эй қасди ту ба дидани айвони Касравӣ

ای قصد تو به دیدن ایوان کسروی

Андеша кардае ки бадӣдори он рӯй

اندیشه کرده ای که بدیدار آن روی

Айвони хоҷа бо тавбаи шаҳри андўрн буд

ایوان خواجه با توبه شهر اندورن بود

Девонагӣ буд ки ту ҷой дигар шӯй

دیوانگی بود که تو جای دگر شوی

Он кас ки ҳар ду дид , мари айвони хоҷа ро

آن کس که هر دو دید، مر ایوان خواجه را

Бисёр фазл дид бар айвони Касравӣ

بسیار فضل دید بر ایوان کسروی

Ин он банност кар бар ӯ хӯшаи фалак

این آن بناست کر بر او خوشه فلک

Дар вақти бадар рӯй чу бихоҳӣ ки бдрўӣ

در وقت بدر روی چو بخواهی که بدروی

Боғии ниҳода ҳамбар ӯ бо чҳорбхш

باغی نهاده همبر او با چهاربخش

Пари нақшу парнигор чу артнги монавӣ

پر نقش و پر نگار چو ارتنگ مانوی

Ҳар бахшишӣ аз ва чу ҷаҳонӣаст мустақӣм

هر بخششی از و چو جهانیست مستقیم

Ҳар ҳандасии азу чу сипеҳр ӣаст мстўӣ

هر هندسی ازو چو سپهر یست مستوی

Устоди ин сарои боиини ҳаме буд

استاد این سرای بآیین همی بود

Рои раиси Сайиди абӯи саҳли ҳмдўӣ

رای رئیس سید ابو سهل حمدوی

Он меҳтарӣ ки бахт ба даргоҳи ту буд

آن مهتری که بخت به درگاه تو بود

Чун рой ӯ кунӣ ва ба даргоҳ ӯ рӯй

چون رای او کنی و به درگاه او روی

Райши чунон ки лафзи бузургон буд матин

رایش چنان که لفظ بزرگان بود متین

Азмаши чунон ки бозуии гардон буд қавӣ

عزمش چنان که بازوی گردان بود قوی

Зонч ӯ ба нӯк хома кунад сад яке кунанд

زانچ او به نوک خامه کند صد یکی کنند

Мардони кордидаҳ ба шамшери ҳиндӯӣ

مردان کاردیده به شمشیر هندوی

Тўқиъ ӯ ба назд дабирони рӯзгор

توقیع او به نزد دبیران روزگار

Чизе буд бғоит аз он сӯии ҷодӯӣ

چیزی بود بغایت از آن سوی جادوی

Дар дурусти врўӣ ӯ зҳнри сад далел ҳаст

در دست و روی او ز هنر صد دلیل هست

Чун мӯъҷизи паямбарӣу фари хусравӣ

چون معجز پیمبری و فر خسروی

Кирдор ӯ ба назд ҳама халқ мӯъҷизаст

کردار او به نزد همه خلق معجزست

Чун назд шоирони сухани саҳли маънавӣ

چون نزد شاعران سخن سهل معنوی

Шеъри дарозтар з « қФонбк » пеш ӯ

شعر درازتر ز«قفانبک » پیش او

Кӯтаҳ шавад чу қофияи шеъри маснавӣ

کوته شود چو قافیه شعر مثنوی

Гар меҳтарӣ ба мартаба чун шеър бошадӣ

گر مهتری به مرتبه چون شعر باشدی

ӯ ҳарфи аввалин бўдўи дигарон рӯй

او حرف اولین بودو دیگران روی

Аз хонадони хеш бузург омаду шариф

از خاندان خویش بزرگ آمد و شریف

Омӯхта зи аслу гуҳари гардӣу гӯй

آموخته ز اصل و گهر گردی و گوی

Дерӣаст кин бузургӣ дар хонадон ӯст

دیریست کاین بزرگی در خاندان اوست

Ин мартабат наёфт кунун хоҷа аз навай

این مرتبت نیافت کنون خواجه از نوی

Дар фазл гавҳараш битавон ёфтан кунун

در فضل گوهرش بتوان یافتن کنون

Мадҳи ҳазор сола ба гуфтори паҳлавӣ

مدح هزار ساله به گفتار پهلوی

эй меҳтарӣ ки ғояти родии туе зи халқ

ای مهتری که غایت رادی تویی ز خلق

Лобл ки ту зи ғояти родӣ аз он сӯй

لابل که تو ز غایت رادی از آن سوی

Гар мардумӣ набувват гардад , ҷаҳон ба ту

گر مردمی نبوت گردد، جهان به تو

Икрўиаҳи бгрўнд ва ба каси ту бнгрўӣ

یکرویه بگروند و به کس تو بنگروی

Дар разми ҳамчуи шери ҳмидўни ҳамаи дилӣ

در رزم همچو شیر همیدون همه دلی

Дар базми ҳамчуи шамси ҳмидўни ҳамаи зўӣ

در بزم همچو شمس همیدون همه ضوی

Ҷузи некуӣ пазира наёяд турои гузар

جز نیکویی پذیره نیاید ترا گذر

Дар расму хуии ту сухани душмани ғўӣ

در رسم و خوی تو سخن دشمن غوی

Аз некуӣ ки хуй ту бинад накӯ равад

از نیکویی که خوی تو بیند نکو رود

То ту барин наҳодӣ ва то ту бад-ӣни хуй

تا تو برین نهادی و تا تو بدین خوی

Як байти шеър ёд кунам ман ки рӯдакӣ

یک بیت شعر یاد کنم من که رودکی

Гарчи туро нагуфт сазовори он тӯй

گرچه ترا نگفت سزاوار آن توی

« ҷуз бартарӣ ндонӣ гӯйӣ ки оташӣ

«جز برتری ندانی گویی که آتشی

Ҷуз ростӣ наҷӯӣ монои тарозуӣ »

جز راستی نجویی مانا ترازوی »

То шоирон ба шеър бигӯянду бишанвед

تا شاعران به شعر بگویند و بشنوید

Васфи ду зулф ва ду рухи хубони пиғўӣ

وصف دو زلف و دو رخ خوبان پیغوی

Бо бхрдон нишин чу бихоҳӣ ҳаме нишаст

با بخردان نشین چو بخواهی همی نشست

Бо некӯони ғнў чу бихоҳӣ ки бғнўӣ

با نیکوان غنو چو بخواهی که بغنوی

Чандон ки орзӯии дили ту буд ббош

چندان که آرزوی دل تو بود بباش

Бо ком ва бо мурод ҳаме бош тобўӣ

با کام و با مراد همی باش تابوی

Бадхоҳи ту ба дард ва ба андӯҳи дил буд

بدخواه تو به درد و به اندوه دل بود

Тугар навай зи ромиш ва аз ком дил навай

توگر نوی ز رامش و از کام دل نوی