Ба фаррухӣ ва ба шодӣу шоҳии Эрони шоҳ

به فرخی و به شادی و شاهی ایران شاه

Ба меҳргонӣ бинишаст бомдоди пагоҳ

به مهرگانی بنشست بامداد پگاه

Барон ки чун бикунади меҳргон ба фаррухи рӯз

برآن که چون بکند مهرگان به فرخ روز

Ба ҷанги душман вожўн кашад ба суғди сипоҳ

به جنگ دشمن واژون کشد به سغد سپاه

Ба меҳри моҳи зи баҳри нишастан ва хӯрдан

به مهر ماه ز بهر نشستن و خوردن

Ба тобхонаҳ фиристанд шаҳриёрони гоҳ

به تابخانه فرستند شهریاران گاه

Хдоигони ҷаҳони онкӣ аз худои ҷаҳон

خدایگان جهان آنکه از خدای جهان

Ҷаҳонёнро подошнсту боди афроа

جهانیان را پاداشنست و باد افراه

Чу меҳргони бикунади хонаро з сар фиканд

چو مهرگان بکند خانه را ز سر فکند

Ба ҷанг ва тохтани душманони бўдшши моҳ

به جنگ و تاختن دشمنان بودشش ماه

Гуҳии сипаҳ ба фарозии буруни барад ки ба чашм

گهی سپه به فرازی برون برد که به چشم

Чу зу нигоҳ кунӣ маи намояди андари чоҳ

چو زو نگاه کنی مه نماید اندر چاه

Гуҳӣ ба жарфи нишебии сарой парда занад

گهی به ژرف نشیبی سرای پرده زند

Чунонкии моҳӣ аз афрози он намояди моҳ

چنانکه ماهی از افراز آن نماید ماه

Ҳамаи зимистон дар пеши баргирифта буд

همه زمستان در پیش برگرفته بود

Раҳеи дарози дарозу шабии сиёҳи сиёҳ

رهی دراز دراز و شبی سیاه سیاه

Ҳамеи кушояди гетӣ ҳаме кашад душман

همی گشاید گیتی همی کشد دشمن

Ба мардумӣ ки ҷаҳони роҷз ӯ нзибди шоҳ

به مردمی که جهان راجز او نزیبد شاه

Зиҳии шаҳӣ ки мау сол дар парастиши ту

زهی شهی که مه و سال در پرستش تو

Ҳаме кунанд шаҳони бузурги пушти дўтоаҳ

همی کنند شهان بزرگ پشت دوتاه

Ба шаҳриёрии кас чун ту баста нест камар

به شهریاری کس چون تو بسته نیست کمر

Ба хусравӣ чу ту кас нест бар ниҳодаи кулоҳ

به خسروی چو تو کس نیست بر نهاده کلاه

Туе ки мардиро номи неки тести фурӯғ

تویی که مردی را نام نیک تست فروغ

Туе ки родиро дасти родтсти паноҳ

تویی که رادی را دست رادتست پناه

зи подшоҳони касро сутӯда ном набӯд

ز پادشاهان کس را ستوده نام نبود

Биҷузи туро ки накӯҳида шуд ба ту бадхоҳ

بجز ترا که نکوهیده شد به تو بدخواه

Ба гоҳ кӣна кунад нови ту аз гули гул

به گاه کینه کند ناو تو از گل گل

Ба рӯз разм кунад ханҷари ту аз ки коҳ

به روز رزم کند خنجر تو از که کاه

Ҳазор шер шиносам ки пешат омад ва ту

هزار شیر شناسم که پیشت آمد و تو

Дар ӯ чунон нгридӣ ки шер дар рӯбоҳ

در او چنان نگریدی که شیر در روباه

Замин агар чаҳ фарохаст ҷой нест дарав

زمین اگر چه فراخست جای نیست درو

Ки ту дарав наздӣ бист роҳи лашкари гоҳ

که تو درو نزدی بیست راه لشکر گاه

Нишастагон шаҳони боғу коху хона буд

نشستگان شهان باغ و کاخ و خانه بود

Нишастгоҳ ту даштасту хўобгаҳи харгоҳ

نشستگاه تو دشتست و خوابگه خرگاه

Басои шҳо ки наёрад зи хиради ҷӯии гузашт

بسا شها که نیارد ز خرد جوی گذشت

Ту чанд роҳи гузаштии чунин з равад биёа

تو چند راه گذشتی چنین ز رود بیاه

Ту з обҳое бигузаштае ба шаб ки азу

تو ز آبهایی بگذشته ای به شب که ازو

Ба рӯз пел наёрад бурун шудан ба шиноа

به روز پیل نیارد برون شدن به شناه

з подшоҳон нагирифт ҷузи ту дар як рӯз

ز پادشاهان نگرفت جز تو در یک روز

зи крги сӣ ва се , вази пели панҷсад ва панҷоҳ

ز کرگ سی و سه، وز پیل پانصد و پنجاه

Аё сутӯда ба мардӣ , чу пеши байн ба хирад

ایا ستوده به مردی، چو پیش بین به خرد

Аё задудаи зи оҳӯ чу порсози гуноҳ

ایا زدوده ز آهو چو پارساز گناه

Худоят аз паии ҷанги офариду зи паии ҷӯад

خدایت از پی جنگ آفرید و ز پی جود

Басӣҷ разм куну ҷанги ҷӯйу душмани коҳ

بسیج رزم کن و جنگ جوی و دشمن کاه

Ҳамеша то чу гул аз гул бирӯяду ндмд

همیشه تا چو گل از گل بروید و ندمد

з рӯй оташ сӯзанда сабзу тозаи гиёҳ

ز روی آتش سوزنده سبز و تازه گیاه

Ҳамеша то натавонад шуд инчи кас ба ҷаҳон

همیشه تا نتواند شد ایچ کس به جهان

Зар аз эзад ҳамчун зар аз хеши огоҳ

زر از ایزد همچون زر از خویش آگاه

Хдоигон ҷаҳон бошу подшоҳи замин

خدایگان جهان باش و پادشاه زمین

Сутӯда бар каш ва аз бандагони ситоиши хоҳ

ستوده بر کش و از بندگان ستایش خواه

Чу нави баҳор ба ту чашмҳо ҳамаи равшан

چو نو بهار به تو چشمها همه روشن

Чу рӯзгори зи ту дастҳо ҳамаи кӯтоҳ

چو روزگار ز تو دستها همه کوتاه

Хуҷастаи бодату фархундаи ҷашну фахри бод

خجسته بادت و فرخنده جشن و فخر باد

Ба суғд рафтану берун шудани зи хона ба роҳ

به سغد رفتن و بیرون شدن ز خانه به راه

Табоҳ карда ҳар кас ҳаме шавад ба ту рост

تباه کرده هر کس همی شود به تو راست

Мабод кас ки кунад рост карда ту табоҳ

مباد کس که کند راست کرده تو تباه