Тарки ма рӯй ман аз хоб гарон дорад сар

ترک مه روی من از خواب گران دارد سر

Дӯш медода сет аз аввали шаби тобсҳр

دوش می داده ست از اول شب تابسحر

Ман бичишам ӯро даҳ бор намудем ки бхсб

من بچشم او را ده بار نمودم که بخسب

ӯ ҳаме гуфт : бҳл то барам ин даври басар

او همی گفت: بهل تا برم این دور بسر

Шаби басари барад ба май додан ва нанишаст ва нахуфт

شب بسر برد به می دادن و ننشست و نخفت

Дил ман хаст ки нанишаст ва нахуфт он дилбар

دل من خست که ننشست و نخفت آن دلبر

ӯ ба медодан ҷодӯаст , ба дили бурдани чир

او به می دادن جادوست، به دل بردن چیر

Чизҳо донад кардани бчнини боби андар

چیزها داند کردن بچنین باب اندر

Ҳила созад ки меафзӯн диҳад аз навбати хеш

حیله سازد که می افزون دهد از نوبت خویش

Вар тавонад бихӯрад навбати ёрон дигар

ور تواند بخورد نوبت یاران دگر

Кист онкўи надиҳади дили бчнини хизмати дӯст

کیست آنکو ندهد دل بچنین خدمت دوست

Кист онкў накушуд бори чунин хизматгар

کیست آنکو نکشد بار چنین خدمتگر

Ҳар ки ин хизмат аз он моҳ биёмухт шавад

هر که این خدمت از آن ماه بیاموخت شود

Хизмати даргаи султони ҷҳонро дар хур

خدمت درگه سلطان جهانرا در خور

Малики олами тоҷи араби вФхри аҷам

ملک عالم تاج عرب وفخر عجم

Сайиди шоҳони масъӯди валиаҳди падар

سید شاهان مسعود ولیعهد پدر

Он бсдри андари шоиста чу дар мағзи хирад

آن بصدر اندر شایسته چو در مغز خرد

Ваон бмлк андар боиста чу дар дидаи басар

وان بملک اندر بایسته چو در دیده بصر

Ҷангҷӯе ки чу дар ҷанг шавад лашкарҳо

جنگجویی که چو در جنگ شود لشکرها

Хушк бар ҷой бимонанд чу бар таҳтаи сувар

خشک بر جای بمانند چو بر تخته صور

Хештанро Бамёни сипаҳ андар фиканд

خویشتن را بمیان سپه اندر فکند

На зи анбӯҳяши андеша на аз хасми ҳазар

نه ز انبوهیش اندیشه نه از خصم حذر

Дар далерони бгаҳи маърака зонсон нигарад

در دلیران بگه معرکه زانسان نگرد

Ки далерони бгаҳи маърака дар марди ҳашар

که دلیران بگه معرکه در مرد حشر

Тираши андари сипар осон гузарад чун з паранд

تیرش اندر سپر آسان گذرد چون ز پرند

Чун камони хости адуро чаҳ паранд ва чаҳ сипар

چون کمان خواست عدو را چه پرند و چه سپر

Ончӣ ӯ бо сипари крг ба шамшер кунад

آنچه او با سپر کرگ به شمشیر کند

Натавон кардан бо шишаи нозук ба табар

نتوان کردن با شیشه نازک به تبر

Ханҷари ҳашт манӣ гурзаи ҳаштод манӣ

خنجر هشت منی گُرزه هشتاد منی

Кас чнўкор набаста сети ҷуз аз рустами зар

کس چنوکار نبسته ست جز از رستم زر

Офарини бод бар он гурз ки ҳар захмӣ аз он

آفرین باد بر آن گُرز که هر زخمی از آن

Сари солорӣ чун серумаи кндбои мғФр

سر سالاری چون سرمه کندبا مغفر

Подшоҳони ҳама бар хизмат ӯ шефта анд

پادشاهان همه بر خدمت او شیفته اند

Чун ғуломони зи паии хизмат ӯ бастаи камар

چون غلامان ز پی خدمت او بسته کمر

Аз паии онкии ҳамаи амн ва саломат талабанд

از پی آنکه همه امن و سلامت طلبند

Нест шоҳонрои ҷузи хизмат ӯ андари сар

نیست شاهانرا جز خدمت او اندر سر

Истодани млконрои бадари хона ӯ

ایستادن ملکانرا بدر خانه او

Ба зи осоишу оромиш бар тахти бзр

به ز آسایش و آرامش بر تخت بزر

эй хунаки мо ки чунуи кишвари моро маликаст

ای خنک ما که چنو کشور ما را ملکست

эй хунаки мо ки чуну хост малики зини кишвар

ای خنک ما که چنو خاست ملک زین کشور

Малики мобшкор маликон тохта буд

ملک مابشکار ملکان تاخته بود

Мо зи андеша ӯ хастаи дилу хастаи ҷигар

ما ز اندیشه او خسته دل و خسته جگر

Аз ғам рафтан ӯ хастаи длонрои шабу рӯз

از غم رفتن او خسته دلانرا شب و روز

Остин буд зи хӯни мижа ҳамчун Фрғр

آستین بود ز خون مژه همچون فرغر

Он ҳаме гуфт худоёи ту бад-ӣни малики расон

آن همی گفت خدایا تو بدین ملک رسان

Он маликро ки фузун аз маликон дорад фар

آن ملک را که فزون از ملکان دارد فر

Ин ҳаме гуфт худоёи дили ман шодон кун

این همی گفت خدایا دل من شادان کن

Ба малики зодаи Эрони малики шери шукр

به ملک زاده ایران ملک شیر شکر

Ҳашаму лашкар , бедил шуда буданд ҳама

حشم و لشکر، بیدل شده بودند همه

Аз ғами вондаҳи дайр омадан ӯ зи сафар

از غم وانده دیر آمدن او ز سفر

Шукри эзадро конанда ва он ғам бигузашт

شکر ایزد را کان انده و آن غم بگذشت

Кор чун чанг шуд ваанда чун кӯҳ чу зр

کار چون چنگ شد و انده چون کوه چو ذر

Чашми мо зи ашки бёсўдўи бик раҳ бинишаст

چشم ما ز اشک بیاسودو بیک ره بنشست

Оташӣ каз туф ӯ гашти ҷигари хокистар

آتشی کز تف او گشت جگر خاکستر

Хусрав аз роҳ дароз омад бо ҳиммату ком

خسرو از راه دراز آمد با همت و کام

Малик аз ҷанг Ироқ омад бо фатҳу зафар

ملک از جنگ عراق آمد با فتح و ظفر

Тахти шоҳиро шоҳ омад зебандаи тахт

تخت شاهی را شاه آمد زیبنده تخت

Мамлакатро мулкӣ омад зеби афсар

مملکت را ملکی آمد زیب افسر

Қалъаҳо канда ва биншонада баҳри шаҳри сипоҳ

قلعه ها کنده و بنشانده بهر شهر سپاه

Ҷангҳо карда ва бинмуда баҳри ҷои ҳунар

جنگها کرده و بنموده بهر جای هنر

Бешаҳо яксараи пардохта аз ширўи зи бабр

بیشه ها یکسره پرداخته از شیرو ز ببر

Қалъаҳо яксараи пардохта аз ганҷу гуҳар

قلعه ها یکسره پرداخته از گنج و گهر

Саҳмаши афканда ба рӯми андари фарёду хурӯш

سهمش افکنده به روم اندر فریاد و خروش

Ҳайбаташ дўдбр оварда зи рӯсу зи хазар

هیبتش دودبر آورده ز روس و ز خزر

Олимии з омаданаш рӯй ба иқболи ниҳод

عالمی ز آمدنش روی به اقبال نهاد

Ки ҳамеи хост шудан бо ду се тани зеру зибр

که همی خواست شدن با دو سه تن زیر و زبر

Марғзорӣ ки бикчнди тиҳӣ буд зи шер

مرغزاری که بیکچند تهی بود ز شیر

Шери бегона дарав кард ҳамеи хости гузар

شیر بیگانه درو کرد همی خواست گذر

Шери бози омдўи шерони ҳама рӯбоҳ шуданд

شیر باز آمدو شیران همه روباه شدند

Ҳамаро ҳайбат ӯ хушки фурӯи басти зи фар

همه را هیبت او خشک فرو بست ز فر

Онкии зини пеши дарин малик тамаъ кард ҳаме

آنکه زین پیش درین ملک طمع کرد همی

То на дайри омдбои тоъату фармон эдар

تا نه دیر آمدبا طاعت و فرمان ایدر

Равнақи давлати бози омдўи перояи малик

رونق دولت باز آمدو پیرایه ملک

Пеши азин кор чунон дидӣ , акнӯн бингар

پیش ازین کار چنان دیدی، اکنون بنگر

Гетӣ аз адл биорояд то дар гузарад

گیتی از عدل بیاراید تا در گذرد

Адлу инсофи малики масъӯд аз адли умр

عدل و انصاف ملک مسعود از عدل عمر

На ҳаме биҳдаҳ доранд мари ӯрои ҳамаи дӯст

نه همی بیهده دارند مر اورا همه دوست

Накунад меҳри каси андари дили каси хираи асар

نکند مهر کس اندر دل کس خیره اثر

Меҳри вкинши ду гиреҳро сабаб музд барӣаст

مهر وکینش دو گره را سبب مزد بریست

Ин шавад зини ббҳшт , он шавад азон ба сқр

این شود زین ببهشت، آن شود ازآن به سقر

Дӯстӣ ӯ зи сипоҳу зҳшми нодарраи ист

دوستی او ز سپاه و زحشم نادره ایست

Вази раият ки хароҷаш бидиҳад нодарра тар

وز رعیت که خراجش بدهد نادره تر

Вази раият на аҷаб , низ казин давр наянд

وز رعیت نه عجب، نیز کزین دور نیند

Мурғу моҳӣ чаҳ ббҳрондри вчаҳи андар бар

مرغ و ماهی چه ببحراندر وچه اندر بر

эй худованди худовандони шоҳи маликон

ای خداوند خداوندان شاه ملکان

эй сутӯда ба хисол ва ба фаъол ва ба сайр

ای ستوده به خصال و به فعال و به سیر

Гарчи бозуии ҳунари дорӣу дасту дили кор

گرچه بازوی هنر داری و دست و دل کار

Врчаҳ дар ҷанги бад-ӣн ҳар се нишонеу смр

ورچه در جنگ بدین هر سه نشانی و سمر

Давлат ту накунад дасти туро хаста баҷанг

دولت تو نکند دست ترا خسته بجنگ

Бкндкори ту зон ба ки кунад сад лашкар

بکندکار تو زان به که کند صد لشکر

Ҳар сипоҳӣ ки кунад ҷанг , туро бошад фатҳ

هر سپاهی که کند جنگ، ترا باشد فتح

Ҳар амӣрӣ ки баради ранҷ , тробошд бар

هر امیری که برد رنج، تراباشد بر

Дар ҷаҳон аз шакаи адл ту биншинад шӯр

در جهان از شکه عدل تو بنشیند شور

Вази ҷаҳони ҳайбати шамшер ту бинишонад шар

وز جهان هیبت شمشیر تو بنشاند شر

Маликони ҳамаи олами бадари хонаи ту

ملکان همه عالم بدر خانه تو

Ҷамъ гирданд чунон чун ба дар Искандар

جمع گردند چنان چون به در اسکندر

Қайсари рӯмии пеши ту дар ояд бслом

قیصر رومی پیش تو در آید بسلام

Қалъаи рӯмӣаро пеш ту бигушоед дар

قلعه رومیه را پیش تو بگشاید در

Шоҳи туркистон бар даргаи фархундаи ту

شاه ترکستان بر درگه فرخنده تو

Гоҳ худ хусбад чун навбатён , гоҳи писар

گاه خود خسبد چون نوبتیان، گاه پسر

Ҳар чаҳ андеша кунӣ он бмрод ту шавад

هر چه اندیشه کنی آن بمراد تو شود

Ту бад-ӣни толеъи зодстии бас ранҷ мабар

تو بدین طالع زادستی بس رنج مبر

Эзади ин давлати фархунда ва поянда кунод

ایزد این دولت فرخنده و پاینده کناد

Бртў эй неки дили неки хуии неки сайр

برتو ای نیک دل نیک خوی نیک سیر