Дили ман лоғар кӣ дорад шоҳиди кирдор

دل من لاغر کی دارد شاهد کردار

Лоғарами ман чаканам гар набӯд фарбеҳи ёр

لاغرم من چکنم گر نبود فربه یار

Лоғарон ҷумла зарифанд ва зарифаст касе

لاغران جمله ظریفند و ظریفست کسی

Кӯи чўмни доим бо лоғркон дорад кор

کو چومن دایم با لاغرکان دارد کار

Дӯст аз лоғарии хеш , хаҷали гашти змн

دوست از لاغری خویش، خجل گشت زمن

Гуфт : мискини тани ман гӯшт нагирад ҳамвор

گفت: مسکین تن من گوشت نگیرد هموار

Гуфтам эй ҷон на маро аз таваҳҳумӣ бояд хӯрд ?

گفتم ای جان نه مرا از توهمی باید خورد ؟

Хӯрдан ман зи ту : бӯсасту канору дидор

خوردن من ز تو: بوس است و کنار و دیدار

Узри хоҳӣ чаҳ кунӣ ,гар ту нзорӣу наҳиф

عذر خواهی چه کنی ،گر تو نزاری و نحیف

Ман турои ошиқи онам ки наҳифӣ ва назор

من ترا عاشق آنم که نحیفی و نزار

Ёри лоғар на сабк бошаду фарбеҳ на гарон

یار لاغر نه سبک باشد و فربه نه گران

Сабукӣ ба зи гаронии баҳама рӯйу шумор

سبکی به ز گرانی بهمه روی و شمار

Шӯшаи сими накӯтар бар ту ё гуҳи сим ?

شوشه سیم نکوتر بر تو یا گه سیم ؟

Шохи бодоми боиинтар , ё шохи чанор ?

شاخ بادام بآیین تر، یا شاخ چنار؟

Мисли лоғару Фрбӣ мисли рӯҳ ва танаст

مثل لاغر و فربی مثل روح و تنست

Рӯҳ бояд , тан бирўҳ надорад миқдор

روح باید، تن بیروح ندارد مقدار

Мардуми Фрбӣ дар хона нагунҷад бмсл

مردم فربی در خانه نگنجد بمثل

Лоғар огоҳ нагардӣ ки дар ояд бкнор

لاغر آگاه نگردی که در آید بکنار

Фрбии андари дили ман ҷой нагирад чаканам

فربی اندر دل من جای نگیرد چکنم

Дил ман хирадаст , андари хур худ ёбад ёр

دل من خردست، اندر خور خود یابد یار

Дили худрои марои лоғрконнди мутӣъ

دل خودرای مرا لاغرکانند مطیع

Ман надонам чаканам бо дил , ёрб зинҳор

من ندانم چکنم با دل، یارب زنهار

Дили пас тан раваду тани пас дил бояд рафт

دل پس تن رود و تن پس دل باید رفت

эй дил ! инак тани манро ба раҳ хеш биор

ای دل! اینک تن من را به ره خویش بیار

Ҳар чаҳ хоҳӣ кун бо тан ки ту солортнӣ

هر چه خواهی کن با تن که تو سالارتنی

Лекин ӯро з парастидани шаҳи бози мадор

لیکن او را ز پرستیدن شه باز مدار

Аз парастидан он шоҳ , ки мейрони ҷаҳон

از پرستیدن آن شاه، که میران جهان

Бар дрхонаҳ ӯ рафт наёранд савор

بر درخانه او رفت نیارند سوار

Аз парастидан он шоҳ ки даст вдл ӯст

از پرستیدن آن شاه که دست ودل اوست

Ҷӯадро пушту паноҳу амнро исри ясор

جود را پشت و پناه و امن را یسر یسار

Аз парастидан он шоҳ , ки дар Эрони шаҳр

از پرستیدن آن شاه، که در ایران شهر

Гардании не ки на аз миннат ӯ дорад ёр

گردنی نی که نه از منت او دارد یار

Аз парастидан он шоҳ , ки холӣ набӯд

از پرستیدن آن شاه، که خالی نبود

Соъатии зи аҳли адаби маҷлис ӯ вази зуввор

ساعتی ز اهل ادب مجلس او وز زوار

Аз парастидан он шаҳ , ки зи шоҳони бшрФ

از پرستیدن آن شه، که ز شاهان بشرف

Бартар онаст ки бар дарга ӯ ёбад бор

برتر آنست که بر درگه او یابد بار

Мейри АбуАҳмади Маҳмӯд ки мейрони ҷаҳон

میر ابواحمد محمود که میران جهان

Бандагонанд мар ӯро ҳамаи фармонбардор

بندگانند مر او را همه فرمانبردار

Подшаҳи зодаи Муҳамад , ки азу ном гирифт

پادشه زاده محمد، که ازو نام گرفت

Подшоҳӣ , чу зи номи падараши шаръи шиор

پادشاهی، چو ز نام پدرش شرع شعار

Шоҳӣ ӯро бпрстд ба замонии садроа

شاهی او را بپرستد به زمانی صدراه

Давлат ӯро бпрстди базмонеи сад бор

دولت او را بپرستد بزمانی صد بار

Зу ҳунар ёфт бузургӣ , нашавад ҳаргизи паст

زو هنر یافت بزرگی، نشود هرگز پست

Зу адаби гашти гиромӣ , нашавад ҳаргизи хор

زو ادب گشت گرامی، نشود هرگز خوار

Пушт аҳл адабаст ӯу харидори адаб

پشت اهل ادبست او و خریدار ادب

Зини ҳаме тез шавад аҳли адабро бозор

زین همی تیز شود اهل ادب را بازار

Хортар чизеи илму адбстӣ ба ҷаҳон

خوارتر چیزی علم و ادبستی به جهان

Гарна ӯ бар зада чангаст бадишони ҳамвор

گرنه او بر زده چنگست بدیشان هموار

Майли шоҳон ба шаробаст ва ба равад ва ба сурӯд

میل شاهان به شرابست و به رود و به سرود

Майл ӯ боз ба илм ва ба китобу ахбор

میل او باز به علم و به کتاب و اخبار

Ҳамаи ҷўдсту саховат ҳама фазласту карам

همه جودست و سخاوت همه فضلست و کرم

Ҳама адласту кифояти ҳамаи ҳлмсту виқор

همه عدلست و کفایت همه حلمست و وقار

эй бурун барда биҷӯад аз дили халқи озу ниёз

ای برون برده بجود از دل خلق آز و نیاز

эй бар оварда ба родии зи сари бухли дамор

ای بر آورده به رادی ز سر بخل دمار

Зоирон ту ндонанд чаҳ чизаст дирам

زایران تو ندانند چه چیزست درم

Аз пай онкӣ наёбанд зи ту ҷузи динор

از پی آنکه نیابند ز تو جز دینار

Зоирони дгарони боз ба умед кунанд

زایران دگران باز به امید کنند

Аз пай онкӣ наёбанд зи ту ҷузи динор

از پی آنکه نیابند ز تو جز دینار

Чокарон ту ндонанд кро бояд хонд

چاکران تو ندانند کرا باید خواند

На зи танҳоӣ , лекини зи ғулом бисёр

نه ز تنهایی، لیکن ز غلام بسیار

Чокарони дгарони зи орзӯӣ банда кунанд

چاکران دگران ز آرزوی بنده کنند

Номи фарзандони тксин ва такину динор

نام فرزندان تکسین و تکین و دینار

Мардумоне ки бадаргоҳ ту бигузашта буванд

مردمانی که بدرگاه تو بگذشته بوند

Тангдастии сӯй эшон накунад роҳгзор

تنگدستی سوی ایشان نکند راهگذار

Ҳар ки кирдорӣ карда сет бигуфта сети нахуст

هر که کرداری کرده ست بگفته ست نخست

Ҳеҷ кирдор туро нест забони гуфтор

هیچ کردار ترا نیست زبان گفتار

На аз онру ки бгФтор наярзад сад аз он

نه از آنرو که بگفتار نیرزد صد از آن

Ки зи гуфторат шарм ояд ва нанг ояду ор

که ز گفتارت شرم آید و ننگ آید و عار

Пеши гуфтор ба кирдори шӯй вена аҷабаст

پیش گفتار به کردار شوی وین عجبست

Пештари чизеи гуфтор буд пас кирдор

پیشتر چیزی گفتار بود پس کردار

Хозинони ту зи бас додани динору дирам

خازنان تو ز بس دادن دینار و درم

Бнмоз андар доранд гирифтаи меъёр

بنماز اندر دارند گرفته معیار

Бадара бар бадараи фурӯ рехта бошанд ва ҳануз

بدره بر بدره فرو ریخته باشند و هنوز

Ки ҳмигўинд : эй шогирд ! он бадара биор

که همیگویند: ای شاگرد! آن بدره بیار

Ин бар ин гӯшаи ҳмигўид : к-эии шоир ! гир

این بر این گوشه همیگوید: کای شاعر! گیر

Ва он бар он гӯшаи ҳмигўид : к-эии зоир ! дор

و آن بر آن گوشه همیگوید: کای زائر! دار

Чаҳ слтҳоиӣ , каз қадари стонндаҳи фузун

چه صلتهایی، کز قدر ستاننده فزون

Якҳазор ва ду ҳазор ва се ҳзорўи даҳ ҳазор

یکهزار و دو هزار و سه هزارو ده هزار

Модҳони ту бурун оянд аз хонаи ту

مادحان تو برون آیند از خانه تو

Аз тараб рӯй бар афрӯхта чун шуълаи нор

از طرب روی بر افروخته چون شعله نار

Ин ҳаме гуяд гаштами бғлому бстўр

این همی گوید گشتم بغلام و بستور

Ва он ҳаме гуяд гаштами бзёъу бъқор

و آن همی گوید گشتم بضیاع و بعقار

Он бад-ӣн гуяд : бории ман азин сим , кунам

آن بدین گوید: باری من ازین سیم ، کنم

Хонаи хештан аз лаъибати некӯ чу баҳор

خانه خویشتن از لعبت نیکو چو بهار

Вена бидон гуяд : бории ман азин зар кунамӣ

وین بدان گوید: باری من ازین زر کنمی

Моҳрӯёнро , аз гавҳар , халхолу савор

ماهرویان را، از گوهر ، خلخال و سوار

Кас буд онкӣ дар он вақт бензад ту расад

کس بود آنکه در آنوقت بنزد تو رسد

Бмсл ориятӣ дошт басар бар дастор

بمثل عاریتی داشت بسر بر دستار

Вақти он каз ту сӯии хонаи ҳаме боз шавад

وقت آن کز تو سوی خانه همی باز شود

Мураккабонаши ҳамаи з абрешим доранд афсор

مرکبانش همه ز ابریشم دارند افسار

Ному бонги ту расидаи сети баҳри шоҳу малик

نام و بانگ تو رسیده ست بهر شاه و ملک

Зару сими ту расидаи сети баҳри шаҳру диёр

زر و سیم تو رسیده ست بهر شهر و دیار

Бас намонда сет ки шоҳони зи пай фахр кунанд

بس نمانده ست که شاهان ز پی فخر کنند

Сӯрати тахти туу номи ту бртоҷ нигор

صورت تخت تو و نام تو برتاج نگار

Ҳар замонии лақабии созанд эй мейри туро

هر زمانی لقبی سازند ای میر ترا

Нагирифтӣ малико бар лақабӣ наваз қарор

نگرفتی ملکا بر لقبی نوز قرار

Пори хонданди ҳамеи қутби мъолити бшър

پار خواندند همی قطب معالیت بشعر

Шеър бар қутби мъолит ҳаме гуфтам пор

شعر بر قطب معالیت همی گفتم پار

Шоҳи рӯз афзӯн хонанд турои бози имсол

شاه روز افزون خوانند ترا باز امسال

Зонкаҳ ҳар рӯз физойӣ чу шукуфа ба баҳор

زآنکه هر روز فزایی چو شکوفه به بهار

Лақаби он ба ки бимонад ба худованди лақаб

لقب آن به که بماند به خداوند لقب

Сахт некӯаст туро ин лақаби маънии дор

سخت نیکوست تو را این لقب معنی‌دار

эй амири ҳунарӣ , ваии малики рӯзи афзӯн

ای امیر هنری، وی ملک روز افزون

эй ба фарҳангу ҳунар бар ҳамаи шоҳони солор

ای به فرهنگ و هنر بر همه شاهان سالار

То бёқўти тнки ранги бмондгли сурх

تا بیاقوت تنک رنگ بماندگل سرخ

Тобаи биҷодаҳи гул ранг бимонад гули нор

تابه بیجاده گل رنگ بماند گل نار

То дили тозаи ҷавонон ба ҷаҳони шод буд

تا دل تازه جوانان به جهان شاد بود

Шодбодии зи ҷавонӣу ҷаҳони бархӯрдор

شادبادی ز جوانی و جهان برخوردار

Соилонро зтў сим ояду зоирро зар

سائلان را زتو سیم آید و زائر را زر

Дӯстонро зи ту тахт ояду душманро дор

دوستان را ز تو تخت آید و دشمن را دار