Рамазон рафту раҳе давр гирифт андар бар
رمضان رفت و رهی دور گرفت اندر بر
Хунаки он кӯи рамазонро бсзои баради басар
خنک آن کو رمضان را بسزا برد بسر
Баси гиромӣ буд ин моҳи валикини чаканам
بس گرامی بود این ماه ولیکن چکنم
Рафтании рафта ба ва рӯй ниҳодаи бсФр
رفتنی رفته به و روی نهاده بسفر
Сабукӣ карду бҳнгом сафар кард ва бирафт
سبکی کرد و بهنگام سفر کرد و برفت
То нгўинди Фрўҳшт бар мо лангар
تا نگویند فروهشت بر ما لنگر
Рамазони перии баси чобуку баси бохрдст
رمضان پیری بس چابک و بس باخردست
Кори бихаради ҳамаи зебо буду андари хур
کار بخرد همه زیبا بود و اندر خور
ӯ шунида сет ки бисёр нишинро гӯйанд
او شنیده ست که بسیار نشین را گویند
Дайр бинишаст ?бурма ва ҳаме хӯрд ҷигар
دیر بنشست برما و همی خورد جگر
Чаканами қиссаи дароз , ин бача кораст маро
چکنم قصه دراز، این بچه کارست مرا
Суханӣ бояд гуфтан ки ба даҳ дорад дар
سخنی باید گفتن که به ده دارد در
Рамазон гар бишуд аз роҳ фароз омад ид
رمضان گر بشد از راه فراز آمد عید
Иди фархундаи зи моҳи рамазони фаррух тар
عید فرخنده ز ماه رمضان فرخ تر
Гоҳ он омад каз шодӣ пар гардад дил
گاه آن آمد کز شادی پر گردد دل
Вақт он омад каз бода гарон гардад сар
وقت آن آمد کز باده گران گردد سر
Маҷлисӣ бояд ороста чун боғи биҳишт
مجلسی باید آراسته چون باغ بهشت
Мутрибии мадҳ амироломро карда зибр
مطربی مدح امیرالامرا کرده زبر
Бодаи софӣу полудау равшан чу гулоб
باده صافی و پالوده و روشن چو گلاب
Соқии дилбару шоистау ширин чу шукр
ساقی دلبر و شایسته و شیرین چو شکر
Асари ғолияи идии норафта ҳануз
اثر غالیه عیدی نارفته هنوز
Зон баннои гӯш ки бо сим занад рангаш бар
زان بنا گوش که با سیم زند رنگش بر
Даст ҳо карда брнги нав ва покрдаҳ бабанд
دست ها کرده برنگ نو و پاکرده ببند
Зонка чун чашм нигораст ва чу зулфи дилбар
زانکه چون چشم نگارست و چو زلف دلبر
Ҳар нбидиро бӯсии зи лаби соқии нақл
هر نبیدی را بوسی ز لب ساقی نقل
Фаррухӣ то битавонӣ ба ҷузи ин нақл махӯр
فرخی تا بتوانی به جز این نقل مخور
Ин ҳама дораму зин беш ба фари мулкӣ
این همه دارم و زین بیش به فر ملکی
Ки эмоми млконст ба фазл ва ба ҳунар
که امام ملکانست به فضل و به هنر
Пас чаро бошам ғофил биншинам бар хайр
پس چرا باشم غافل بنشینم بر خیر
Соқиои бодаи фарози ору бунаи шуғл дигар
ساقیا باده فراز آر و بنه شغل دگر
Ману маъшӯқ ва мева раваду сркўии сурӯд
من و معشوق و می و رود و سرکوی سرود
Бар сари кӯй сурӯдаст марои гум шудаи хар
بر سر کوی سرود است مرا گم شده خر
эй хушо бомай вмъшўқи сурӯдӣ ки дар он
ای خوشا بامی ومعشوق سرودی که در آن
Наъти он қад баланд ояд ва он симин бар
نعت آن قد بلند آید و آن سیمین بر
Хуш бигӯаш ояд шеърӣ ки дар он шеър буд
خوش بگوش آید شعری که در آن شعر بود
Мадҳати хусрави бонаъти рухии ҳамчуи қамар
مدحت خسرو بانعت رخی همچو قمر
Мтрбо ! он ғазали нағз диловез биор
مطربا! آن غزل نغز دلاویز بیار
Вар ндонӣ бишинав то ғазалӣ гӯям тар
ور ندانی بشنو تا غزلی گویم تر