Озори дорӣ эй ёр зеро ки як зимистон

آزار داری ای یار زیرا که یک زمستان

Бигузашту каси нёмдрўзии замонаи зин дар

بگذشت و کس نیامدروزی زمانه زین در

Рӯзии бад-ӣни дарозии мо аз ту ҷустаи даврӣ

روزی بدین درازی ما از تو جسته دوری

Каз ту хатое омад , ваон аз ту бўдмнкр

کز تو خطایی آمد، وان از تو بودمنکر

Мо бо ҳазор дастон ху доштем онҷо

ما با هزار دستان خو داشتیم آنجا

Бедод карду бешии зоғи сияҳи бад-ӣн дар

بیداد کرد و بیشی زاغ سیه بدین در

Ту тнгдл нагаштӣ бозоғ бад накардӣ

تو تنگدل نگشتی بازاغ بد نکردی

Бинишастӣу бабрии хуш бо чунон ситамгар

بنشستی و ببری خوش با چنان ستمگر

Чун дар миёни боғати домии бгстриднд

چون در میان باغت دامی بگستریدند

Бозоғи дрФтодии ногуҳ ба домати андар

بازاغ درفتادی ناگه به دامت اندر

Аз ту хатоеи омдоз мохтоиӣ омад

از تو خطایی آمداز ماخطایی آمد

Шоидкаҳ ҳар ду гаштем андрхтои баробар

شایدکه هر دو گشتیم اندرخطا برابر

Аз боғи зоғ гум шуд , омдҳзори дастон

از باغ زاغ گم شد ،آمدهزار دستان

Акнӯн гирифт бояд кори гузашта аз сар

اکنون گرفت باید کار گذشته از سر

Имрӯзи моу шодии имрӯзи моу ромиш

امروز ما و شادی امروز ما و رامش

Дрзир ҳар дарахтӣ айшӣ кунем дигар

درزیر هر درختی عیشی کنیم دیگر

Бодӯстони икдл бо мутрибони чобук

بادوستان یکدل با مطربان چابک

Боридкони зебо бо соқёни дилбар

باریدکان زیبا با ساقیان دلبر

дилҷӯии соқёнии ширини сухан ки моро

دلجوی ساقیانی شیرین سخن که مارا

Аз кафдиҳанда бодау зи лабдиҳанда шукр

از کف دهنده باده و ز لب دهنده شکر