Зулфи мишкӣни ту зон оризи тобанда чу моҳ

زلف مشکین تو زان عارض تابنده چو ماه

Ба сари чоҳи занхдон ту ояд гуҳи гоҳ

به سر چاه زنخدان تو آید گه گاه

Аз паии он ки яке бастаи бадв руста шавад

از پی آن که یکی بسته بدو رسته شود

Гирд мегардад ва дар чоҳ кунад жарфи нигоҳ

گرد می گردد و در چاه کند ژرف نگاه

Андари он чоҳи шабу рӯзи гирифтору асир

اندر آن چاه شب و روز گرفتار و اسیر

Дили ман монда ва он хол , дўно карда гуноҳ

دل من مانده و آن خال، دونا کرده گناه

Зулфи ту дӯш ба чоҳ омад ва он холи сияҳ

زلف تو دوش به چاه آمد و آن خال سیه

Андар овехт ба ду даст дар он зулфи сиёҳ

اندر آویخت به دو دست در آن زلف سیاه

Азбн чаҳ ба замонӣ ба сар чоҳ расед

ازبن چه به زمانی به سر چاه رسید

Дил ман монад ба чоҳи андар бо ҳасрату оҳ

دل من ماند به چاه اندر با حسرت و آه

Холи бечора аз он чоҳ бидон зулф бараст

خال بیچاره از آن چاه بدان زلف برست

Бинии он зулф ки холӣ барраанд аз чоҳ

بینی آن زلف که خالی برهاند از چاه

Дили ман низ бидон зулф чаро даст назд

دل من نیز بدان زلف چرا دست نزد

Магар аз омадани зулфи набӯдаи сети огоҳ

مگر از آمدن زلف نبوده ست آگاه

Андари он чоҳи дилам зинда бидон холк буд

اندر آن چاه دلم زنده بدان خالک بود

Варна то акнӯн будӣ шуда даҳ бораи табоҳ

ورنه تا اکنون بودی شده ده باره تباه

Чашм дорам ки нагардад табаи он дил ки бар ӯ

چشم دارم که نگردد تبه آن دل که بر او

Ҳрзҳо бошад овехта аз мадҳати шоҳ

حرزها باشد آویخته از مدحت شاه

Мадҳати шоҳи замини Юсуфи бен Носири дайн

مدحت شاه زمین یوسف بن ناصر دین

Он худованди нигину камару тоҷу кулоҳ

آن خداوند نگین و کمر و تاج و کلاه

Онкӣ ҳар ҷой ки аз шокир ӯ ёд кунӣ

آنکه هر جای که از شاکر او یاد کنی

Но талаб карда яке пеш ту ояд панҷоҳ

نا طلب کرده یکی پیش تو آید پنجاه

Хоста наниҳаду нохоста бисёр диҳад

خواسته ننهد و ناخواسته بسیار دهد

Аз ниҳодаи падар ва дода дорандаи илоҳ

از نهاده پدر و داده دارنده اله

Бар ӯ сӯрати бастаи сети ҳмонокаҳи магар

بر او صورت بسته ست هماناکه مگر

Маликони хоста хеш надоранд нигоҳ

ملکان خواسته خویش ندارند نگاه

Маликон мол ситонанду малики моли даҳ сет

ملکان مال ستانند و ملک مال ده ست

Маликон хоста афзойанд , ӯ хостаи коҳ

ملکان خواسته افزایند، او خواسته کاه

Ҷӯад ӯ карду ато додани пайваста ӯ

جود او کرد و عطا دادن پیوسته او

Дасти дарвешӣ аз домани зоири кӯтоҳ

دست درویشی از دامن زایر کوتاه

эй ба бустони атоӣ ту чареда ҳамаи кас

ای به بستان عطای تو چریده همه کس

Зоирон карда ба дарёии сахои ту шиноа

زایران کرده به دریای سخای تو شناه

Ба шарафи тоҷи мулӯкӣ ба сахои фахри мулӯк

به شرف تاج ملوکی به سخا فخر ملوک

Ба лақо рӯй сипоҳӣ ба ҳунари пушти сипоҳ

به لقا روی سپاهی به هنر پشت سپاه

Ҳар ки бар гоҳ туро бинад дар дил гуяд

هر که بر گاه ترا بیند در دل گوید

Ҳаст гоҳ аз дар ин мейр , чу мейр аз даргоҳ

هست گاه از در این میر، چو میر از درگاه

Рӯзи сайд ту бипурсандгар аз шер , мисл

روز صید تو بپرسند گر از شیر، مثل

Ки чаҳ хонанд туро ? гуяд : акнӯн рӯбоҳ

که چه خوانند ترا؟ گوید: اکنون روباه

Бо тавоноӣу қӯти бҳросиди ҳаме

با توانایی و قوت بهراسید همی

Пел аз он шер ки киштӣ ба лаб равад биёа

پیل از آن شیر که کشتی به لب رود بیاه

Карагӣ оварадӣ аз он бешаи мункир ба каманд

کرگی آوردی از آن بیشه منکر به کمند

Ки азуи пели ниҳони гашти ҳамеи зери гиёҳ

که ازو پیل نهان گشت همی زیر گیاه

эй сёўхш ба дидор , ба рӯм аз паии фол

ای سیاوخش به دیدار، به روم از پی فال

Сӯрат рӯй ту бофанд ҳаме бар дебоа

صورت روی تو بافند همی بر دیباه

Кист он кеҳтар каз хизмати ту сабр кунад

کیست آن کهتر کز خدمت تو صبر کند

Ки ба коми дили ман бод ва ба коми дилхоҳ

که به کام دل من باد و به کام دلخواه

Рӯзи манҳус ба дидори ту фархунда шавад

روز منحوس به دیدار تو فرخنده شود

Хунаки онкас ки туро бинад ҳар рӯзи пагоҳ

خنک آنکس که ترا بیند هر روز پگاه

Аз блорсту з ғам расту з дарвешӣ раст

از بلارست و ز غم رست و ز درویشی رست

Ҳар ки андари кнФи дарга ту ёфт паноҳ

هر که اندر کنف درگه تو یافت پناه

Ман зи даргоҳи ту эй шоҳ маӣ будам давр

من ز درگاه تو ای شاه مهی بودم دور

Мрмрои бории як сол намӯд он як моҳ

مرمرا باری یک سال نمود آن یک ماه

Аз фаровони шарари ғам ки маро дар дил буд

از فراوان شرر غم که مرا در دل بود

Гуфтӣ андари дили ман сохтаанд оташгоҳ

گفتی اندر دل من ساخته اند آتشگاه

Шоирӣ гуфт маро чун ту бар кас нашӯй ?

شاعری گفت مرا چون تو بر کس نشوی ؟

Шоирон мардум гиранд ҳамеи андари роҳ

شاعران مردم گیرند همی اندر راه

Андари ин давлати Мансури з ҳаргуна касаст

اندر این دولت منصور ز هرگونه کسست

Шеърашони гӯйу зи эшон слту халъати хоҳ

شعرشان گوی و ز ایشان صلت و خلعت خواه

Гуфтам эшон чу ситораанду малики Юсуфи моҳ

گفتم ایشان چو ستاره اند و ملک یوسف ماه

Ман ситора нашиносам ки ҳамеи байнами моҳ

من ستاره نشناسم که همی بینم ماه

Ман ки маърӯфи шдстм ба парастидан ӯ

من که معروف شدستم به پرستیدن او

Ба парастидан ҳаркас накунам пушти дўтоаҳ

به پرستیدن هرکس نکنم پشت دوتاه

Андари ин хизмати ҷоҳисти марои сахти ариз

اندر این خدمت جاهیست مرا سخت عریض

Ман ба дебо ва ба динори бнФрўшми ҷоҳ

من به دیبا و به دینار بنفروشم جاه

То чўкрдор сутӯда набӯд сирати зишт

تا چوکردار ستوده نبود سیرت زشت

То чу подошн некӯ набӯд бодоФроаҳ

تا چو پاداشن نیکو نبود بادافراه

Подшо бош врх аз шодӣ монандаи гул

پادشا باش ورخ از شادی ماننده گل

Рухи бадхоҳу бидонадяши ту монандаи коҳ

رخ بدخواه و بداندیش تو ماننده کاه