Набӯд ошиқии имсоли мари маро дар хур

نبود عاشقی امسال مر مرا در خور

Кунун ки омад бар хати ниҳод бояд сар

کنون که آمد بر خط نهاد باید سر

Марои ту гӯйӣ каз ишқ чун ҳазар накунӣ

مرا تو گویی کز عشق چون حذر نکنی

Касе намой маро кӯ кунад зи ишқи ҳазар

کسی نمای مرا کو کند ز عشق حذر

Агар бадасти мнстии ҳазар , чунон кунамӣ

اگر بدست منستی حذر، چنان کنمی

Ки рафта буд май аз даст ӯ ба рӯму хазар

که رفته بود می از دست او به روم و خزر

Бар осмони з ғам ошиқӣаст ахтари ман

بر آسمان ز غم عاشقیست اختر من

Бар онгарӣ ки мар ӯро чунин буд ахтар

بر آن گری که مر او را چنین بود اختر

Ту гӯйии ин дили ман ҷойгоҳи ишқ шудаи сет

تو گویی این دل من جایگاه عشق شده ست

На ҷойгоҳ ки лшкргҳии пар аз лашкар

نه جایگاه که لشکرگهی پر از لشکر

Ҳануз ишқи куҳани хона боз дода набӯд

هنوز عشق کهن خانه باز داده نبود

Ки ишқи тозаи бадари бози кӯфти ҳалқа дар

که عشق تازه بدر باز کوفت حلقه در

Худои ҷузи дили ман ишқро падед кунод

خدای جز دل من عشق را پدید کناد

Дарӣ , агар бҷҳон андарун дарӣаст дигар

دری، اگر بجهان اندرون دریست دگر

Агар бшҳд ва шукр монад он ҳаловати ишқ

اگر بشهد و شکر ماند آن حلاوت عشق

Малули гаштаму сайри омадами зи шаҳду шукр

ملول گشتم و سیر آمدم ز شهد و شکر

Дилами табоҳи шдстии зи ишқ агар шабу рӯз

دلم تباه شدستی ز عشق اگر شب و روز

Змдҳи хусрав ҷузвӣ накард май аз бар

زمدح خسرو جزوی نکرد می از بر

Амири олами одили Муҳамади Маҳмӯд

امیر عالم عادل محمد محمود

Ки рӯзгори бадв боз ёфт адли умр

که روزگار بدو باز یافت عدل عمر

Бузургворӣ каз рӯзгори одами боз

بزرگواری کز روزگار آدم باز

Чу ӯ ва чун падар ӯ малик набӯд дигар

چو او و چون پدر او ملک نبود دگر

Чу илм хоҳад гуфтани сапанд бояд сӯхт

چو علم خواهد گفتن سپند باید سوخت

Ки бим чашм бидон даври бод аз ани меҳтар

که بیم چشم بدان دور باد از ان مهتر

Бхўби сиратяшгар бхўоҳдӣ , кундӣ

بخوب سیرتیش گر بخواهدی، کندی

Мусаннифии базмонеи ду сад китоби сайр

مصنفی بزمانی دو صد کتاب سیر

Худоӣ дар сарови ҳимматии ниҳоди бузург

خدای در سراو همتی نهاد بزرگ

Чунонкии ганҷ ба ранҷаст аз ону дил ба фикр

چنانکه گنج به رنجست از آن و دل به فکر

Ҳар онкӣ ҳиммат дода сети тоқатии бдҳод

هر آنکه همت داده ست طاقتی بدهاد

Чунонкӣ бошад боҳимматии чунон дархур

چنانکه باشد باهمتی چنان درخور

Биёбад охири султони зиёди аўнзрш

بیابد آخر سلطان زیاد اونظرش

Бком хеш расад мейру моҳмаҳ яксар

بکام خویش رسد میر و ماهمه یکسر

Якон якон ҳам аз акнӯн ҳаме падед ояд

یکان یکان هم از اکنون همی پدید آید

Бар ин ҳадис гувоҳӣ диҳад дуот гуҳар

بر این حدیث گواهی دهد دوات گهر

Аё бмртбти вқдру ҷоҳи аФридўн

ایا بمرتبت وقدر و جاه افریدون

Аё бмнзлту номи неки Искандар

ایا بمنزلت و نام نیک اسکندر

Чаро дуот гуҳар дод шоҳи шарқи бтў

چرا دوات گهر داد شاه شرق بتو

Дар ин ҳадис таъаммул кун ва накӯ бингар

در این حدیث تأمل کن و نکو بنگر

Дуотро ғарази он бўдкондр ва қаламаст

دوات را غرض آن بود کاندر و قلمست

Қалам баробар теғаст балки фозил тар

قلم برابر تیغست بلکه فاضل تر

Наомад , ончии зи нӯки қалам падед омад

نیامد، آنچه ز نوک قلم پدید آمد

зи теғу ханҷари афросйобу рустами зар

ز تیغ و خنجر افراسیاب و رستم زر

Қалами бсоътии он корҳо тавонад кард

قلم بساعتی آن کارها تواند کرد

Ки оҷиз ояд аз он корҳо қазоу қадар

که عاجز آید از آن کارها قضا و قدر

Қалам буд ки з ҷое бтў сухан гуяд

قلم بود که ز جایی بتو سخن گوید

Ки мурғ агар зибраш бугзарад бирезади пар

که مرغ اگر زبرش بگذرد بریزد پر

Мулӯкро гуҳу бегоҳи пеши душмани хеш

ملوک را گه و بیگاه پیش دشمن خویش

Қалами бмнзлти лашкарӣ буд бимр

قلم بمنزلت لشکری بود بیمر

Басои сипоҳи гроно ки пай сипор шуданд

بسا سپاه گرانا که پی سپار شدند

зи ҷунбиши қаламии тору мори вазиру зибр

ز جنبش قلمی تار و مار وزیر و زبر

Мулӯкро қаламу теғи бартарин спҳист

ملوک را قلم و تیغ برترین سپهیست

Битарсад аз қаламу теғи шери шарзаи нар

بترسد از قلم و تیغ شیر شرزه نر

Баннои малик ба теғ ва қалам кунанд қавӣ

بنای ملک به تیغ و قلم کنند قوی

Бад-ӣни ду чиз буд маликро шикваи вхтр

بدین دو چیز بود ملک را شکوه و خطر

Ҳамаи шаҳону бузургону хусравони ҷаҳон

همه شهان و بزرگان و خسروان جهان

Бад-ӣни ду чизи ҷаҳонро гирифтаи сари тоср

بدین دو چیز جهان را گرفته سر تاسر

Гуҳии знўки қалам , ганҷ кун зи хостаи пар

گهی ز نوک قلم، گنج کن ز خواسته پر

Гуҳӣ ба теғ , замин кун зи хӯни душман тар

گهی به تیغ، زمین کن ز خون دشمن تر

Дуотро ғаразӣ буд ва ҳамчунин ғаразаст

دوات را غرضی بود و همچنین غرضست

Дар он тавилаи гавҳар ки ёфтӣ зи падар

در آن طویله گوهر که یافتی ز پدر

Турои гуҳар на зи баҳр тавонгарӣ дода сет

ترا گهر نه ز بهر توانگری داده ست

Хдоигонро розӣаст андари он мзмр

خدایگان را رازیست اندر آن مضمر

Азизтар зи гуҳар дар ҷаҳон чаҳ чиз буд

عزیزتر ز گهر در جهان چه چیز بود

Гуҳар бар ту фиристод бо дуот бзр

گهر بر تو فرستاد با دوات بزر

Муродаши онкии ту беайбу пок чун гуҳарӣ

مرادش آنکه تو بی عیب و پاک چون گهری

Дигар ки аз ту барафрӯхта сет рӯй гуҳар

دگر که از تو برافروخته ست روی گهر

Сдигри онкии маро аз ту ҳеҷ нест дареғ

سدیگر آنکه مرا از تو هیچ نیست دریغ

зи ганҷу гавҳару пели сипоҳу тоҷу камар

ز گنج و گوهر و پیل سپاه و تاج و کمر

Азизтар зи ту брмн дар аинҷҳон кас нест

عزیزتر ز تو برمن در اینجهان کس نیست

Азизи бодӣу хасми ту хору хастаи ҷигар

عزیز بادی و خصم تو خوار و خسته جگر

Бгнҷҳо гуҳару сими зари ниҳоди ситам

بگنج ها گهر و سیم زر نهاد ستم

Ҳама барои ту , бурдор ва аз ҷаҳони брхўр

همه برای تو، بردار و از جهان برخور

Ъноитисти бакори ту шоҳи машриқ ро

عنایتیست بکار تو شاه مشرق را

Чунонкии эзадро дар ҳадиси пайғамбар

چنانکه ایزد را در حدیث پیغمبر

Ҳамаи сколд каз номи ту баланд кунад

همه سکالد کز نام تو بلند کند

Ҷамолу зинати динору ртбти минбар

جمال و زینت دینار و رتبت منبر

Ҳаме сазад баҳамаи рӯйҳо ки дар нигарӣ

همی سزد بهمه رویها که در نگری

Аз он падар ки ту дории сазоӣ чун ту писар

از آن پدر که تو داری سزای چون تو پسر

Ҳамеша то наҷаҳд зи оҳанӣна марз наҷуаш

همیشه تا نجهد ز آهنینه مرز نجوش

Ҳамеша то ндмди зи обгинаи сиснбр

همیشه تا ندمد ز آبگینه سیسنبر

Ҳамеша то набӯд чун бунафшаи озари гаван

همیشه تا نبود چون بنفشه آذر گون

Ҳамеша тонбўди арғавон чу нилӯфар

همیشه تا نبود ارغوان چو نیلوفر

Ба тандурустӣу шоҳаншаҳӣу рӯзбеҳӣ

به تندرستی و شاهنشهی و روزبهی

Ҳамеи гузори ҷаҳонро бком ва худ магзар

همی گذار جهان را بکام و خود مگذر