Маро , дай ошиқӣ гуфт эй суханвар
مرا، دی عاشقی گفت ای سخنور
Миёни ошиқ ва маъшӯқ бингар
میان عاشق و معشوق بنگر
Нигаҳ кун то чаҳ бояд ҳар дўонро
نگه کن تا چه باید هر دوانرا
Вазин ду каз ту пурсидами бмгзр
وزین دو کز تو پرسیدم بمگذر
Чаҳ хоҳад дилбар аз дилҷӯии бедил ?
چه خواهد دلبر از دلجوی بیدل ؟
Чаҳ хоҳад ошиқ аз маъшӯқи дилбар ?
چه خواهد عاشق از معشوق دلبر؟
Чаҳ донеи дӯстиро ҳдўи ғоят ?
چه دانی دوستی را حدو غایت ؟
Муқаддар бошад он ё номуқаддар ?
مقدر باشد آن یا نامقدر؟
Чаҳ бошад иллати кирдори маъшӯқ ?
چه باشد علت کردار معشوق؟
Биҷои ошиқии маъшӯқ парвар
بجای عاشقی معشوق پرور
Марои зингўнаҳи Фкртҳост бисёр
مرا زینگونه فکرتهاست بسیار
Агар донеи схнҳогўи азин дар
اگر دانی سخنهاگو ازین در
Мар ӯро гуфтам : эй прсндаҳ ! аҳсант
مر او را گفتم: ای پرسنده! احسنت
Накӯ пурседӣу зебои вдрхўр
نکو پرسیدی و زیبا ودرخور
Бпрсидии зи ҳаду ғояти ишқ
بپرسیدی ز حد و غایت عشق
Ҷавобии ҷузами хоҳӣу муфассир
جوابی جزم خواهی و مفسر
намеон гӯям ки донам , вар надонам
می آن گویم که دانم، ور ندانم
Маро аз ҷумлаи ҷҳоли мшмр
مرا از جمله جهال مشمر
Ки донад ишқро ҳаргизи ниҳоят
که داند عشق را هرگز نهایت
Саволӣ мушкил оварадӣу мункир
سؤالی مشکل آوردی و منکر
Бар ман ишқро ғояти бҷоиист
بر من عشق را غایت بجاییست
Ки каси карданаши натавонади муқарар
که کس کردنش نتواند مقرر
Чунон бояд ки накунад ҳеҷ ошиқ
چنان باید که نکند هیچ عاشق
Ҳадиси ҳосиди маъшӯқи бовар
حدیث حاسد معشوق باور
Буқати хилвати андари пеши маъшӯқ
بوقت خلوت اندر پیش معشوق
Чу кеҳтар бошад андари пеши меҳтар
چو کهتر باشد اندر پیش مهتر
Мусаххар гашта маъшӯқ бошад
مسخر گشته معشوق باشد
Вгрчаҳ оламаш бошад мусаххар
وگرچه عالمش باشد مسخر
зи баҳри дӯстии болои маъшӯқ
ز بهر دوستی بالای معشوق
Пурситади сояи сарву санавбар
پرستد سایه سرو و صنوبر
зи баҳри рангу буии ҷаъди маъшӯқ
ز بهر رنگ و بوی جعد معشوق
Набошад соъатӣ бесунбул тар
نباشد ساعتی بی سنبل تر