Ҳамаи Наими Самарқанди сурба сар дидам

همه نعیم سمرقند سربه‌سر دیدم

Назора кардам дар боғу роғу водӣу дашт

نظاره کردم در باغ و راغ و وادی و دشت

Чу буд кӣсау ҷайби ман аз дирами холӣ

چو بود کیسه و جیب من از درم خالی

Дилами зи саҳни амли фарш хуррамӣ бинвишт

دلم ز صحن امل فرش خرمی بنَوَشت

Басии зи аҳли ҳунари борҳо ба ҳар шаҳрӣ

بسی ز اهل هنر بارها به هر شهری

Шунида будам кавсари якеу ҷинати ҳашт

شنیده بودم کوثر یکی و جنت هشت

Ҳазор ҷинат дидам ҳазор кавсар беш

هزار جنت دیدم، هزار کوثر بیش

Вале чаҳ суд ки лаби ташна боз хоҳам гашт

ولی چه سود که لب تشنه باز خواهم گشت

Чу дида неъмат бинад , ба каф дирам набӯд ;

چو دیده نعمت بیند، به کف درم نبود

Сари бурӣда буд дар миёни заррини ташт

سر بریده بود در میان زرین‌طشت