Марои длист ки аз чашми бади расида ба ҷон

مرا دلیست که از چشم بد رسیده به جان

Балои ман з диласт инат дард бе дармон

بلای من ز دلست اینت درد بی درمان

Туро чаҳ гӯям гӯям марои чашми бдзд

ترا چه گویم گویم مرا چشم بدزد

Туро чаҳ гӯям гӯям марои зи дили бустон

ترا چه گویم گویم مرا ز دل بستان

Гарми з чашм надуздӣ табоҳ гардад айш

گرم ز چشم ندزدی تباه گردد عیش

Варами зи дили нстонӣ нФўр гардад ҷон

ورم ز دل نستانی نفور گردد جان

Касе ки шодии дили дидўи равшанои чашм

کسی که شادی دل دیدو روشنایی چشم

Яке азин ду бандаад ба сад ҳазор ҷаҳон

یکی ازین دو بندهد به صد هزار جهان

Пас онкасӣ ки мродўсттар зи ҷон ва диласт

پس آنکسی که مرادوست تر ز جان و دلست

Марои ту гӯйӣ зу даври шӯ чигуна тавон ?

مرا تو گویی زو دور شو چگونه توان ؟

Ба ихтиёри кас аз ёри хеш давр шавад ?

به اختیار کس از یار خویش دور شود ؟

Ба рӯзи васл касе орзўкнди ҳиҷрон

به روز وصل کسی آرزوکند هجران

Касе зукоми дил хештан битобад рӯй ?

کسی زکام دل خویشتن بتابد روی ؟

Касе ба бозӣ бо дӯсти бишиканади паймон ?

کسی به بازی با دوست بشکند پیمان ؟

Маро чаҳгар ту ниёе задаст дӯст биёб

مرا چه گر تو نیایی زدست دوست بیاب

Маро чаҳгар ту Бамоне ба дасти дӯсти бимон

مرا چه گر تو بمانی به دست دوست بمان

Ман ӣнҳамаи зи тариқ мтоибт гуфтам

من اینهمه ز طریق مطایبت گفتم

Магар нагӯйӣ кин жож бошаду ҳазён

مگر نگویی کاین ژاژ باشد و هذیان

Касе ки жож дароед ба даргаӣ нашавад

کسی که ژاژ دراید به درگهی نشود

Ки чарби гӯйон онҷо шаванд кунад забон

که چرب گویان آنجا شوند کند زبان

Марои здўст ба ҳар ҳол давр хоҳад кард

مرا زدوست به هر حال دور خواهد کرد

Ҳавои хизмати мейри он гузидаи султон

هوای خدمت میر آن گزیده سلطان

Висоли дӯст агар чаҳ мувофиқаст ва хушаст

وصال دوست اگر چه موافقست و خوشست

Висоли хизмати даргоҳи мейри беҳтар аз он

وصال خدمت درگاه میر بهتر از آن

Сипаҳбади сипаҳи шоҳи шарқи абӯи Мансур

سپهبد سپه شاه شرق ابو منصور

Фротгини дўотии амири ғрҷстон

فراتگین دواتی امیر غرجستان

Амири дӯсти навозу амири хасми гудоз

امیر دوست نواز و امیر خصم گداز

Амири шоири хоҳу амир зоир хон

امیر شاعر خواه و امیر زایر خوان

Чу теғ гирад баҳроми диси шӯри ангез

چو تیغ گیرد بهرام دیس شور انگیز

Чу ҷом гирад хўршидўори зари афшон

چو جام گیرد خورشیدوار زر افشان

Сарой аўгаҳ хону бисот ӯ гуҳи базм

سرای اوگه خوان و بساط او گه بزم

Змдҳ хонон холӣ надид ҳаргиз хон

زمدح خوانان خالی ندید هرگز خوان

Суханварони ҷаҳонро ки шеъри ҷамъ шудаи сет

سخنوران جهان را که شعر جمع شده ست

Қротгини дўотии сети аввали девон

قراتگین دواتی ست اول دیوان

Ҳунари намояди чандон ки чашм хира шавад

هنر نماید چندان که چشم خیره شود

Ба тиру найзаи взўбину паҳнау чавгон

به تیر و نیزه وزوبین و پهنه و چوگان

Мақдам сипаҳ хусраваст ӯ ки ба ҷанг

مقدم سپه خسروست او که به جنگ

Зпиши ҳеҷ сипаҳ бар натофтаи сети Аннан

زپیش هیچ سپه بر نتافته ست عنان

Ба рӯзи мър ки вақте ки ҳарб сахт шавад

به روز معر که وقتی که حرب سخت شود

Ба тозӣона кунад бо муборизони ҷавлон

به تازیانه کند با مبارزان جولان

Ба ҳрбгоҳии кӯи теғ бар кашад знём

به حربگاهی کو تیغ بر کشد زنیام

Ба сайд гоҳе кўтир бар наад ба камон

به صید گاهی کوتیر بر نهد به کمان

зи тарси новак ӯ шер бификанад чангол

ز ترس ناوک او شیر بفکند چنگال

Збими зарбат ӯ пел бификанад дандон

زبیم ضربت او پیل بفکند دندان

Сиёсатаст мар ӯро ки дар вилоят ӯ

سیاستست مر او را که در ولایت او

Паланг рафт наёрад магари кушодаи даҳон

پلنگ رفت نیارد مگر گشاده دهان

Дар ин диёр ба ҳангоми шори чандини бор

در این دیار به هنگام شار چندین بار

Паланг вор намуданд ғрчгони исён

پلنگ وار نمودند غرچگان عصیان

Биҷуз ба сулҳ ва ба шойистагӣу халъату соз

بجز به صلح و به شایستگی و خلعت و ساز

Ба сар ҳаме натавонист барад бо эшон

به سر همی نتوانست برد با ایشان

Нигоҳ кун ки амири ҷалил то бинишаст

نگاه کن که امیر جلیل تا بنشست

Ба ҷои шор ба фармони хусрави Эрон

به جای شار به فرمان خسرو ایران

Яке аз онон кардани зроаҳ рост битофт

یکی از آنان کردن زراه راست بتافت

Карона кард ба мӯеи зтоъту фармон

کرانه کرد به مویی زطاعت و فرمان

Ҷузи он сабки хиради шӯри бахти сӯхтаи мағз

جز آن سبک خرد شور بخت سوخته مغز

Ки ғарра кард мар ӯро ба хештани шайтон

که غره کرد مر او را به خویشتن شیطان

Ба устувории ҷои вабаи номадории кӯҳ

به استواری جای وبه نامداری کوه

Фирефта шуд ва аз роҳ рост кард карон

فریفته شد و از راه راست کرد کران

Чаҳ гуфт гуфт марои ҷойгоҳи брФлкст

چه گفت گفت مرا جایگاه برفلکست

Ба маъданӣ ки ҳамеи зер ман равад кайвон

به معدنی که همی زیر من رود کیوان

Заминёни робои ман куҷо равад дидор

زمینیان رابا من کجا رود دیدار

Маро набошад ҷуз бо ситораи сайри вқрон

مرا نباشد جز با ستاره سیر وقران

Бар ин ҳисор ки ман бошам эминам ки маро

بر این حصار که من باشم ایمنم که مرا

зи ҳеҷ халқ нахоҳад расед ҳеҷ зиён

ز هیچ خلق نخواهد رسید هیچ زیان

Ҳаме надид ки баргоҳ шори шери длист

همی ندید که برگاه شار شیر دلیست

Ба теғи шаҳри гушой ва ба тири қалъаи ситон

به تیغ شهر گشای و به تیر قلعه ستان

Ба ҳилаи сохтани устоди бхрдони замин

به حیله ساختن استاد بخردان زمین

Ба ҳарб кардани шогирди подшоҳи замон

به حرب کردن شاگرد پادشاه زمان

Кушодаи шоҳи ҷаҳони пеш ӯ ба теғу сипар

گشاده شاه جهان پیش او به تیغ و سپر

Ҳазор қалъаи саъб ва ҳазор шористон

هزار قلعه صعب و هزار شارستان

Гар ин ҳадис сабк дошт лои ҷурми имрӯз

گر این حدیث سبک داشت لا جرم امروز

Ҳаме кашид ба ду пои сабки ду банди гарон

همی کشید به دو پا سبک دو بند گران

Аз он ҳисори мар ӯро чунон фурӯд оварад

از آن حصار مر او را چنان فرود آورد

Ки бхрдони ҷаҳонро шигифтӣ омад аз он

که بخردان جهان را شگفتی آمد از آن

Ба кимиёу тилисмоти миробўи Мансур

به کیمیا و طلسمات میرابو منصور

Тилисмҳои Сикандар ҳаме кунад вайрон

طلسمهای سکندر همی کند ویران

Хҳии гузидау зебо ва бебадал чу хирад

خهی گزیده و زیبا و بی بدل چو خرد

Зиҳии сутӯда ва беайбу пок чун қуръон

زهی ستوده و بی عیب و پاک چون قرآن

Ба родӣ ва ба сахои вабаи мардӣ ва ба ҳунар

به رادی و به سخا وبه مردی و به هنر

Ҳамаи ҷаҳонро даъвӣаст мари турои бурҳон

همه جهان را دعویست مر ترا برهان

Дар ин вилояти пеш аз ту эй сутӯдаи амир

در این ولایت پیش از تو ای ستوده امیر

Кас надид зи фазлу сахои далелу нишон

کس ندید ز فضل و سخا دلیل و نشان

Ба рӯзгори ту пайдо шуду пдидомд

به روزگار تو پیدا شد و پدیدآمد

Сахои гум шудау фазл рӯй карда ниҳон

سخای گم شده و فضل روی کرده نهان

Замини зи адли ту Бағдод дигараст имрӯз

زمین ز عدل تو بغداد دیگرست امروز

Ту чун Халифаи Бағдоди нойиби яздон

تو چون خلیفه بغداد نایب یزدان

Ҷавон ки қодир гардад дар аз даст шавад

جوان که قادر گردد در از دست شود

Амир кӯтаҳ дастаст ва қодирасту ҷавон

امیر کوته دستست و قادرست و جوان

Ғариб ва нодир бошад ҷавон бо парҳез

غریب و نادر باشد جوان با پرهیز

Ту хештани зи ҷавонони ғарибу нодири дон

تو خویشتن ز جوانان غریب و نادر دان

Чаҳ мояи мардум каз хонимон хеш бирафт

چه مایه مردم کز خانمان خویش برفت

Фурӯ гузошт зёъу сарои ободон

فرو گذاشت ضیاع و سرای آبادان

зи эминӣ ба ватан кардан андар омад боз

ز ایمنی به وطن کردن اندر آمد باز

Ба номи адли ту эй ёдгори нўшрўон

به نام عدل تو ای یادگار نوشروان

Бидон умед ки ноне ба эминӣ бихӯранд

بدان امید که نانی به ایمنی بخورند

Ғариб вор бапушанд ҷомаи халқон

غریب وار بپوشند جامه خلقان

Зъдли вдоди ту андари ҳамаи вилоят ки

زعدل وداد تو اندر همه ولایت که

Зиён зада нашуд аз ҳеҷ гурги ҳеҷ шубон

زیان زده نشد از هیچ گرگ هیچ شبان

Кунун ндонанд аз хуррамӣу хушии айш

کنون ندانند از خرمی و خوشی عیش

Ки чун зӣанд хуш ар адли подшоҳи замон

که چون زیند خوش ار عدل پادشاه زمان

На шани зи дуздони тарс ва на аз мусодираи бим

نه شان ز دزدان ترس و نه از مصادره بیم

На хушки риши зи ҳамсояу зи ҳам дандон

نه خشک ریش ز همسایه و ز هم دندان

Вилояти ту зи амн эй амир чун ҳарам аст

ولایت تو ز امن ای امیر چون حرم است

зи хуррамии вхўшӣ ҳамчун равзаи ризвон

ز خرمی وخوشی همچون روضه رضوان

Ҳамеи намоеи адлу амонату инсоф

همی نمایی عدل و امانت و انصاف

Ҳаме физойӣ фазлу саховату эҳсон

همی فزایی فضل و سخاوت و احسان

Басои пиёда ки дар хизмати ту гашти савор

بسا پیاده که در خدمت تو گشت سوار

Басои ғариб ки аз ту ба хон расед ва ба мон

بسا غریب که از تو به خان رسید و به مان

Ҳамаи ҷаҳони зи паии ном ва нон дуанд ҳаме

همه جهان ز پی نام و نان دوند همی

Зхдмти ту ҳамеи ном ҳосил ояду нон

زخدمت تو همی نام حاصل آید و نان

Ҳамеша то гули сӯрӣ буд ба фасли баҳор

همیشه تا گل سوری بود به فصل بهار

Чунонкии наргиси мишкӣни бўдбаҳи вақти хазон

چنانکه نرگس مشکین بودبه وقت خزان

Ҳамеша то ба ҳамаи ҷойгаҳи падед буд

همیشه تا به همه جایگه پدید بود

Ҳавои тири маӣ аз ҳавои тобистон

هوای تیر مهی از هوای تابستان

Амир бошу ҷаҳонро ба коми хеши гузор

امیر باش و جهان را به کام خویش گذار

Ҳавоӣ хеш биёбу мурод хеш барон

هوای خویش بیاب و مراد خویش بران