эй дили ман туро бишорат дод

ای دل من ترا بشارت باد

Ки туро ман бадваст хоҳам дод

که ترا من بدوست خواهم داد

Ту бадви шодмонае бҷҳон

تو بدو شادمانه ای بجهان

Шоди боди онкии тўбдўиии шод

شاد باد آنکه توبدویی شاد

То нагӯйӣ ки мрмрои мФрст

تا نگویی که مرمرا مفرست

Ки касе дил бадваст нафиристод

که کسی دل بدوست نفرستاد

Дӯст аз ман турои ҳамеи талабад

دوست از من ترا همی طلبد

Рӯ бар дӯст ҳар чаҳ бодои бод

رو بر دوست هر چه بادا باد

Даст ва поиш бабўс ва маскан кун

دست و پایش ببوس و مسکن کن

Зери он зулфакон чун шамшод

زیر آن زلفکان چون شمشاد

То зи бедоди чашм ӯ барраӣ

تا ز بیداد چشم او برهی

Аз лаби лаъл ӯ биёбӣ дод

از لب لعل او بیابی داد

Зулф ӯ ҳоҷиб лабасту лабаш

زلف او حاجب لبست و لبش

Напасандад бҳичкси бедод

نپسندد بهیچکس بیداد

Хосса бар ту ки ту фузуни зи адад

خاصه بر تو که تو فزون ز عدد

Офаринҳои хоҷаи дории ёд

آفرین های خواجه داری یاد

Хоҷаи Сайиди сутӯдаи ҳунар

خواجه سید ستوده هنر

Хоҷаи поки табъи поки нажод

خواجه پاک طبع پاک نژاد

Абди раззоқи Аҳмади ҳасани онк

عبد رزاق احمد حسن آنک

Ҳеҷ модар чу ӯ Карим назод

هیچ مادر چو او کریم نزاد

Онкии кофитару сахитар азу

آنکه کافی تر و سخی تر ازو

Бар бисоти замин қадам наниҳод

بر بساط زمین قدم ننهاد

Хуй ӯ хуб ва рӯй чун хуи хуб

خوی او خوب و روی چون خو خوب

Дил ӯроу даст чун дили род

دل او را و دست چون دل راد

Кофёни ҷаҳон ҳаме хонанд

کافیان جهان همی خوانند

Аз дили поки хоҷаро устод

از دل پاک خواجه را استاد

Бастаҳоӣ кушодаи гашти бадв

بسته هایی گشاده گشت بدو

Ки надонист рӯзгори кушод

که ندانست روزگار گشاد

Аз вазирон чу ӯ яке нанишаст

از وزیران چو او یکی ننشست

Бар бисоти ҷаму бисоти Қубод

بر بساط جم و بساط قباد

Файласуфӣ басар надонад барад

فیلسوفی بسر نداند برد

Суханиро ки ӯ наад бунёд

سخنی را که او نهد بنیاد

Бсхни гуфтани он сутӯдаи сухан

بسخن گفتن آن ستوده سخن

Нарм гирданд оҳану пӯлод

نرم گرداند آهن و پولاد

Роди мардони бадви раванди ҳаме

راد مردان بدو روند همی

Кӯ расад роди мардро фарёд

کو رسد راد مرد را فریاد

Зу тавонад бпоигоаҳ расед

زو تواند بپایگاه رسید

Ҳар ки аз пойгоҳ хеш афтод

هر که از پایگاه خویش افتاد

Баси ксои кӯи бФри давлат ӯ

بس کسا کو بفر دولت او

Кори вайрон хеш кард обод

کار ویران خویش کرد آباد

Хона ӯ биҳишт шуд ки дарав

خانه او بهشت شد که درو

Ғмгнонро з ғам кунанд озод

غمگنان را ز غم کنند آزاد

Назд он хоҷаи ходимонаш ро

نزد آن خواجه خادمانش را

Ҳаст подоши хидматии ҳафтод

هست پاداش خدمتی هفتاد

Ҳеҷ шаҳро чунин вазир набӯд

هیچ شه را چنین وزیر نبود

Ҳеҷ модари чуну Карим назод

هیچ مادر چنو کریم نزاد

Ҷамъ шуд назд ӯ ҳазор ҳунар

جمع شد نزد او هزار هنر

Ки бшодии ҳазор соли зиёд

که بشادی هزار سال زیاد

Падару модари саховати вуҷӯд

پدر و مادر سخاوت وجود

Ҳар ду хонанд хоҷаро домод

هر دو خوانند خواجه را داماد

Пеши ду даст ӯ суҷуд кунанд

پیش دو دست او سجود کنند

Чун Муғони пеши озари хурдод

چون مغان پیش آذر خرداد

Ҳар ки ӯ маъдани карӣмии ҷуст

هر که او معدن کریمی جست

Бадари кох ӯ фурӯи устод

بدر کاخ او فرو استاد

Офтоб киром хоҳад кард

آفتاب کرام خواهد کرد

Лақаб ӯ , Халифаи Бағдод

لقب او ،خلیفه بغداد

То ба мурдод гарм гардад об

تا به مرداد گرم گردد آب

То ба даии моҳ сард гардад бод

تا به دی ماه سرد گردد باد

То буқати хазон чўдшт шавад

تا بوقت خزان چودشت شود

Боғҳои чу бткдаҳи нўшод

باغهای چو بتکده نوشاد

Бодили шоди бод чун ширин

بادل شاد باد چون شیرین

Душманаши мустаманд чун Фарҳод

دشمنش مستمند چون فرهاد

Рӯзгораши хуҷастаи боди вброў

روزگارش خجسته باد وبراو

Меҳри гони фарруху ҳумоюни бод

مهر گان فرخ و همایون باد