эй дили зи ту безорами вози хасм на безор

ای دل ز تو بیزارم واز خصم نه بیزار

Каз хасм ба озори ним вази ту ба озор

کز خصم به آزار نیَم وز تو به آزار

Ҳар рӯзи маро аз ту дигаргунаи блоиист

هر روز مرا از تو دگرگونه بلاییست

Ман мондаи бадасти ту ҳамаи солаи гирифтор

من مانده به دست تو همه ساله گرفتار

Имрӯзи маро аз ту ъзобист на чун дай

امروز مرا از تو عذابیست نه چون دی

Имсоли маро аз ту блоиист на чун пор

امسال مرا از تو بلاییست نه چون پار

Аз ишқи Фкндстӣ дар гардани ман тавқ

از عشق فکنده‌ستی در گردن من طوق

Вази ранҷи нҳодстӣ бар гардани ман бор

وز رنج نهاده‌ستی بر گردن من بار

Чун мӯӣ шудам лоғар ва чун зар шудаам зард

چون موی شدم لاغر و چون زر شده‌ام زرد

Чун чанг шудам чифта ва чун зер шудам зор

چون چنگ شدم چفته و چون زیر شدم زار

Ишқаст балои дили ветои шефтаи ишқ

عشقست بلای دل و تو شیفته عشق

Сангии ту магари кондаҳ бар ту накунад кор

سنگی تو مگر کاندُه بر تو نکند کار

Як ишқи басар барда набошӣ бтомӣ

یک عشق به سر برده نباشی به تامی

Коўихтаҳ бошӣ ба ғами ишқ дигар бор

کاویخته باشی به غم عشق دگر بار

Аз ту ҳамаи дарди сар ва аз ту ҳамаи сахтӣ

از تو همه دردِ سر و از تو همه سختی

Аз ту ҳамаи андеша ва аз ту ҳамаи тимор

از تو همه اندیشه و از تو همه تیمار

Зингўнаҳ ки ман гаштаам аз ранҷи ту эй дил

زینگونه که من گشته‌ام از رنج تو ای دل

Тарсам ки марои хоҷаи бмҷлси надиҳади бор

ترسم که مرا خواجه به مجلس ندهد بار

Тоҷи ҳунару ганҷи хиради хоҷаи Сайид

تاج هنر و گنج خرد خواجه سید

Мансури ҳасани бори худои ҳамаи аҳрор

منصور حسن بار خدای همه احرار

Ҳар кас баталаб кардани динори баради ранҷ

هر کس به طلب کردن دینار برد رنج

ӯ бози бпошидну бахшӣдани динор

او باز بپاشیدن و بخشیدن دینار

Андаки шимурд ҳар чаҳ бубахшед агар чанд

اندک شمرد هر چه ببخشید اگر چند

Назд ҳамаи каси андак ӯ бошад бисёр

نزد همه کس اندک او باشد بسیار

Динор ба зоир диҳад ва шукр сетанд

دینار به زایر دهد و شکر ستاند

Вази шукри ҳамеи ганҷ наад ҳотами кирдор

وز شکر همی گنج نهد حاتم کردار

Нашигифтгар аз бахшиш ӯ зоири ӯро

نشگفت گر از بخشش او زایر او را

Мнсўҷ буд пардау заррин дару девор

منسوج بود پرده و زرین در و دیوار

Доно бар ӯ сахт бузургасту ҷаҳони хирад

دانا بر او سخت بزرگست و جهان خرد

Шоир бар ӯ сахт азизасту дирами хор

شاعر بر او سخت عزیزست و دِرم خوار

Аз бори худоёну бузургон ҷаҳон ӯст

از بار خدایان و بزرگان جهان اوست

Ҳам шеъри шносндаҳ ва ҳам шеъри харидор

هم شعر شناسنده و هم شعر خریدار

Ҳрзисти қавии номаш каз доштан ӯ

حرزیست قوی نامش کز داشتن او

Озод шавад банда ва ба гардад бемор

آزاد شود بنده و به گردد بیمار

Гардун баландаст равоқаши бгаҳи базм

گردون بلندست رواقش به گه بزم

Дарёӣ муҳӣтаст сароиши бгаҳи бор

دریای محیطست سرایش به گه بار

Май хӯрдан ва май додану шодӣу бузургӣ

می خوردن و می دادن و شادی و بزرگی

Аз бори худоёни ҳама ӯ рости сазовор

از بار خدایان همه او راست سزاوار

Ҳушёр буд гарчи фаровон бихӯрад май

هشیار بود گرچه فراوان بخورد می

Зон пас ки замӣ маст шавад мардуми ҳушёр

زان پس که ز می مست شود مردم هشیار

эй одати ту хубтар аз сӯрати мардум

ای عادت تو خوبتر از صورت مردم

Ваии хотири ту поктар аз тоъати Аброр

وی خاطر تو پاکتر از طاعت ابرار

эй ту ба ҳзри сокину номи ту мусофир

ای تو به حضر ساکن و نام تو مسافر

Кирдори ту бо номи ту дар ҳар сафарии ёр

کردار تو با نام تو در هر سفری یار

Номи ту чу Хизраст баҳри ҷои расида

نام تو چو خضرست به هر جای رسیده

« арҷу » ки чунон бошӣ ту низ бақодор

«ارجو» که چنان باشی تو نیز بقادار

Аз буиу хисоли ту зхок ва гул меманд

از بوی و خصال تو زخاک و گل میمند

Бе ранҷи ҳамаи атри хушомезад аттор

بی رنج همه عطر خوش آمیزد عطار

Меманд бсоҳб шуд ва меманд бхўоҷаҳ

میمند به صاحب شد و میمند به خواجه

Бесоҳиб ва бехоҷа буд хулди барин хор

بی صاحب و بی خواجه بود خلد برین خوار

Хона набӯд сохта бепӯшиш ва бе дар

خانه نبود ساخته بی پوشش و بی در

Бустон набӯд хуррам бе сабзаи вошҷор

بستان نبود خرم بی سبزه و اشجار

Ҳам некӯи кирдорӣ ва ҳам некӯи сират

هم نیکو کرداری و هم نیکو سیرت

Ҳам некӯи дидорӣ ва ҳам некӯи гуфтор

هم نیکو دیداری و هم نیکو گفتار

Гуфтори ту бо кирдор омехта гашта сет

گفتار تو با کردار آمیخته گشته‌ست

Аз бскаҳи бгФтори биҷои ореи кирдор

از بس که به گفتار به جای آری کردار

Бадхоҳ ту хоҳад ки чу ту гардад пари гасат

بدخواه تو خواهد که چو تو گردد، پرگست!

Ҳаргиз нашавад санги сияҳи лўлؤи шҳўор

هرگز نشود سنگ سیه لؤلؤ شهوار

Чун ту нашавад ҳар ки бшғл ту занад даст

چون تو نشود هرکه به شغل تو زند دست

Зан мард нагардад ба накӯ бастани дастор

زن مرد نگردد به نکو بستن دستار

Онро ки бкин ҷустан ту дасти ҳамеи суд

آنرا که به کین جستن تو دست همی سود

Султон ҷаҳон кард бадасти ту гирифтор

سلطان جهان کرد به دست تو گرفتار

Бади хоҳи ту ҳар чанд ҳақираст мар ӯ ро

بد خواه تو هر چند حقیرست مر او را

Аз тахти фурӯдовару бркн ба сари дор

از تخت فرود آور و برکن به سر دار

Мораст адуии ту сараши хиради фурӯи кӯб

مارست عدوی تو سرش خرد فرو کوب

Фарзаст фурӯ кӯфтан эй хоҷаи сари мор

فرضست فرو کوفتن ای خواجه سر مار

Ҳар чанд туро ораст аз куштани он дун

هر چند ترا عارست از کشتن آن دون

ӯро бикашу фахр баробар кун бо ор

او را بکش و فخر برابر کن با عار

Соҳиб ки бпрўрди мар ӯро ва бадв дод

صاحب که بپرورد مر او را و بدو داد

Басти хуррами хуб чу бтхонаҳи Фархор

بست خرم خوب چو بتخانه فرخار

Пиндошт ки ӯ мардум табъасту гарони вқр

پنداشت که او مردم طبعست و گران وقر

Нашнохт ки ӯ мардум пастасту сбксор

نشناخت که او مردم پستست و سبکسار

Мисри эзади додар ба фиръавн лъин дод

مصر ایزد دادار به فرعون لعین داد

Кофар шуд ва безор шуд аз эзади додар

کافر شد و بیزار شد از ایزد دادار

То Мӯсоро эзад фармуд ки ӯ ро

تا موسی را ایزد فرمود که او را

Ҳангом азобаст , азобӣ кун душвор

هنگام عذابست، عذابی کن دشوار

То бирка ва бар дашт ба озор ва ба озар

تا بر کُه و بر دشت به آذار و به آذر

Бар санги самани раведу хайрии дамад аз хор

بر سنگ سمن روید و خیری دمد از خار

То чун рухи рангин батону ғами ҳиҷрон

تا چون رخ رنگین بتان و غم هجران

Тобандау рухшанда ва сӯзанда буд нор

تابنده و رخشنده و سوزنده بود نار

Дилшод ҳаме бош ва май лаъли ҳамеи хоҳ

دلشاد همی باش و می لعل همی خواه

Аз дасти бутӣ бо ду рухи лаъл чу гулнор

از دست بتی با دو رخ لعل چو گلنار