Бомдодон пагоҳ омад бо рӯй чу моҳ

بامدادان پگاه آمد با روی چو ماه

Онкии ороста зу гардад ҳар иди сипоҳ

آنکه آراسته زو گردد هر عید سپاه

Андакии ғолия бар зулфи сияҳи барда ба кор

اندکی غالیه بر زلف سیه برده به کار

Идро сохта ва тохта аз ҳуҷра ба гоҳ

عید را ساخته و تاخته از حجره به گاه

Гуфтам эй моҳи турои зулфи зи машк сияҳ аст

گفتم ای ماه ترا زلف ز مشک سیه است

Ғолияи хира чаҳ андоиии брмшки сиёҳ

غالیه خیره چه اندایی برمشک سیاه

Ғолия чун ба бар машк расад нек шавад

غالیه چون به بر مشک رسد نیک شود

Лекин аз ғолия гардад снмои машки табоҳ

لیکن از غالیه گردد صنما مشک تباه

Моя ғолия машкасту бидонади ҳамаи кас

مایه غالیه مشکست و بداند همه کس

Ту надонистае эй содаи длки чандини гоҳ

تو ندانسته ای ای ساده دلک چندین گاه

Аз куҷои сарв ба кор ояд боқад чу сарв

از کجا سرو به کار آید باقد چو سرو

Азкҷои моҳ ба кор ояд бо рӯй чу моҳ

ازکجا ماه به کار آید با روی چو ماه

Рӯй шустан ба гулоб аз чаҳ қабл чун рухи ту

روی شستن به گلاب از چه قبل چون رخ تو

Бе гули тозаи надидаи сети каси андари даии моҳ

بی گل تازه ندیده ست کس اندر دی ماه

Гар гулоб аз қабл буи кунӣ низ макун

گر گلاب از قبل بوی کنی نیز مکن

Вақти гул хуш набӯд буии гулоб эй дилхоҳ

وقت گل خوش نبود بوی گلاب ای دلخواه

Машки зулфу гули рухро Лутфӣ хоҳӣ кард

مشک زلف و گل رخ را لطفی خواهی کرد

Пеши гирди ой ба раҳ , чун ба намоз ояд шоҳ

پیش گرد آی به ره، چون به نماز آید شاه

Малики олами одили писари шоҳи ҷаҳон

ملک عالم عادل پسر شاه جهان

Мейри абӯи Аҳмади бен Маҳмӯд он дод паноҳ

میر ابو احمد بن محمود آن داد پناه

Онкии бартари мулкии хортарин бандаи ш ро

آنکه برتر ملکی خوارترین بنده ش را

Дасти бӯсади зи пай онкӣ бидон ёбад ҷоҳ

دست بوسد ز پی آنکه بدان یابد جاه

Шаҳриёронро бинии бадари хона ӯ

شهریاران را بینی بدر خانه او

Дар шарафи пештару бештар аз тахту кулоҳ

در شرف پیشتر و بیشتر از تخت و کلاه

Роҳи давлати здри хона ӯ бояд ҷуст

راه دولت زدر خانه او باید جست

Ҳар касеро ки сӯии давлат гум гардад роҳ

هر کسی را که سوی دولت گم گردد راه

Баси ксо каз дар ӯ боз ҳаме хоҳад гашт

بس کسا کز در او باز همی خواهد گشت

Ҳамчуи мейрону шаҳон бо кмрўи тоҷу кулоҳ

همچو میران و شهان با کمرو تاج و کلاه

Рон гӯрон хӯрд он кас ки равад дар паии шер

ران گوران خورد آن کس که رود در پی شیر

Даргаи шоҳ пай шераст онгаҳ даргоҳ

درگه شاه پی شیرست آنگه درگاه

Ҳар ки давлати талабади хизмат аўбоид кард

هر که دولت طلبد خدمت اوباید کرد

Хизматашро сабаби давлати мокрди илоҳ

خدمتش را سبب دولت ماکرد اله

Хизматаши рӯзи Фрўнст ва чу киштаст дуруст

خدمتش روز فرونست و چو کشتست درست

Охираши гандуми покиза буд аввали коҳ

آخرش گندم پاکیزه بود اول کاه

Раҳи намӯдан ба сӯии давлати корӣ сира аст

ره نمودن به سوی دولت کاری سره است

Ман намудем раҳ ва кардам ҳамаро зини огоҳ

من نمودم ره و کردم همه را زین آگاه

Ҳар куҷо аз маликону сахӣони ёдкннд

هر کجا از ملکان و سخیان یادکنند

Чу азу гуфтӣ , гуфтӣ ва сухан шуд кӯтоҳ

چو ازو گفتی، گفتی و سخن شد کوتاه

Хона донам ки тиҳӣ бӯда ва аз бахшиш ӯ

خانه دانم که تهی بوده و از بخشش او

Кони зргшт ва чунин хонаи фузун аз панҷоҳ

کان زرگشت و چنین خانه فزون از پنجاه

Ҳарчӣ дар шарт ҷавонмардӣ бошад бидиҳад

هرچه در شرط جوانمردی باشد بدهد

Ҳеҷ кас дид ҷавонмарди чунин ? лои валлоҳ

هیچ کس دید جوانمرد چنین؟ لا والله

Аз пай онкӣ бубахшад гунаҳи кеҳтари хеш

از پی آنکه ببخشد گنه کهتر خویش

Шодмон гардад чун кеҳтар ӯ кард гуноҳ

شادمان گردد چون کهتر او کرد گناه

Накунад кундӣ вақте ки кунад подошн

نکند کندی وقتی که کند پاداشن

Накунад тундӣ вақте ки диҳад бодоФроаҳ

نکند تندی وقتی که دهد بادافراه

Аз карӣмии дил ҳар банда нигаҳ донад дошт

از کریمی دل هر بنده نگه داند داشت

Дили фарзанд гиромӣ натавон дошт нигоҳ

دل فرزند گرامی نتوان داشت نگاه

Хунаки он мейр ки дар хонаи ин бори худоӣ

خنک آن میر که در خانه این بار خدای

Писару духтари он мейр буд бандау доа

پسر و دختر آن میر بود بنده و داه

Меҳр бонасту аҷоиб буд ин аз меҳтар

مهر بانست و عجایب بود این از مهتر

Барад борасту шигифтӣ буд ин аз бурноа

برد بارست و شگفتی بود این از برناه

эй бар ҳалами гарони ту ки андари хур ки

ای بر حلم گران تو که اندر خور که

эй бар ҳиммати ту чархи барин дар так чоҳ

ای بر همت تو چرخ برین در تک چاه

Ҳақ ҳар кас бишносӣ чаҳ ба ҷоҳ ва чаҳ ба мол

حق هر کس بشناسی چه به جاه و چه به مال

Зин қабл нест нроҳичи шабиҳ аз ашбоаҳ

زین قبل نیست نراهیچ شبیه از اشباه

Аз карӣмӣ ки туе ҳар ки ҳадис ту шунид

از کریمی که تویی هر که حدیث تو شنید

Натавонад ки нагӯяд аҳсани аллоҳи ҷазоа

نتواند که نگوید احسن الله جزاه

Бӯсае кони маликони пеши ту бар хок диҳанд

بوسه ای کان ملکان پیش تو بر خاک دهند

Хуштар аз бӯсаи маъшӯқ буд сесад роҳ

خوشتر از بوسه معشوق بود سیصد راه

Шарафии дордбри чашми ҷабин зонка ниҳанд

شرفی داردبر چشم جبین زانکه نهند

Шаҳриёрони ҷаҳони пеши ту бар хоки ҷбоаҳ

شهریاران جهان پیش تو بر خاک جباه

Бо падари икдлу яктоеи андари ҳамаи кор

با پدر یکدل و یکتایی اندر همه کار

Зин қабл нест дили ҳеҷ касе бар ту дўтоаҳ

زین قبل نیست دل هیچ کسی بر تو دوتاه

Аз ту зебад ки биомузад ҳар каси писарӣ

از تو زیبد که بیاموزد هر کس پسری

Писарӣ нек шавад ҳар ки ба ту кард нигоҳ

پسری نیک شود هر که به تو کرد نگاه

Ҳар ки ӯ сирати ту пеша гирифт аз ҳамаи айб

هر که او سیرت تو پیشه گرفت از همه عیب

Поку покиза бурун ояд чун зар аз гоҳ

پاک و پاکیزه برون آید چون زر از گاه

Кӣ тавон буд чўтўи ояту фазли тўкрост

کی توان بود چوتو آیت و فضل توکراست

Ончии мумкини натавонад буд аз халқ махоҳ

آنچه ممکن نتواند بود از خلق مخواه

Бе фазойили сайр ту натавонанд гирифт

بی فضایل سیر تو نتوانند گرفت

Ҳар куҷо об набошад натавон кард шиноа

هر کجا آب نباشد نتوان کرد شناه

Баси ҳзбро ки бад-ӣни дил ки тӯдории имрӯз

بس هزبرا که بدین دل که توداری امروز

Пеши ту фардои сад лоба кунад чун рӯбоҳ

پیش تو فردا صد لابه کند چون روباه

Тонаи дайр аз қабл хизмати як бандаи ту

تانه دیر از قبل خدمت یک بنده تو

Қайсар аз қаср бурун ояду хон аз харгоҳ

قیصر از قصر برون آید و خان از خرگاه

Тобаи даии моҳ буд кӯҳ ба ранги мсмт

تابه دی ماه بود کوه به رنگ مصمت

То ба наврӯз шавад дашт ба ранги дебоа

تا به نوروز شود دشت به رنگ دیباه

То ба фарвардин гардад чўрх ва чун хати дӯст

تا به فروردین گردد چورخ و چون خط دوست

Боғу роғ аз гули нави руста ва аз сабзи гиёҳ

باغ و راغ از گل نو رسته و از سبز گیاه

Шодмон бошу бидонадяши кашу дӯсти навоз

شادمان باش و بداندیش کش و دوست نواز

Комрон бошу мухолифати шикану душмани коҳ

کامران باش و مخالفت شکن و دشمن کاه

Давлату фатҳи ниҳодаи сӯии ту рӯй чунон

دولت و فتح نهاده سوی تو روی چنان

Чун ба озори зи кҳсори сӯй баҳр меаҳ

چون به آزار ز کهسار سوی بحر میاه

Иди тўФрх ва ту бо тарабу шодӣу лаҳв

عید توفرخ و تو با طرب و شادی و لهو

Душманони ту ҳама бо ғам ва бо нолау оҳ

دشمنان تو همه با غم و با ناله و آه