Аз боғи боди буи гул оварад бомдод
از باغ باد بوی گل آورد بامداد
Вази гули марои сӯии мли сӯрӣ паём дод
وز گل مرا سوی مل سوری پیام داد
Гуфтои ман омадами ту биё то биравӣ ман
گفتا من آمدم تو بیا تا بروی من
Озодагони зи хоҷа бникӣ кунанд ёд
آزادگان ز خواجه بنیکی کنند یاد
Хоҷаи бузурги Абӯалии он бе баҳонаи ҷӯад
خواجه بزرگ ابوعلی آن بی بهانه جود
Хоҷаи бузурги Абӯалии он бе баҳонаи род
خواجه بزرگ ابوعلی آن بی بهانه راد
Дастури шаҳриёр ки андари сипоҳ ӯ
دستور شهریار که اندر سپاه او
Сад шоҳ ва хусраваст чу касрӣу киқбод
صد شاه و خسروست چو کسری و کیقباد
Ин шаҳриёр то абади алдҳри зиндаи бод
این شهریار تا ابد الدهر زنده باد
Венаи хоҷаи ҷовдонаи бад-ӣни шаҳриёри шод
وین خواجه جاودانه بدین شهریار شاد
Шоданду биғмнди ҳамаи мардумони бадв
شادند و بیغمند همه مردمان بدو
Чндонкаҳ мумкинаст бшодии ҳамеи зиёд
چندانکه ممکنست بشادی همی زیاد
Родаст шоҳи вхўоҷаҳи ҳамон роҳ барграфт
رادست شاه وخواجه همان راه برگرفت
Бо шоҳи баси мувофиқу андари хури аўФтод
با شاه بس موافق و اندر خور اوفتاد
Ин роди мардро бкаҳ хоҳам қиёс кард
این راد مرد را بکه خواهم قیاس کرد
Кандар ҷаҳони бФзли зи модар чуну назод
کاندر جهان بفضل ز مادر چنو نزاد
Аз адл ва дод ба чаҳ шиносии дринҷҳон
از عدل و داد به چه شناسی درینجهان
Оростаи сети маҷлиси хоҷаи бъдл ва дод
آراسته ست مجلس خواجه بعدل و داد
Шарм ва тавозуъаст мар ӯро зи ҳади бадар
شرم و تواضعست مر او را ز حد بدر
Ореи чунин буд чу хирад бошад Авестоад
آری چنین بود چو خرد باشد اوستاد
Моро ҳамеи нишонду шоҳони тарк ро
ما را همی نشاند و شاهان ترک را
Онҷои зи баҳри фахри басар бояд истод
آنجا ز بهر فخر بسر باید ایستاد
Эмини шдози баду баҳама комҳо расед
ایمن شداز بد و بهمه کامها رسید
Онкас ки пои хеши бад-ӣни хона дар ниҳод
آنکس که پای خویش بدین خانه در نهاد
Ҷовиди шоди боду тани осон ва тундараст
جاوید شاد باد و تن آسان و تندرست
Он меҳтари Карими хисоли малики нажод
آن مهتر کریم خصال ملک نژاد
Ин навбаҳори хуррам ва ин рӯзгори хуш
این نوبهار خرم و این روزگار خوش
Бар хусрави ҷаҳон ва бар ӯ бар хуҷастаи бод
بر خسرو جهان و بر او بر خجسته باد
Бадхоҳи аўнжнду сари афкандау хаҷал
بدخواه اونژند و سر افکنده و خجل
Чун кул ки аз сараш бирабоед ъамомаи бод
چون کل که از سرش برباید عمامه باد