Он кист кандар омад бозии кунони азин дар

آن کیست کاندر آمد بازی کنان ازین در

Рӯе чу бӯстонӣ аз оби осмон тар

رویی چو بوستانی از آب آسمان تر

Бози ин чаҳ растхези сети ин худ куҷо даромад

باز این چه رستخیز‌ست این خود کجا درآمد

Инро ки раҳ намӯда сет аз баҳри фитна эдар

این را که ره نموده‌ست از بهر فتنه ایدر

эй дӯстони икдл , дил боз шуд зи дастам

ای دوستان یکدل‌، دل باز شد ز دستم

Аз шуғл боз монадем ошиқи шудем яксар

از شغل باز ماندیم عاشق شدیم یکسر

Ман шефта шудаи ситам ё чун мананд ҳар кас ?

من شیفته شده‌ستم یا چون منند هر کس ؟

Тарсам ки ҳар кас аз ман ошиқтару таба тар

ترسم که هر کس از من عاشق‌تر و تبه‌تر

Гар хасм нест ӯро гӯй аз миёнаи барадам

گر خصم نیست او را گوی از میانه بردم

Вой ар касе чу манро ёрӣ буд барин фар

وای ار کسی چو من را یاری بود برین فر

Борӣ азу бипурсам то ӯ маро чаҳ гуяд

باری ازو بپرسم تا او مرا چه گوید

эй моҳи нав ки рое ? хасм ту кист бар дар ?

ای ماه نو که‌رایی‌؟ خصم تو کیست بر در‌؟

То ошиқии мусоид бе ҳеҷ хасми ҷӯӣ

تا عاشقی مساعد بی هیچ خصم جویی

Гар ҳеҷ рои дории мгзин касе ба ман бар

گر هیچ رای داری مگزین کسی به من بر

Вари шӯх вор гуяд дарвеши ошиқии ту

ور شوخ وار گوید درویش عاشقی تو

Дарвеш кӣ буми ман , бо хоҷаи тавонгар

درویش کی بوَم من، با خواجه توانگر

Хоҷаи амиди Сайиди бўоҳмди тмимӣ

خواجه عمید سید بواحمد تمیمی

Он бе риёи атои бахши он бе баҳонаи меҳтар

آن بی ریا عطا بخش آن بی بهانه مهتر

Андари шарифи хуӣ бо муштарии мувофиқ

اندر شریف خویی با مشتری موافق

Вондри бузургвор ӣ бо осмони баробар

واندر بزرگوار‌ی با آسمان برابر

Ҷуз некуӣ нагӯяд ҷуз мардумӣ надонад

جز نیکویی نگوید جز مردمی نداند

Вена ҳар дуро бидорад чун байъати паямбар

وین هر دو را بدارد چون بیعت پیمبر

Зу мардумӣ набошад нодир ки ӯ ҳамеша

زو مردمی نباشد نادر که او همیشه

Ҷузи мардумии надидаи сети андари табору гавҳар

جز مردمی ندیده‌ست اندر تبار و گوهر

Асл бузург дорад , хуй шариф дорад

اصل بزرگ دارد، خوی شریف دارد

« арҷу » ки то қиёмати зин ҳар давон хӯрд бар

«ارجو» که تا قیامت زین هر دوان خورد بر

Аҳл адаб ниҳоданд ӯро ба тўъи гардан

اهل ادب نهادند او را به طوع گردن

Вази баҳр фахр карданд он лафзи некӯ аз бар

وز بهر فخر کردند آن لفظ نیکو از بر

Саҳари ҳалоли хоҳӣ ? рӯи лафз хоҷа бишинав

سحر حلال خواهی؟ رو لفظ خواجه بشنو

Нақши баҳори хоҳӣ ? рӯ рӯй хоҷа бингар

نقش بهار خواهی؟ رو روی خواجه بنگر

Лафзии бадеъу мӯҷаз , чун рои хоҷаи муҳкам

لفظی بدیع و موجز، چون رای خواجه محکم

Хаттии дурусту некӯ , чун рӯй хоҷа дар хур

خطی درست و نیکو‌، چون روی خواجه در خور

Аз рашк ӯ дабири ани ангуштҳо ба дандон

از رشک او دبیر‌ان انگشت‌ها به دندان

ӯ гоҳ дар баборади зи ангушти хешу гуҳи зар

او گاه دُر ببارد ز انگشت خویش و گه زر

Зар ӣ ҳаме Чехияанд дарӣ ҳаме фишонд

زر‌ی همی‌چکاند دری همی‌فشاند

Кон дар ҷаҳон бимонад поянда то ба маҳшар

کان در جهان بماند پاینده تا به محشر

Гар систон бинозад бар шаҳрҳо аҷаб нест

گر سیستان بنازد بر شهر‌ها عجب نیست

Зеро ки систонро зебад ба хоҷаи муфаххар

زیرا که سیستان‌را زیبد به خواجه مفخر

Ҳар ҷои гуҳ ки бошӣ шукр ва ҳадис бошад

هر جای‌گه که باشی شکر و حدیث باشد

зи он одати сутӯдаи зи он сират чу шукр

ز‌آن عادت ستوده ز‌آن سیرت چو شکر

Бо душмани мухолифи зонсони зайд ки мардум

با دشمن مخالف زانسان زید که مردم

Бо дӯстони икдл бо меҳрбони бародар

با دوستان یکدل با مهربان برادر

Аз хашм ӯ мухолифи ҳаргизи хабари наёбад

از خشم او مخالف هرگز خبر نیابد

Ҳар чанд зери хашм ш бошад балои мункир

هر چند زیر خشم‌ش باشد بلای منکر

Мардии ҷавону зодаши зери чиҳил валикин

مردی جوان و زادش زیر چهل ولیکن

Сангаш чу санги перии деринау Муъаммар

سنگش چو سنگ پیری دیرینه و معمر

Нодидаи ҳечкасро бовар ҳаме наёяд

نادیده هیچکس را باور همی نیاید

Ман низ то надидам дил ҳам накард бовар

من نیز تا ندیدم دل هم نکرد باور

Пӯри амири ҳоҷиб ков ёфт кадхудо ӣӣ

پور امیر حاجب کاو یافت کدخدا‌یی

Бо соҳиби бен ибоди андари камол ҳамбар

با صاحب بن عباد اندر کمال همبر

Ҳар хусравӣ ки ӯро чун ту мушир бошад

هر خسروی که او را چون تو مشیر باشد

Рои турои мтобъи амри турои мусаххар

رای ترا متابع امر ترا مسخر

Ман бандаи муқассири тақсир беш дорам

من بنده مقصر تقصیر بیش دارم

Зинҳори дили бмшкни тақсири ман бмшмр

زنهار دل بمشکن تقصیر من بمشمر

Гар камтари омадаи ситами наздики ту ба хизмат

گر کمتر آمده‌ستم نزدیک تو به خدمت

Охир маро надидӣ рӯзӣ ба ҷои дигар

آخر مرا ندیدی روزی به‌جای دیگر

Ту мардумии карӣмӣ , ман кангар ӣ гадо ӣам

تو مردمی کریمی، من کنگر‌ی گدا‌یم

Тарсами малули гардӣ бо ин карами зи кангар

ترسم ملول گردی با این کرم ز کنگر

Озори дорӣ аз ёр зеро ки як зимистон

آزار داری از یار زیرا که یک زمستان

Бигузашт ва кас наомад рӯзии замонаи тан дар ( ? )

بگذشت و کس نیامد روزی زمانه تن در (؟)

Рӯзии бад-ӣни дарозӣ . . .

روزی بدین درازی . . .

Каз ту хатое омаду ан аз ту буд мункир

کز تو خطایی آمد و ان از تو بود منکر

Мо бо ҳазор дастон ху доштем онҷо

ما با هزار دستان خو داشتیم آنجا

Бедод карду бешии зоғи сияҳ бар ин дар

بیداد کرد و بیشی زاغ سیه بر این در

Ту тнгдл нагаштӣ бо зоғ бад накардӣ

تو تنگدل نگشتی با زاغ بد نکردی

Бинишастӣу ббрдии хуш бо чунон ситамгар

بنشستی و ببردی خوش با چنان ستمگر

Чун дар миёни боғати домии бгстриднд

چون در میان باغت دامی بگستریدند

Бо зоғ дар фитодӣ ногуҳ ба доми андар

با زاغ در فتادی ناگه به‌دام اندر

Аз ту хатое омад вази мо хатое омад

از تو خطایی آمد وز ما خطایی آمد

Шояд ки ҳарду гаштем андари хатои баробар

شاید که هردو گشتیم اندر خطا برابر

Аз боғи зоғ гум шуд омад ҳазор дастон

از باغ زاغ گم شد آمد هزار دستان

Акнӯн гирифт бояд кори гузашта аз сар

اکنون گرفت باید کار گذشته از سر

Имрӯзи моу шодии имрӯзи моу ромиш

امروز ما و شادی امروز ما و رامش

Дар зер ҳар дарахтӣ айшӣ кунем дигар

در زیر هر درختی عیشی کنیم دیگر

Бо дӯстони икдл бо мутрибони чобук

با دوستان یکدل با مطربان چابک

Бо дилбарони зебо бо соқёни дилбар

با دلبران زیبا با ساقیان دلبر

дилҷӯии соқёнии ширини сухан ки мо ро

دلجوی ساقیانی شیرین سخن که ما را

Аз каф диҳанд бодаи ваз лаб диҳанд шукр

از کف دهند باده وز لب دهند شکر

Ҷовиди шоди бодӣ , бо хуррамии зиёдӣ

جاوید شاد بادی، با خرمی زیادی

Бар каф май мрўқ , дар пеши ёри дилбар

بر کف می مروق، در پیش یار دلبر

Солу маати муборак , рӯзу шабати мусоид

سال و مهت مبارک، روز و شبت مساعد

Айши ту хуш ҳамеша айши адуи мукаддар

عیش تو خوش همیشه عیش عدو مکدر

Бо айш ва шодкомӣ бошӣ ҳамеша ҳамдам

با عیش و شادکامی باشی همیشه همدم

Бо бахту Комронии бодӣ ҳамеша ҳамсар

با بخت و کامرانی بادی همیشه همسر

Он каз ту шод бошад гӯи сурх май ҳамеи каш

آن کز تو شاد باشد گو سرخ می همی کش

Ваон кӯ на шод бо ту гӯи хӯни дили ҳамеи хур

وان کو نه شاد با تو گو خون دل همی خور