эй дили ту чаҳ гӯйӣ ки змн ёд кунад ёр

ای دل تو چه گویی که زمن یاد کند یار

Пурсад ки чигуна сет кунун ёри марои кор

پرسد که چگونه ست کنون یار مرا کار

Гуяд ки марои чокркӣ буд вФоҷўӣ

گوید که مرا چاکرکی بود وفاجوی

Гуяд ки марои бндгкӣ буд вафодор

گوید که مرا بندگکی بود وفادار

Андӯҳ хӯрд , кӯи ғам ман хӯрд ҳамеи дай

اندوه خورد، کو غم من خورد همی دی

Андешаи барад , кӯ бар ман буд ҳамеи пор

اندیشه برد، کو بر من بود همی پار

Неи не ки ман ӯро длкӣ нозук дидам

نی نی که من او را دلکی نازک دیدم

Аз баҳри маро бар дил нозук наниҳад бор

از بهر مرا بر دل نازک ننهد بار

ӯро натавон гуфт ки андӯҳи марои хур

او را نتوان گفت که اندوه مرا خور

Кони ромиш дил нест ба андӯҳи сазовор

کان رامش دل نیست به اندوه سزاوار

Ошиқи манам андӯҳи маро бояд хӯрдан

عاشق منم اندوه مرا باید خوردن

эй ишқи ҳамаи дардии вондўҳӣу тимор

ای عشق همه دردی واندوهی و تیمار

Бо ин ҳамаи дарди дилу андӯҳ чаҳ будӣ

با این همه درد دل و اندوه چه بودی

Гар давр набӯдӣ змни он лаъибати Фархор

گر دور نبودی زمن آن لعبت فرخار

То чашми ман аз дидан он моҳ ҷудо шуд

تا چشم من از دیدن آن ماه جدا شد

Анда марои ҳеҷ карон нест падедор

انده مرا هیچ کران نیست پدیدار

Чун зер шудам зард ва назор аз ғами ҳиҷраш

چون زیر شدم زرد و نزار از غم هجرش

Аз ман чаҳ аҷаби доригар нола кунам зор

از من چه عجب داری گر ناله کنم زار

Ҳоли дил худ гӯям неи не ки на некӯаст

حال دل خود گویم نی نی که نه نیکوست

Дар мадҳ амиранда дили гуфтан бисёр

در مدح امیر انده دل گفتن بسیار

Шҳзодаҳи Муҳамади малики олами одил

شهزاده محمد ملک عالم عادل

Бӯи Аҳмади бен Маҳмӯди он илми харидор

بو احمد بن محمود آن علم خریدار

Он бар ҳамаи шоҳони бшрФи Сайиди всрўр

آن بر همه شاهان بشرف سید وسرور

Он бар ҳамаи мейрони бҳнри меҳтару солор

آن بر همه میران بهنر مهتر و سالار

Бурно ва ба бурноеи андари ҳунари вай

برنا و به برنایی اندر هنر وی

Оҷиз шудаи перони ҷаҳондидаи бедор

عاجز شده پیران جهاندیده بیدار

Перӣ ки бсолии суханӣ хом нагӯяд

پیری که بسالی سخنی خام نگوید

Бошад бар ӯ хому сабки сангу сбксор

باشد بر او خام و سبک سنگ و سبکسار

Дар илм чунонаст ки ӯ донаду эзад

در علم چنانست که او داند و ایزد

Дар ҷӯад чунонаст ки ман донаму зуввор

در جود چنانست که من دانم و زوار

Зу пресс ҳамаи мушкили вдшўори ҷаҳон ро

زو پرس همه مشکل ودشوار جهان را

Зеро ки бар ӯ набӯд мушкилу душвор

زیرا که بر او نبود مشکل و دشوار

Сад нукта мисли дар ду сухан бо ту бигӯед

صد نکته مثل در دو سخن با تو بگوید

Венаи муъҷиза зу дидам , сад бор , на якбор

وین معجزه زو دیدم، صد بار، نه یکبار

Бо ин ҳамаи фазлу ҳунару мамлакату ъз

با این همه فضل و هنر و مملکت و عز

Ҳамчун маликон нест пар аз кӣнау ҷаббор

همچون ملکان نیست پر از کینه و جبار

Ҳар чанд ҷаҳон сахт фарохаст вале ҳаст

هر چند جهان سخت فراخست ولی هست

Пеши дил ӯ тангтар аз нуқтаи паргор

پیش دل او تنگ تر از نقطه پرگار

Ёрб чаҳ диласт онкӣ дар ӯ гум шуду ночиз

یارب چه دلست آنکه در او گم شد و ناچیز

Чизикаҳ ба шаш рӯзи ниҳоди эзади додар

چیزیکه به شش روز نهاد ایزد دادار

Донад ҳамаи чизеи ҷуз аз он чиз ки роҳаш

داند همه چیزی جز از آن چیز که راهش

Иксў буд аз миллати пайғамбари мухтор

یکسو بود از ملت پیغمبر مختار

Ҳқо ки надорад бар ӯ дунёи қимат

حقا که ندارد بر او دنیا قیمت

Валлоҳ ки надорад бар ӯ гетии миқдор

والله که ندارد بر او گیتی مقدار

Миннат наниҳад бртўи бикрдори фаровон

منت ننهد برتو بکردار فراوان

Донад ки змнти бишавади равнақи кирдор

داند که زمنت بشود رونق کردار

Гар мамлакати хеш бтў бахшад гуяд

گر مملکت خویش بتو بخشد گوید

Тақсир ҳаме бошад маъзӯри ҳамеи дор

تقصیر همی باشد معذور همی دار

Чу шокирӣ аз неъмат ӯ шукри гузорад

چو شاکری از نعمت او شکر گزارد

Аз шарми ду рухсор кунад ҳамчуи гули нор

از شرم دو رخسار کند همچو گل نار

Дар таҳтаи баном удабо дорад асўоб

در تخته بنام ادبا دارد اثواب

Дар бадараи баном шуъаро дорад динор

در بدره بنام شعرا دارد دینار

Андари хури он ҳиммат ва он неъмат ва он дил

اندر خور آن همت و آن نعمت و آن دل

Тоқати ҷуз аз ин бояд ёрб ту пдидор

طاقت جز از این باید یارب تو پدیدآر

ӯ номи накӯи ҷустаи биринҷ аз дили нозук

او نام نکو جسته برنج از دل نازک

Валлоҳ ки буд номи накӯ ҷустани душвор

والله که بود نام نکو جستن دشوار

Аз баҳри накӯи номии гуфтори ман ва ту

از بهر نکو نامی گفتار من و تو

Брдл наниҳад ранҷи магари мардуми ҳушёр

بردل ننهد رنج مگر مردم هشیار

Онкўи талабади номи накӯ бояд кардан

آنکو طلبد نام نکو باید کردن

Бо дев ба рӯзи андари сесад раҳи пайкор

با دیو به روز اندر سیصد ره پیکار

Бар биҳдаҳи касро наситоянду мар ӯ ро

بر بیهده کس را نستایند و مر او را

Аз рег , ситоянда фузуни байнами ҳамвор

از ریگ، ستاینده فزون بینم هموار

Андари хуй ӯгар халалӣ будӣ , бишк

اندر خوی او گر خللی بودی، بیشک

Пинҳони бнмондӣу бгФтндии ночор

پنهان بنماندی و بگفتندی ناچار

Чашми бади азу давр кунод эзади кўро

چشم بد ازو دور کناد ایزد کورا

Чизе нашиносам ки надоди эзади ҷузи ор

چیزی نشناسم که نداد ایزد جز عار

Назорагар он чиз бигӯед ки бибинад

نظاره گر آن چیز بگوید که ببیند

Аз мейри ҳамаи фазл ва ҳунар гуяд нзор

از میر همه فضل و هنر گوید نظار

эй шамсаи малики падару зинати олам

ای شمسه ملک پدر و زینت عالم

эй неъмати аҳли адабу давлати аҳрор

ای نعمت اهل ادب و دولت احرار

Ойини ҳамаи чизи ту дорӣу тўдонӣ

آیین همه چیز تو داری و تودانی

Ойини маи меҳри нигаҳдору бмгзор

آیین مه مهر نگهدار و بمگذار

Он кун ки бдинўқти ҳмикрдӣ ҳар сол

آن کن که بدینوقت همیکردی هر سال

Хаз пӯши вбкошонаҳи шӯ аз сафау Фрўор

خز پوش وبکاشانه شو از صفه و فروار

Фармой ки пеш ту бисозанд ҳисорӣ

فرمای که پیش تو بسازند حصاری

Аз оҳану пӯлоди мар ӯро дарави девор

از آهن و پولاد مر او را درو دیوار

Оташи бадв андар фикану авди фурӯи рез

آتش بدو اندر فکن و عود فرو ریز

То авд бигӯям ки чаҳ гуфта сети ббозор

تا عود بگویم که چه گفته ست ببازار

Аз хонаи ббозори ҳамеи гаштами як рӯз

از خانه ببازار همی گشتم یک روز

Ногоҳ фитодам ба яке кулбаи аттор

ناگاه فتادم به یکی کلبه عطار

Аттори бклбаҳ дар , бо авд ҳаме гуфт

عطار بکلبه در، با عود همی گفت

Косли ту чаҳ чизаст ва чаҳ чизеи збну бор

کاصل تو چه چیزست و چه چیزی زبن و بار

Гуфтам бигӯ эй авд ки як зарраи зи анбар

گفتم بگو ای عود که یک ذره ز عنبر

Ба бошад ва хуштар буд аз авди бхрўор

به باشد و خوشتر بود از عود بخروار

Анбар на ҳмонокаҳи чунин ёради гуфтан

عنبر نه هماناکه چنین یارد گفتن

Гуфтӣ ва хато гуфтӣ узри ору стғФор

گفتی و خطا گفتی عذر آر و ستغفار

эй арзи ту бар чашми ту чун дидаи гиромӣ

ای عرض تو بر چشم تو چون دیده گرامی

эй моли ту бар чашми ту чун душмани ту хор

ای مال تو بر چشم تو چون دشمن تو خار

Аз авди гунаҳкортар имрӯз бар ман

از عود گنهکارتر امروز بر من

Онаст ки шак дорад дар ҳастӣ ҷаббор

آنست که شک دارد در هستی جبار

з оташ бикун эй шоҳи мукофоти гуноҳаш

ز آتش بکن ای شاه مکافات گناهش

Оташ буд эй шоҳи мукофоти гунаҳкор

آتش بود ای شاه مکافات گنهکار

То вақти хазони зард буд боғ чу зар наях

تا وقت خزان زرد بود باغ چو زر نیخ

То вақти сабои сабз буд боғ чу зангор

تا وقت صبا سبز بود باغ چو زنگار

То кӯҳ чу мсмт буд андари маи озар

تا کوه چو مصمت بود اندر مه آذر

Тодшт чу вшии бўдондри маи озор

تادشت چو وشی بوداندر مه آذار

Дилшоди зӣ вкомрўо бош ва тараб кун

دلشاد زی وکامروا باش و طرب کن

Бо турфаи нигорӣ чу гули тозаи бглзор

با طرفه نگاری چو گل تازه بگلزار

Ҳар рӯзи яке давлат ва ҳар рӯзи яке ъз

هر روز یکی دولت و هر روز یکی عز

Ҳар рӯзи яке нузҳат ва ҳар рӯзи яке ёр

هر روز یکی نزهت و هر روز یکی یار

Сад меҳри маи дигари бФзои бшодӣ

صد مهر مه دیگر بفزای بشادی

Дар давлати султони ҷаҳонгири ҷаҳондор

در دولت سلطان جهانگیر جهاندار