Моҳи фарвардин аз ганҷ гуҳар ёфт магар

ماه فروردین از گنج گهر یافت مگر

Ки биёрост ҳама рӯй заминро ба гуҳар

که بیاراست همه روی زمین را به گهر

ё магари зини нами пайвастаи замини гавҳари зод

یا مگر زین نم پیوسته زمین گوهر زاد

Ҳамчу зояд садаф аз борони покизаи дрр

همچو زاید صدف از باران پاکیزه درر

Абри фарвардин ҳар рӯзи ҳамеи борад дар

ابر فروردین هر روز همی بارد در

Ваон ҳаме гардад гавҳари бадали хоки андар

وان همی گردد گوهر به دل خاک اندر

Карами қзи ту дбришм кунад ар нест аҷаб

کرم کز تود بَریشم کند آن نیست عجب

Чаҳ аҷаб аз замӣ ар дар диҳаду гавҳар бар

چه عجب از زمی ار دُر دهد و گوهر بر

Ҳар ки аз хона ба дашт ояд чндонкаҳ равад

هر که از خانه به دشت آید چندانکه رود

Бар гуҳари пой наад чун сипаҳи Искандар

بر گهر پای نهد چون سپه اسکندر

Боғ чун маҷлиси касрӣ шудаи пари ҳуру парӣ

باغ چون مجلس کسری شده پر حور و پری

Роғ чун номаи Монӣ шудаи пари нақшу сувар

راغ چون نامه مانی شده پر نقش و صور

Рӯз нав рӯзаст имрӯзи вчўи имрӯзи гузашт

روز نوروز است امروز و چو امروز گذشت

Каси бад-ӣн дар нарасад то нарасад сол дигар

کس بدین در نرسد تا نرسد سال دگر

Бншоту тараби ин рӯзи басар бояд барад

به نشاط و طرب این روز به سر باید برد

Хоҷа Сайид донад баради ин рӯзи басар

خواجهٔ سیّد داند برد این روز به سر

Хоҷаи бўбкри ҳасирии сари асҳоби ҳадис

خواجه بوبکر حصیری سر اصحاب حدیث

Ҳуҷҷати шофиӣу муъҷизаи пайғамбар

حجت شافعی و معجزه پیغمبر

Онкӣ дар бахшиш родаст ба родӣ чу алӣ

آنکه در بخشش رادست به رادی چو علی

Онкӣ дар мазҳаб сулбаст ва ба сулбӣ чу умр

آنکه در مذهب صلبست و به صلبی چو عمر

Рӯзи вшби мбтдъонроу ҳаводорон ро

روز و شب مبتدعان را و هواداران را

Ҳар куҷо ёбад чун мори ҳмикўбди сар

هر کجا یابد چون مار همی کوبد سر

Ҳеҷ бедин бзр ӯро натавонист фирефт

هیچ بی دین به زر او را نتوانست فریفت

Врчаҳи шоҳони ҷаҳон ар бФрибнди бзр

ورچه شاهان جهان ار بفریبند به زر

ӯ ба ғазнӣни вабаи Миср аз фазаъаши қарматӣон

او به غزنین وبه مصر از فزعش قرمطیان

Аз раҳ дида баборанд ҳамеи хӯни ҷигар

از ره دیده ببارند همی خون جگر

Бо чунин мазҳаби гӯ ҳеҷ миндиш ва матарс

با چنین مذهب گو هیچ میندیش و مترس

Гргноҳти бмсл афзӯн бошад зи мдр

گر گناهت به مثل افزون باشد ز مَدَر

Ман чунин донам ва « арҷу » ки чунин бошад кӯ

من چنین دانم و «ارجو» که چنین باشد کو

Номаи нохондаи хиромад ба биҳишт аз маҳшар

نامه ناخوانده خرامد به بهشت از محشر

эй бар оварда султону писандидаи халқ

ای برآوردهٔ سلطان و پسندیدهٔ خلق

эй зи фазли ту расидаи баҳамаи халқи хабар

ای ز فضل تو رسیده به همه خلق خبر

эй тавонгар ба карӣмӣу тавонгар ба сахо

ای توانگر به کریمی و توانگر به سخا

эй тавонгар ба бузургӣу тавонгар ба ҳунар

ای توانگر به بزرگی و توانگر به هنر

Ҳам бузургӣ ба улӯм ва ҳам бузургӣ ба адаб

هم بزرگی به علوم و هم بزرگی به ادب

Ҳам бузургӣ ба ниҳоди ваҳми бузургӣ ба падар

هم بزرگی به نهاد و هم بزرگی به پدر

Пдронрои писарон бояд чунин ки тўӣӣ

پدران را پسران باید چونین که توئی

Ки ҳамаи рӯзаи ҳаме зинда кунад номи падар

که همه روزه همی زنده کند نام پدر

Номи ёқӯби фурушади базмину зи ту боз

نام یعقوب فروشد به زمین و ز تو باز

Ҳар замони номи падари зиндатару пайдо тар

هر زمان نام پدر زنده‌تر و پیداتر

Писари ту бмроди дил ҳамчун ту зиёд

پسر تو به مراد دل همچون تو زیاد

Гарчи ҳаргиз набӯд ҳамчуи падари ҳеҷ писар

گرچه هرگز نبود همچو پدر هیچ پسر

Систонро бтў фахрасту ҷҳонрои бтўи фахр

سیستانه را به تو فخرست و جهانه را به تو فخر

эй ҷҳонрои бҷҳондорӣу шоҳӣ дар хур

ای جهانه را به جهانداری و شاهی درخَور

Шоҳи гетии малики машриқи султони замин

شاه گیتی ملک مشرق سلطان زمین

Онкӣ аз бохтар ӯ рости ҷаҳон то ховар

آنکه از باختر او راست جهان تا خاور

Фазл ту донад ва донад ки сазовори тўост

فضل تو داند و داند که سزاوار تو است

Нек донад ки ҳамеи ном ту ҷӯяд бе мар

نیک داند که همی نام تو جوید بی مر

Чун аз ин ҳарб ки рафтаи сети бморўӣ наад

چون از این حرب که رفته‌ست به ما روی نهد

Ба тавоноӣу пирӯзии вшодӣу зафар

به توانایی و پیروزی و شادی و ظفر

Халъати шоҳӣ ва маншур фиристад бар ту

خلعت شاهی و منشور فرستد بر تو

То шавад душмани ту кӯру бидонадяши ту кар

تا شود دشمن تو کور و بداندیش تو کر

Агар ин шеър ки гуфтам чу гулобаст бтбъ

اگر این شعر که گفتم چو گلابست به طبع

Андари он бози яке шеъри тарозам чу шукр

اندر آن باز یکی شعر طرازم چو شکر

Шеър дар таҳнияти шоҳӣ ман донам гуфт

شعر در تهنیت شاهی من دانم گفت

Ту дар он шеър ки фардо бтрозм бингар

تو در آن شعر که فردا بطرازم بنگر

Кори гетии ҳама бар фоли ниҳодаи сети худоӣ

کار گیتی همه بر فال نهاده‌ست خدای

Хоссаи фолӣ ки занад чокар ва чун ман чокар

خاصه فالی که زند چاکر و چون من چاکر

Чокари икдл ва аз шаҳри тўў аз кафи ту

چاکر یکدل و از شهر تو و از کف تو

Ёфта неъмат ва аз ҷоҳи ту бо ҷоҳу хатар

یافته نعمت و از جاه تو با جاه و خطر

Тобаи даии моҳи гул сурх набошад дар боғ

تا به دی ماه گل سرخ نباشد در باغ

Тоба наврӯз наёбанд гули нилӯфар

تا به نوروز نیابند گل نیلوفر

То чу бар шох , гули зард , чу динор шавад

تا چو بر شاخ، گل زرد، چو دینار شود

Лолаи сурх чу биҷодаҳ битобад зи камар

لالهٔ سرخ چو بیجاده بتابد ز کمر

Шодмони зӣу бшодии рас ва бе анда бош

شادمان زی و به شادی رس و بی اندُه باش

Бодаи сӯрӣ бар даст ванигор андар бар

باده سوری بر دست و نگار اندر بر

Рӯз нав рӯзаст имрӯзу сари соли аҷам

روز نوروز است امروز و سر سال عجم

Базми нави соз ва тараб кун зи наву сикии хур

بزم نو ساز و طرب کن ز نو و سه‌یکی خَور

Фаррухати боди сари сол ва чунинат ҳар сол

فرخت باد سر سال و چنینت هر سال

Базми ту бо бут ва бо ҷом майу ромишгар

بزم تو با بت و با جام می و رامشگر