Боғбон ! зери сарви бен манишин

باغبان! زیر سرو بن منشین

На куҷо сарв нест нест замин

نه کجا سرو نیست نیست زمین

На ҳамаи сояи зери сарв буд

نه همه سایه زیر سرو بود

Зери шохи самани шӯ ва биншин

زیر شاخ سمن شو و بنشین

Боғи ту пари дарахт соя вараст

باغ تو پر درخت سایه ورست

Аз паии хештани яке багазин

از پی خویشتن یکی بگزین

Гирди он сарви норасидаи магарад

گرد آن سرو نارسیده مگرد

Ранги он сарви норасидаи мубин

رنگ آن سرو نارسیده مبین

Сарвро , дасти бози дор ба ман

سرو را، دست باز دار به من

Раҳм кун брдли ман мискин

رحم کن بردل من مسکین