эй писар низ марои сангдил ва тунд махон

ای پسر نیز مرا سنگدل و تند مخوان

Тундӣу сангдилии пешаи тест эй дилу ҷон

تندی و سنگدلی پیشه تست ای دل و جان

Гар мисл гӯям чашм ту бимонад ба дигар

گر مثل گویم چشم تو بماند به دگر

Ҳар замони даст грстн кунӣу дасти фиғон

هر زمان دست گرستن کنی و دست فغان

Дӯши борӣ чаҳ сухан гуфтам бо ту снмо

دوش باری چه سخن گفتم با تو صنما

Ки чунон тнгдлу тофтаи дили гаштӣ аз он

که چنان تنگدل و تافته دل گشتی از آن

Ба ҳадисӣ ки равад банд бар абрӯ чаҳ занӣ

به حدیثی که رود بند بر ابرو چه زنی

Ҳамчу гунаҳгон натавон басти бикбори даҳон

همچو گنگان نتوان بست بیکبار دهان

Ту ғуломи манӣу хоҷаи хдоўндмнст

تو غلام منی و خواجه خداوندمنست

Натавон бо ту сухани гуфтан ва бо хоҷаи тавон

نتوان با تو سخن گفتن و با خواجه توان

Хоҷаи Сайиди Абубакри ҳасирӣ ки бадв

خواجه سید ابوبکر حصیری که بدو

Шодмонаст шабу рӯзи худованди ҷаҳон

شادمانست شب و روز خداوند جهان

Офтоби удабои бори худои руасо

آفتاب ادبا بار خدای رؤسا

Меҳтари никхўии никдлу неки ҷавон

مهتر نیکخوی نیکدل و نیک جوان

То замонаст ва заминаст ба фазл ва ба ҳунар

تا زمانست و زمینست به فضل و به هنر

На чуну дид замин ва на чуну дид замон

نه چنو دید زمین و نه چنو دید زمان

Чун гуҳ родӣ бошад бар ӯ абри бахил

چون گه رادی باشد بر او ابر بخیل

Чун гуҳ мардӣ бошад бар ӯ шери ҷбон

چون گه مردی باشد بر او شیر جبان

Гарчи дар мавкиб ӯ роят солорӣ нест

گرچه در موکب او رایت سالاری نیست

Олату ъдт он дод маровро султон

آلت و عدت آن داد مراو را سلطان

Роят аз баҳри нишон бояд ва дар мавкиб ӯ

رایت از بهر نشان باید و در موکب او

Бист чизаст ба аз рояти Мансури нишон

بیست چیزست به از رایت منصور نشان

Маҳд бар пел кашӣдан зи пас мавкиб ӯ

مهد بر پیل کشیدن ز پس موکب او

Ба шарафи бештар аз рояти баҳмону фалон

به شرف بیشتر از رایت بهمان و فلان

Хоҷа дар маҷлис бар тахт нишаста бршоаҳ

خواجه در مجلس بر تخت نشسته برشاه

Дигарон зер , кунун мартабат хоҷа бидон

دیگران زیر، کنون مرتبت خواجه بدان

Дгаронро бар ӯ хизмат ӯ нест магар ?

دگران را بر او خدمت او نیست مگر ؟

Магари ӣнҷо чаҳ кунад кин на ҳадисӣаст ниҳон

مگر اینجا چه کند کاین نه حدیثیست نهان

Хоҷаи он гоҳи бадви майл ҳаме кард ки дошт

خواجه آن گاه بدو میل همی کرد که داشت

Майл кардани сӯй ӯ назд шаҳи шарқи зиён

میل کردن سوی او نزد شه شرق زیان

Набӯд чораи ҳасудони лъинро зи ҳасад

نبود چاره حسودان لعین را ز حسد

Ҳасад онаст ки ҳаргиз напазирад дармон

حسد آنست که هرگز نپذیرد درمان

Аз ҳасудони ҳасад ва аз малик шарқ навохт

از حسودان حسد و از ملک شرق نواخت

Аз малики ёрӣ ва аз хоҷа даҳраст амон

از ملک یاری و از خواجه دهرست امان

ӣнҳамаи фазли хдоисти худоёи ту ба фазл

اینهمه فضل خدایست خدایا تو به فضل

Ҳамчунон дори мари ӯро ва ба наҳиммат бирасон

همچنان دار مر اورا و به نهمت برسان

Шодмон кун дили он шодкунанда ҳамаи халқ

شادمان کن دل آن شاد کننده همه خلق

Ба бқоӣӣ ки мари онро набӯд ҳеҷ карон

به بقائی که مر آن را نبود هیچ کران