Он самани ориз ман кард биногваши сиёҳ

آن سمن عارض من کرد بناگوش سیاه

Ду шаби тира бар оварад зад вгўшаҳи моҳ

دو شب تیره بر آورد زد وگوشه ماه

Солаш аз понздаҳ ва шонздаҳ нагузашта ҳануз

سالش از پانزده و شانزده نگذشته هنوز

Чун тавон дидан он ориз чун сими сиёҳ

چون توان دیدن آن عارض چون سیم سیاه

Рӯзгор ончӣ тавонист бар он рӯй бикрад

روزگار آنچه توانست بر آن روی بکرد

Ба ситами ҷойгаҳи бӯса ман кард табоҳ

به ستم جایگه بوسه من کرد تباه

Бчкди хӯни зи дили ман чу биравяш нагарм

بچکد خون ز دل من چو برویش نگرم

Натавонам кард аз дард бидон рӯй нигоҳ

نتوانم کرد از درد بدان روی نگاه

Шаби нхсбми зғму ҳасрати он оризу рӯз

شب نخسبم زغم و حسرت آن عارض و روز

Тобаи шаби зини ғаму зини дард ҳаме гӯям оҳ

تابه شب زین غم و زین درد همی گویم آه

Ба гунаҳ рӯй сияҳ гардад ва савганд хӯрам

به گنه روی سیه گردد و سوگند خورم

Кони бути ман ба ҳама умр накарда сети гуноҳ

کان بت من به همه عمر نکرده ست گناه

ӯ сухан гуфт нетанд чаҳ гунаҳ то над кард

او سخن گفت نتاند چه گنه تا ند کرد

Гунаҳи он чашм сияҳ дорад ва он зулфи дўтоаҳ

گنه آن چشم سیه دارد و آن زلف دوتاه

Оризашро гунаҳу зулат ҳамсоя бсухт

عارضش را گنه و زلت همسایه بسوخت

Хеш кӣ дошт каси зи зулати ҳамсояи нигоҳ

خویش کی داشت کس ز زلت همسایه نگاه

Гунаҳи як тани вайронии як шаҳр буд

گنه یک تن ویرانی یک شهر بود

Ин ман аз хоҷаи шнидстм дар маҷлиси шоҳ

این من از خواجه شنیدستم در مجلس شاه

Хоҷаи Сайиди бўбкри ҳасирӣ ки ба дӯст

خواجه سید بوبکر حصیری که به دوست

Чашми шоҳи аҷаму чашми бузургони сипоҳ

چشم شاه عجم و چشم بزرگان سپاه

Он карӣмӣ ки карямон чу азу ёд кунанд

آن کریمی که کریمان چو ازو یاد کنند

Ҳама брхок ниҳанд аз қабл ҷоҳи ҷбоаҳ

همه برخاک نهند از قبل جاه جباه

Ҷоҳ ҷӯянд бидон хизмат ва бо ҷоҳ шаванд

جاه جویند بدان خدمت و با جاه شوند

Бартар аз хизмати он хоҷа чаҳ ъзст ва чаҳ ҷоҳ

برتر از خدمت آن خواجه چه عزست و چه جاه

Хизмат ӯ куну махдуми шўў шод бизӣ

خدمت او کن و مخدوم شوو شاد بزی

Ман аз ингуна магар дидам солии панҷоҳ

من از اینگونه مگر دیدم سالی پنجاه

Андарин давлати сад тани бишуморам ки шуданд

اندرین دولت صد تن بشمارم که شدند

Ҳама аз хизмат ӯ бо камари зару кулоҳ

همه از خدمت او با کمر زر و کلاه

Қиблаи мҳтшмонсти дрхонаҳ ӯ

قبله محتشمانست درخانه او

Кас набинад тиҳӣ аз муҳташамони он даргоҳ

کس نبیند تهی از محتشمان آن درگاه

ӯ бар кас нашавад ҳаргиз ва як меҳтар нест

او بر کس نشود هرگز و یک مهتر نیست

Кӯ наёяд ба зиёрат бар ӯ чандини роҳ

کو نیاید به زیارت بر او چندین راه

Ҳар ки ӯ беш чу дар маҷлиси он хоҷа нишаст

هر که او بیش چو در مجلس آن خواجه نشست

Бадв зону шаваду хоҷаи мураббаъ баргоҳ

بدو زانو شود و خواجه مربع برگاه

Чун бар шоҳ буд ҳар ки буд ҷузи писарон

چون بر شاه بود هر که بود جز پسران

Пеш ӯ бошад , ҳишмати ту азин беш махоҳ

پیش او باشد، حشمت تو ازین بیش مخواه

Поигоҳисти мар ӯро бар он шоҳи бузург

پایگاهیست مر او را بر آن شاه بزرگ

Зини сухан кас нашиносам ки набошад огоҳ

زین سخن کس نشناسم که نباشد آگاه

ӯ бар шоҳ ба фазл ва ба ҳунари гашти азиз

او بر شاه به فضل و به هنر گشت عزیز

Зин қабл байнами азуи ҷумлаи забонҳо кӯтоҳ

زین قبل بینم ازو جمله زبانها کوتاه

Зон худованди мари ин меҳтари боҳиммат ро

زان خداوند مر این مهتر باهمت را

Ҳар замон беш буд некуии ани шоӣоллаҳ

هر زمان بیش بود نیکویی ان شائالله

Бирасад ҷое каз мартабату ҷоҳу хатар

برسد جایی کز مرتبت و جاه و خطر

Бузанд хаймаи зрбри срсимини харгоҳ

بزند خیمه زربر سرسیمین خرگاه

Лашкарӣ созад чандон зи ғуломони сарой

لشکری سازد چندان ز غلامان سرای

Ки ҷудо бояд кардани зи малики лашкари гоҳ

که جدا باید کردن ز ملک لشکر گاه

На ғарибаст ин аз неъмати он бори худоӣ

نه غریبست این از نعمت آن بار خدای

Ин сухани роҳнмўнсти ваба даҳ дорад роҳ

این سخن راهنمونست وبه ده دارد راه

Гар ба фазл ва ба ҳунар бояд азин ёфта гир

گر به فضل و به هنر باید ازین یافته گیر

Нест фазлӣ ки на он фазл бадв дод илоҳ

نیست فضلی که نه آن فضل بدو داد اله

Меҳтарӣ донад карду халқро донад дошт

مهتری داند کرد و خلق را داند داشت

Чаҳ ба подошни нек ва чаҳ ба бдбодоФроаҳ

چه به پاداشن نیک و چه به بدبادافراه

Нек аҳдаст ки грчокр шоҳӣ биҷаҳад

نیک عهدست که گرچاکر شاهی بجهد

Бози надиҳадаш чу дрхонаҳ ӯ кард паноҳ

باز ندهدش چو درخانه او کرد پناه

Баси ксои кӯ ба чаҳ афтоду зи некӯи назараш

بس کسا کو به چه افتاد و ز نیکو نظرش

Рустаи гашт ва ба сари чоҳи рсидози бен чоҳ

رسته گشت و به سر چاه رسیداز بن چاه

Родмардони ҳама бо дар гуҳаш омӯхта анд

رادمردان همه با در گهش آموخته اند

Чун бузи рас ки биомузад бо сабзи гиёҳ

چون بز رس که بیاموزد با سبز گیاه

Ҷовдони шоди зиёди он ба ҳамаи неки сазо

جاودان شاد زیاد آن به همه نیک سزا

Таниши ободўи хиради пайрави дили вҷони бурноа

تنش آبادو خرد پیرو دل وجان برناه

Ҷашни наврӯзу сари сол баров фаррухи бод

جشن نوروز و سر سال براو فرخ باد

Чун сари соли бадви фаррухи вмимўни сармоа

چون سر سال بدو فرخ ومیمون سرماه

Чашм ӯ равшану дилшод ба рӯй санамӣ

چشم او روشن و دلشاد به روی صنمی

Ки буд лола бар ду рух ӯ зард чу коҳ

که بود لاله بر دو رخ او زرد چو کاه