Чанд азин тнгдлӣ эй санами танги даҳон

چند ازین تنگدلی ای صنم تنگ دهان

Ҳар замонӣ макун эй рӯй накӯ рӯй гарон

هر زمانی مکن ای روی نکو روی گران

Май чунон хиради Неи ту ки ндонӣ бдўник

می چنان خرد نیی تو که ندانی بدونیک

Ноз биўқт макун вақти ҳама чиз бидон

ناز بیوقت مکن وقت همه چیز بدان

Хубрӯёнро пайваста буд қасд ба дил

خوبرویان را پیوسته بود قصد به دل

Мари туро чун ки ҳамаи сола буд қасд ба ҷон

مر ترا چون که همه ساله بود قصد به جان

Беш азин ҷурм надорам ки туро дорам дӯст

بیش ازین جرم ندارم که ترا دارم دوست

Натавон кишти бад-ӣни ҷурми раҳеро натавон

نتوان کشت بدین جرم رهی را نتوان

Макун эй тарки марои биҳдаҳ аз дасти мада

مکن ای ترک مرا بیهده از دست مده

Ба ситами роҳи мада чашм бидонро ба миён

به ستم راه مده چشم بدان را به میان

Гар зи ту рӯй битобам дгарон шод шаванд

گر ز تو روی بتابم دگران شاد شوند

Чаҳ шавад гар накунӣ кор ба коми дгарон

چه شود گر نکنی کار به کام دگران

Бар ман танги фарози ойу лабати пеши ман ор

بر من تنگ فراز آی و لبت پیش من آر

То бигирам ба ду ангушту даҳуми бӯса бар он

تا بگیرم به دو انگشت و دهم بوسه بر آن

Лаби магари дони зи лаби ман ки бад-ӣни лаби садбор

لب مگر دان ز لب من که بدین لب صدبار

Бӯсаи додстм бар дасти надими султон

بوسه دادستم بر دست ندیم سلطان

Хоҷаи Сайиди бўбкри ҳасирӣ ки бадваст

خواجه سید بوبکر حصیری که بدوست

Чашми султони ҷҳондорўи дили халқи ҷаҳон

چشم سلطان جهاندارو دل خلق جهان

Шофиии мазҳаби покиза ки рӯзии сад бор

شافعی مذهب پاکیزه که روزی صد بار

Шофииро шавад аз мазҳаб ӯ шоди равон

شافعی را شود از مذهب او شاد روان

Мазҳаби шофиӣ аз хоҷаи биФзўди шараф

مذهب شافعی از خواجه بیفزود شرف

Ҳуҷҷати шофиӣ аз хоҷаи қавии гашти баён

حجت شافعی از خواجه قوی گشت بیان

Сухан чун шукр ӯ зи паии ҳуҷҷати хеш

سخن چون شکر او ز پی حجت خویش

Банависанд бузургону имомони замон

بنویسند بزرگان و امامان زمان

Ҳар ҳадисӣ ки кунад хоҷаи мусулмонон ро

هر حدیثی که کند خواجه مسلمانان را

Ҳуҷҷатӣ бошад ҳамчун ки буд хоҷаи қирон

حجتی باشد همچون که بود خواجه قران

Гмрҳонро ба раҳи орад ба сухани гуфтани хуб

گمرهان را به ره آرد به سخن گفتن خوب

Офарини боди барони лафз ва бар он хуби равон

آفرین باد برآن لفظ و بر آن خوب روان

Суд халқаст бар шоҳи сухани гуфтан ӯ

سود خلقست بر شاه سخن گفتن او

Инат судӣ ки наёмизад бо ҳеҷ зиён

اینت سودی که نیامیزد با هیچ زیان

Ҳама он гуяд козодаҳ эй аз ғами барраад

همه آن گوید کازاده ای از غم برهد

Кор душвор шавад бар дили султони осон

کار دشوار شود بر دل سلطان آسان

Гоҳи гўидкаҳи фалонро ба фалон шуғл фирист

گاه گویدکه فلان را به فلان شغل فرست

Гоҳи гўидкаҳи фалонро зи фалони ғами бурҳон

گاه گویدکه فلان را ز فلان غم برهان

Ҳар замони мумтаҳаниро барраанд зғмӣ

هر زمان ممتحنی را برهاند زغمی

Ҳарзмони куштанеро диҳад аз куштани амон

هرزمان کشتنیی را دهد از کشتن امان

Ба ҳадисӣ ки шабии крдҳмии пеши малик

به حدیثی که شبی کردهمی پیش ملک

Олимиро бурҳонед зи банди аҳзон

عالمی را برهانید ز بند احزان

Шоҳи гетӣ ба сухани гуфтан ӯ дорад гӯш

شاه گیتی به سخن گفتن او دارد گوش

Ва ӯ ҳамеи борад чун дар суханҳо зи даҳон

و او همی بارد چون در سخنها ز دهان

Кист имрӯзи брслтони кофӣтар азу

کیست امروز برسلطان کافیتر ازو

Ки сазовортар аз хоҷа ба чандини эҳсон

که سزاوارتر از خواجه به چندین احسان

Гар адаб хоҳӣ ҳасту вари ҳунар хоҳӣ ҳаст

گر ادب خواهی هست و ور هنر خواهی هست

Адабашро на қиёсу ҳунарашро на карон

ادبش را نه قیاس و هنرش را نه کران

Лоҷарами султони имрӯзи бадв шод тараст

لاجرم سلطان امروز بدو شاد ترست

Ҳам бад-ӣни ҳоли нави ойину бад-ӣни бахти ҷавон

هم بدین حال نو آیین و بدین بخت جوان

Ҳар замони мартабатӣ нав диҳад ӯро бар хеш

هر زمان مرتبتی نو دهد او را بر خویش

Ҳар ду рӯзӣ ба Муродӣ диҳад ӯро фармон

هر دو روزی به مرادی دهد او را فرمان

Аз миён надамо чашм бадв дораду бас

از میان ندما چشم بدو دارد و بس

Чаҳ ба айвон чаҳ ба маҷлис чаҳ ба майдон чаҳ ба хон

چه به ایوان چه به مجلس چه به میدان چه به خوان

Пел дод ӯро то аз пай ӯ маҳд кашад

پیل داد او را تا از پی او مهد کشد

Чун яке дод дигар бидиҳад бе ҳеҷ гумон

چون یکی داد دگر بدهد بی هیچ گمان

Дархури пел кунун рояту маншур буд

درخور پیل کنون رایت و منشور بود

Мартабати ро баи ҷаҳони бартар аз ин чист макон

مرتبت رابه جهان برتر از این چیست مکان

Хоҷаро шуғли ҷаҳони мейр ҳаме фармоед

خواجه را شغل جهان میر همی فرماید

Сипаҳ оростану ҷанги қадари хону фалон

سپه آراستن و جنگ قدر خان و فلان

Ҳар куҷо рафт чунон рафт ки султон фармуд

هر کجا رفت چنان رفت که سلطان فرمود

Чаҳ брхони бузург ва чаҳ бар душмани хон

چه برخان بزرگ و چه بر دشمن خان

На ҳамоно ки ҳамеша мулкӣ хоҳад кард

نه همانا که همیشه ملکی خواهد کرد

Ончӣ ӯ кард зи мардӣ ба дар туркистон

آنچه او کرد ز مردی به در ترکستان

Нагзарад чанде кандар ҳамаи офоқи ҷаҳон

نگذرد چندی کاندر همه آفاق جهان

Нагузорад ҳаме аз душмани шаҳи номи венашон

نگذارد همی از دشمن شه نام ونشان

На хато гуфтам шаҳро ба чунин ҳслту хуй

نه خطا گفتم شه را به چنین حصلت و خوی

Набӯд душмани андари ҳамаи офоқи ҷаҳон

نبود دشمن اندر همه آفاق جهان

Ҷовдони шоди зиёди вабаи ҳамаи коми расоад

جاودان شاد زیاد وبه همه کام رساد

Пушту ёригар ӯ бод ҳамеша яздон

پشت و یاریگر او باد همیشه یزدان

Бархӯрд аз тан ва аз ҷону зи фарзанди азиз

برخورد از تن و از جان و ز فرزند عزیز

Мкноди эзади азуи холии як лаҳзаи макон

مکناد ایزد ازو خالی یک لحظه مکان

Азбтонӣ ки аз эшон дил ӯ шод шавад

ازبتانی که از ایشان دل او شاد شود

Хонаи пари Кебеки хромндаҳу пари сарви равон

خانه پر کبک خرامنده و پر سرو روان

Ид ӯ фарруху фархунда ва ӯ шод ба ид

عید او فرخ و فرخنده و او شاد به عید

Душманонаши ғамӣу биксу муҳтоҷ ба нон

دشمنانش غمی و بیکس و محتاج به نان