Дилам дар ҷунбиш омад бори дигар
دلم در جنبش آمد بار دیگر
Надонам то чаҳ дорад боз дар сар
ندانم تا چه دارد باز در سر
Ҳамоно ишқии андар пеш дорад
همانا عشقی اندر پیش دارد
Балое хоҳад овардан ба ман бар
بلایی خواهد آوردن به من بر
Бигардад то куҷо бинад бгитӣ
بگردد تا کجا بیند بگیتی
Азин шухии балои ҷӯии ситамгар
ازین شوخی بلا جویی ستمگر
Бирав меҳри ораду беруни баради пок
برو مهر آرد و بیرون برد پاک
Маро аз ромиш ва аз хоби вози хур
مرا از رامش و از خواب واز خور
зи дилҳо мардумонро хайр бошад
ز دلها مردمان را خیر باشد
Марои бории з дил бошад ҳамаи шар
مرا باری ز دل باشد همه شر
Куҷо ёбам дилии андари хури хеш
کجا یابم دلی اندر خور خویش
Дили шоиста ки аФрўшд ба гуҳар
دل شایسته که افروشد به گهر
Дилии зини пас баҳри нархии бихарам
دلی زین پس بهر نرخی بخرم
Дили бадро бурун андозам аз бар
دل بد را برون اندازم از بر
Наяндозам , нигаҳ дорам ки ин дил
نیندازم ، نگه دارم که این دل
Ҳавои хоҷаро бандаи сету чокар
هوای خواجه را بنده ست و چاکر
Гуноҳ дил бидон бахшами азин пас
گناه دل بدان بخشم ازین پس
Ки карда сети офарини хоҷа аз бар
که کرده ست آفرین خواجه از بر
Кадомин хоҷа ? он хоҷа ки имрӯз
کدامین خواجه؟ آن خواجه که امروز
Бадв нозад ҳамеи шоҳи Музаффар
بدو نازد همی شاه مظفر
Чароғи гавҳари қозии Муҳамад
چراغ گوهر قاضی محمد
Нсиҷи вҳдаҳи олами бўолмзФр
نسیج وحده عالم بوالمظفر
Бузургӣ каз бузургӣ бар сипеҳраст
بزرگی کز بزرگی بر سپهرست
Валикин аз тавозуъи боту андар
ولیکن از تواضع باتو اندر
Кушода бар ҳамаи хоҳандагони даст
گشاده بر همه خواهندگان دست
Чунон чун бар ҳамаи озодагон дар
چنان چون بر همه آزادگان در
Накӯи номии гирифтаи лекин аз фазл
نکو نامی گرفته لیکن از فضل
Бузургӣ ёфта лекини зи гавҳар
بزرگی یافته لیکن ز گوهر
Бдўлт гашта бо мейрони мувофиқ
بدولت گشته با میران موافق
Вазин пас ҳамчунин то рӯзи маҳшар
وزین پس همچنین تا روز محشر
Раиси ибни раис аз гоҳи одам
رئیس ابن رئیس از گاه آدم
БФрмон гашта бо шоҳони баробар
بفرمان گشته با شاهان برابر
Ҳамон расми тавозуъ бар гирифтаи сет
همان رسم تواضع بر گرفته ست
Ту мардуми дидае зини никхўтр ?
تو مردم دیده ای زین نیکخوتر؟
Надонад кибр кард ва зон надонад
نداند کبر کرد و زان نداند
Ки бо некӯи хуй ӯ нест дар хур
که با نیکو خوی او نیست در خور
Бар ӯ мардумии кӯ кибр дорад
بر او مردمی کو کبر دارد
Бтар бошад ҳазорон раҳи зи кофар
بتر باشد هزاران ره ز کافر
Худовандони сароишро бидонанд
خداوندان سرایش را بدانند
Ба аз мардум , ҳўӣ ( ? ) ин ҳол бингар
به از مردم، هوی (؟)این حال بنگر
Гар онҷо дар шӯии огоҳи гардӣ
گر آنجا در شوی آگاه گردی
Марои гардии бад-ӣни гуфтори ёвар
مرا گردی بدین گفتار یاور
Сароишро дарии бинии кушода
سرایش را دری بینی گشاده
Ба дар бар чокарон чун шаҳду шукр
به در بر چاکران چون شهد و شکر
На ҳоҷиби мар туро гуяд ки манишин
نه حاجب مر ترا گوید که منشین
На дарбони мар туро гуяд ки магзар
نه دربان مر ترا گوید که مگذر
Агар хоҷа буд ё на ту дар қаср
اگر خواجه بود یا نه تو در قصر
Ббош ва орзӯҳо хоҳу хуши хур
بباش و آرزوها خواه و خوش خور
Схндонӣ ки бишкофад мисли мӯӣ ,
سخندانی که بشکافد مثل موی،
Сухангӯе ки бчконд мисли зар ,
سخنگویی که بچکاند مثل زر،
Ду чашмаши сӯии меҳмонони хоҷа
دو چشمش سوی مهمانان خواجه
Ҳаме хоҳад з ҳар каси узри меҳтар
همی خواهد ز هر کس عذر مهتر
Кро маҷҳӯлтар бинад ба маҷлис
کرا مجهولتر بیند به مجلس
Накӯтар дорад аз касҳои дигар
نکوتر دارد از کس های دیگر
Чаҳ гӯйии хона ӣӣ ёбӣ бад-инсон
چه گویی خانه یی یابی بدینسان
Агар гетӣ бипаймое саросар
اگر گیتی بپیمایی سراسر
Ҳамеша хон ӯ бошад ниҳода
همیشه خوان او باشد نهاده
Чунон чун хон иброҳӣми озр
چنان چون خوان ابراهیم آزر
Чунин родии чунин озодаи мардӣ
چنین رادی چنین آزاده مردی
Надонам бар чаҳ толеъи зоди модар
ندانم بر چه طالع زاد مادر
Ман андари хизматаш тақсир кардам
من اندر خدمتش تقصیر کردم
Дарахти хизмати ман гашт бе бар
درخت خدمت من گشت بی بر
Хато кардам надонам то чаҳ гӯям
خطا کردم ندانم تا چه گویم
Марои узрии биёади ор , эй бародар !
مرا عذری بیاد آر، ای برادر!
Агар гӯям биноледам бар уфтад
اگر گویم بنالیدم بر افتد
Ки бошад марди нолони зарду лоғар
که باشد مرد نالان زرد و لاغر
зи лоғар фарбеҳӣ созад марои зишт
ز لاغر فربهی سازد مرا زشت
Чаҳ ояд фарбеҳ аз лоғар чаҳ аз ғур
چه آید فربه از لاغر چه از غر
Чу ҳамд ва на бибозӣ андар оем
چو حمد و نه ببازی اندر آیم
Бдом андар шавам ҳамчун кабӯтар
بدام اندر شوم همچون کبوتر
Шавам дар хоки ғалатами пеши хоҷа
شوم در خاک غلطم پیش خواجه
Бгрим , каҷ кунам сари пешаши андар
بگریم، کج کنم سر پیشش اندر
Замонии қиссаи масъӯдии орм
زمانی قصه مسعودی آرم
Замонии қиссаи пӯлоди ҷавҳар
زمانی قصه پولاد جوهر
Магари дил хуш кунад лухтии бихандад
مگر دل خوش کند لختی بخندد
Гузорад аз ман ин нохидматӣ дар
گذارد از من این ناخدمتی در
Ҳамеша шоду хандони боду дилшод
همیشه شاد و خندان باد و دلشاد
Малики Маҳмӯди шоҳи ҳафт кишвар
ملک محمود شاه هفت کشور