر آینه که چو دل خستگان بنالد رعد

Чу барқ боз кунад пеш ӯ ба хандаи даҳон

چو برق باز کند پیش او به خنده دهان

Ба зулф бо дили ман чанд гоҳ бозӣ кард

به زلف با دل من چند گاه بازی کرد

Дилам бахаст ва ҷароҳат гирифт ва монад нишон

دلم بخست و جراحت گرفت و ماند نشان

Ҳар оина ки нишон гирад аз ҷароҳати гӯй

هر آینه که نشان گیرد از جراحت گوی

Чӯбии муҳобо ҳар сӯ ҳаме хӯрд чавгон

چوبی محابا هر سو همی خورد چوگان

Дилам бахасту лекин кунун ҳамеи тарсад

دلم بخست و لیکن کنون همی ترسد

зи хашми хоҷаи фозили сутӯдаи султон

ز خشم خواجه فاضل ستوده سلطان

Ҳар оина ки битарсад зи хашми хоҷа ки ӯ

هر آینه که بترسد ز خشم خواجه که او

Ба зулфи ганҷи мдиҳш ҳаме кунад пинҳон

به زلف گنج مدیحش همی کند پنهان

Абулҳасани алии фазли Аҳмади онкии чўкФ

ابوالحسن علی فضل احمد آنکه چوکف

Ба ки намояд ҳамвора кӯҳ гардад кон

به که نماید همواره کوه گردد کان

Ҳар оина ки зи дидор офтоб шавад

هر آینه که ز دیدار آفتاب شود

Ба кӯҳи санги ақиқ ва ба дашти гули ъқён

به کوه سنگ عقیق و به دشت گل عقیان

Ниҳоди хуби вараи мардумӣ азу гиранд

نهاد خوب وره مردمی ازو گیرند

Сутӯдагону бузургони тозӣу деҳқон

ستودگان و بزرگان تازی و دهقان

Ҳар оина ки зи хуршед моҳ гирад нур

هر آینه که ز خورشید ماه گیرد نور

Чунонкии миваи замаи рангу гӯнаи алвон

چنانکه میوه زمه رنگ و گونه الوان

Агар чаҳ комил ва кофӣ касеаст , чун баров

اگر چه کامل و کافی کسیست، چون براو

Фурӯ нишаст падед ояд андару нуқсон

فرو نشست پدید آید اندر و نقصان

Ҳар оинаи чўстораҳ ба офтоб расед

هر آینه چوستاره به آفتاب رسید

Чунон намояд кандар миёнаи ақрон

چنان نماید کاندر میانه اقران

Чаҳор ҳади бисот аз фурӯғи талъат ӯ

چهار حد بساط از فروغ طلعت او

зи нури таври тўлӣ шинохтан натавон

ز نور طور تولی شناختن نتوان

Ҳар оина ки ҳамеи равшанӣ ба чашм ояд

هر آینه که همی روشنی به چشم آید

Куҷо фурӯхта шамъӣ буд забонаи занон

کجا فروخته شمعی بود زبانه زنان

Бадв ниҳоданд аз рукнҳои олам рӯй

بدو نهادند از رکنهای عالم روی

Гузидагони замину сутӯдагони ҷаҳон

گزیدگان زمین و ستودگان جهان

Сафӣ ки хоҷаи бдўрўнҳоди рӯзи набард

صفی که خواجه بدورونهاد روز نبرد

Тиҳӣ шавад зи савору пиёдаи ҳам бузмон

تهی شود ز سوار و پیاده هم بزمان

Ҳар оина шавад аз ранги марғзори тиҳӣ

هر آینه شود از رنگ مرغزار تهی

Чу рӯй кард сӯии марғзори шери жён

چو روی کرد سوی مرغزار شیر ژیان

Суханварону ситоишгарони гетӣ ро

سخنوران و ستایشگران گیتی را

Ҳаме нагардад ҷзбри мдиҳи хоҷаи забон

همی نگردد جزبر مدیح خواجه زبان

Ҳар оина наситояд замини шӯра касе

هر آینه نستاید زمین شوره کسی

Ки пари шукуфаи вгл боғ бинад вбстон

که پر شکوفه وگل باغ بیند وبستان

Сухан чу тан буд андари ситоиши ҳамаи кас

سخن چو تن بود اندر ستایش همه کس

Чу дар ситоиш ӯ роҳ ёфт гашт чу ҷон

چو در ستایش او راه یافت گشت چو جان

Ҳар оина ки сухан дар ситоиши мардум

هر آینه که سخن در ستایش مردم

Чунон наёяд кандар ситоиши раҳмон

چنان نیاید کاندر ستایش رحمان

Фузунтар аз ҳама кас дорад олат ҳастӣ

فزونتر از همه کس دارد آلت هستی

зи бахшиши каф ӯ мдҳгўӣ мадҳат хон

ز بخشش کف او مدحگوی مدحت خوان

Ҳамеша боду бадви шоди боди халқ ки ӯ

همیشه باد و بدو شاد باد خلق که او

Ба ҷӯади рӯзии халқ аз худоӣ карда змон

به جود روزی خلق از خدای کرده ضمان

Ҳар оина чу дуо дар салоҳи халқ буд

هر آینه چو دعا در صلاح خلق بود

Иҷобаташро умед бошад аз яздон

اجابتش را امید باشد از یزدان

Хуҷастаи бод бар ӯ меҳргон вдст мабод

خجسته باد بر او مهرگان ودست مباد

Замонароу ҷаҳонро бар ӯ ва бар султон

زمانه را و جهان را بر او و بر سلطان

Ҳар оина набӯд дасти хокро бар бод

هر آینه نبود دست خاک را بر باد

Чунонкӣ оташ сӯзанда робри оби равон

چنانکه آتش سوزنده رابر آب روان