Дӯши базмии доштами фархунда чун рӯй нигор
دوش بزمی داشتم فرخنده چون روی نگار
Ғами суроҳеи дарди соғари ғуссаи соқӣ май хумор
غم صراحی درد ساغر غصه ساقی میخمار
Сўнши алмосу риши сина дар нозу ниёз
سونش الماس و ریش سینه در ناز و نیاز
Нашутур ёсу дили аФгор дар бӯсу канор
نشتر یاس و دل افگار در بوس و کنار
з осмон гуфтӣ ки меборид оҳи шуълаи рез
ز آسمان گفتی که میبارید آه شعلهریز
Дар замин гуфтӣ ки меҷӯшед чашми ашкбор
در زمین گفتی که میجوشید چشم اشکبار
Кандар омад аз дирами шодону хандони ҳамчуи гул
کاندر آمد از درم شادان و خندان همچو گل
Шоҳиди наврӯзу шоҳи ҳафт иқлӣми баҳор
شاهد نوروز و شاه هفت اقلیم بهار
Бо чунон рӯе ки аз ҷоми тҷлиш ар шудӣ
با چنان رویی که از جام تجلیش ار شدی
Масти Мӯсо дар қиёмат ҳам нагаштӣ ҳӯшёр
مست موسی در قیامت هم نگشتی هوشیار
Накҳатигар дил наҳодӣ бар фироқи сунбулаш
نکهتی گر دل نهادی بر فراق سنبلش
Осмонро синаи гаштии нофи оҳӯии ттор
آسمان را سینه گشتی ناف آهوی تتار
Зуд бар ҷустами зи ҷои ваз шавқ кардам бар фарох
زود بر جستم ز جا وز شوق کردم بر فراخ
Вондр оғӯшаш кашидам танги ҳамчуи дарди ёр
واندر آغوشش کشیدم تنگ همچو درد یار
Лаби зи боғи таҳният чун чиди гул ҳо гуфтамаш
لب ز باغ تهنیت چون چید گلها گفتمش
К-эии гулатро сад биҳишти тоза дар ҳар нӯки хор
کای گلت را صد بهشت تازه در هر نوک خار
Ин чаҳ ошӯбаст ? гуфт аз баҳри истиқболи ид
این چه آشوبست؟ گفت از بهر استقبال عید
намешитобанд аз сғори офариниш то кбор
میشتابند از صغار آفرینش تا کبار
Хез то мо ҳам зи шаҳди сайри лаб ширин кунем
خیز تا ما هم ز شهد سیر لب شیرین کنیم
Чанд биншинӣ чу заҳри андари бен дандони мор
چند بنشینی چو زهر اندر بن دندان مار
Бас ки шуд гарми тақозои хӯни Фшониҳои шарм
بس که شد گرم تقاضا خون فشانیهای شرم
Шасти покам аз рухи андешаи гирди аътзор
شست پاکم از رخ اندیشه گرد اعتذار
Омадеми алқсаҳи берун зон ғами ободу шудем
آمدیم القصه بیرون زان غمآباد و شدیم
ӯ бар асби хеш ва ман бар сояи асбаши савор
او بر اسب خویش و من بر سایه اسبش سوار
Хуши хўшкро надим то ҷое ки гуфтӣ баста анд
خوش خوشک را ندیم تا جایی که گفتی بستهاند
Ҳам назарҳо аз тарокум бар назарҳо раҳгузор
هم نظرها از تراکم بر نظرها رهگذار
Ҳоши ллаҳ маҷмаъӣ дидам чаҳ маҷмаъи маҳшарӣ !
حاش لله مجمعی دیدم چه مجمع محشری!
Ҷумла авлод ҳастӣ ҳозири онҷои ҷузи шумор
جمله اولاد هستی حاضر آنجا جز شمار
Гашта чун бикри адами худ бурқаъи рухсори хеш
گشته چون بکر عدم خود برقع رخسار خویش
Бас ки бар ҳам рехта бар соҳати ғайри эътибор
بس که بر هم ریخته بر ساحت غیر اعتبار
Интизор ар чаҳ фаровони рехт хӯн шуд ногаҳон
انتظار ار چه فراوان ریخت خون شد ناگهان
Давр бош човашон марсия хон интизор
دورباش چاوشان مرثیهخوان انتظار
Аз миёни гирди ногуҳи ҳўдҷи султони ид
از میان گرد ناگه هودج سلطان عید
Рост ҳамчун офтоб мнксФ шуд ошкор
راست همچون آفتاب منکسف شد آشکار
Ҳўдҷии дидем чун рӯй арӯси ороста
هودجی دیدیم چون روی عروس آراسته
На аз зар [ ва ] зевари зи нури хештани хуршеди вор
نه از زر [و] زیور ز نور خویشتن خورشیدوار
Равшану некӯ чу рӯй субҳ дар шабҳои ҳиҷр
روشن و نیکو چو روی صبح در شبهای هجر
Дилкашу зебо чу зулфи шаб ба чашми рӯзаи дор
دلکش و زیبا چو زلف شب به چشم روزهدار
Рӯҳи зебоӣ агар будӣ мусаввири шахси рӯҳ
روح زیبایی اگر بودی مصور شخص روح
Нави баҳори хӯбӣ ар будӣ муҷассами нави баҳор
نوبهار خوبی ار بودی مجسم نوبهار
Бурқаъаш чун сӯхти ҳасан аз бода шавқаш намонад
برقعش چون سوخت حسن از باده شوقش نماند
Ақлҳо ҳам ҳӯшманду ҳушҳо ҳам ҳӯшёр
عقلها هم هوشمند و هوشها هم هوشیار
Хуши шукуфта аз насими васли ҳам наврӯзу ид
خوش شکفته از نسیم وصل هم نوروز و عید
Шоду хандон танг бигирифтанд ҳамро дар канор
شاد و خندان تنگ بگرفتند هم را در کنار
Бар ҳам афшоданад аз бас дар зи дарҷи таҳният
بر هم افشاندند از بس در ز درج تهنیت
Ақл май пиндошти сатҳи хокро қаъри баҳор
عقل میپنداشت سطح خاک را قعر بحار
Ҳамчунин ронданд то даргоҳи хоқони замон
همچنین راندند تا درگاه خاقان زمان
Соҳиби соҳибқирони дорои гардуни иқтидор
صاحب صاحبقران دارای گردون اقتدار
Хони олии шани ҳусайни он хусрави одил ки ҳаст
خان عالیشان حسین آن خسرو عادل که هست
Ифтихори осмону осмони ифтихор
افتخار آسمان و آسمان افتخار
эй биҳишти давлататро ҳашт ҷинати як чаман
ای بهشت دولتت را هشت جنت یک چمن
Вай эй ҳиммататро ҳар ду олами як шикор
وی همای همتت را هر دو عالم یک شکار
Остинатро ки бошад нойибаш даст кулем
آستینت را که باشد نایبش دست کلیم
Гар бар афшонӣ бар ин ҳафт ва шаш ва панҷ ва чаҳор
گر بر افشانی بر این هفت و شش و پنج و چهار
Бас ки гардад мунқалиб моҳият ҳастӣ шавад
بس که گردد منقلب ماهیت هستی شود
Ҳиҷри васлу васли ҳиҷру нори нуру нури нор
هجر وصل و وصل هجر و نار نور و نور نار
Нозро аз меҳр гардад такяи гуҳи дӯши ниёз
ناز را از مهر گردد تکیه گه دوش نیاز
Рафъ зиддият кунигар аз мизоҷи рӯзгор
رفع ضدیت کنی گر از مزاج روزگار
Вари ъёзои биллоҳ амрат наҳй омезиш кунад
ور عیاذا بالله امرت نهی آمیزش کند
Риш носўрм шавад безор аз ҷони фигор
ریش ناسورم شود بیزار از جان فگار
Даври бодои чашми бади хуш маҳфилӣ оростанд
دور بادا چشم بد خوش محفلی آراستند
эй ғубори остонати осмони эътибор
ای غبار آستانت آسمان اعتبار
Сафи иқбол аз пас сари фавҷи ҳасан аз пеш рӯй
صف اقبال از پس سر فوج حسن از پیش روی
Иди давлат бар ямини наврӯзи ъушрат бар ясор
عید دولت بر یمین نوروز عشرت بر یسار
Қудсёни сафи баста ҳар судаст хизмат бар камар
قدسیان صف بسته هر سودست خدمت بر کمر
Соқён бо зулфҳои анбари йен дар гиру дор
ساقیان با زلفهای عنبرین درگیر و دار
Хуррами он соъат ки бошад зулфи соқии авди сӯз
خرم آن ساعت که باشد زلف ساقی عودسوز
Сари хуши он маҳфил ки гардад ҷом май ойӣнаи дор
سر خوش آن محفل که گردد جام می آیینهدار
Буии он тарсами ҳавасро машки резад дар машом
بوی آن ترسم هوس را مشک ریزد در مشام
Ҷони фидояти боди соқӣ зулф баргир аз изор
جان فدایت باد ساقی زلف برگیر از عذار
Мутрибони неи андалебони сробстони қудс
مطربان نی عندلیبان سرابستان قدس
Созҳо неи рӯҳи Довӯди муҷассам дар канор
سازها نی روح داود مجسم در کنار
Ноед андари гӯш бе оҳанги бонги офарин
ناید اندر گوش بی آهنگ بانگ آفرین
Бас ки сайр оҳанг ояд нағмаи шани беруни зи тор
بس که سیر آهنگ آید نغمهشان بیرون ز تار
Марҳабо эй авди ту маъбуди дилҳои ҳазин
مرحبا ای عود تو معبود دلهای حزین
Захмае бар тори зан то созмти ҷонҳо нисор
زخمهای بر تارزن تا سازمت جانها نثار
Ҷӯш зад шаҳду шукр аз ришҳои сина ам
جوش زد شهد و شکر از ریشهای سینهام
Ҳаст мизробати магари шогирди мижгон нигор
هست مضرابت مگر شاگرد مژگان نگار
Мтрбои неи длброи як раҳи камонча соз кун
مطربا نی دلبرا یک ره کمانچه ساز کن
Нолаҳои зорро эй нағмаи ?ути ойӣнаи дор
نالههای زار را ای نغمهات آیینهدار
Гӯшро ҷайбу канор аз машку анбари гашти пар
گوش را جیب و کنار از مشک و عنبر گشت پر
Ёдгорӣ ҳаст дар дастати магар аз зулфи ёр
یادگاری هست در دستت مگر از زلف یار
Дардати афзӯни бод эй ное ба ман баргӯӣ рост
دردت افزون باد ای نایی به من برگوی راست
Зини сияҳи мағзони азрақи тилсон бокӣ мадор
زین سیه مغزان ازرق طیلسان باکی مدار
Кин Асоӣ Мӯсоаст ӣнҷо шудаи исои нафас
کاین عصای موسی است اینجا شده عیسی نفس
ё ниҳол эмин аст оварда ӣнҷои нағмаи бор
یا نهال ایمن است آورده اینجا نغمه بار
Ин на оҳангии сети коўл май сурӯдӣ эй қалам
این نه آهنگیست کاول میسرودی ای قلم
Бардаи ҳушатро ҳамоно бодаи мадҳаши зи кор
برده هوشت را همانا باده مدحش ز کار
Осмони қадари оФтобои арши маснади срўро
آسمان قدر آفتابا عرش مسند سرورا
эй Ҳирот аз файзи рои равшанати хуршеди вор
ای هرات از فیض رای روشنت خورشیدوار
Дӯш мегуфтам таъолии аллоҳи аҷаб обод шуд
دوش میگفتم تعالی الله عجب آباد شد
Дар замони ду ҳусайни ин ғайрати доролқрор
در زمان دو حسین این غیرت دارالقرار
Ҳар чаҳ адли он мусаввир кард бар авроқ ӯ
هر چه عدل آن مصور کرد بر اوراق او
Ин дамидаш рӯҳ дар тан аз дами мӯъҷизи шиор
این دمیدش روح در تن از دم معجز شعار
Ҳар ниҳоли офияти кӯи андарин фирдавс кошт
هر نهال عافیت کو اندرین فردوس کاشت
Ин зи файзи нави баҳор адл додаш баргу бор
این ز فیض نوبهار عدل دادش برگ و بار
Ногҳм зад бонги ҷбрили хиради к-эии ҳарзаи санҷ
ناگهم زد بانگ جبریل خرد کای هرزه سنج
Аз адаби ҳеҷ ар на андешии зи мо худ шарми дор
از ادب هیچ ار نه اندیشی ز ما خود شرمدار
ӯ чу бо худ ақди басташи нави арӯсӣ буд лек
او چو با خود عقد بستش نوعروسی بود لیک
Пери золӣ буд чун шуд адли инаши хостгор
پیر زالی بود چون شد عدل اینش خواستگار
Нави арӯс оростан ояд з ҳар машшота Эй
نوعروس آراستن آید ز هر مشاطهای
Перро кардан ҷавон ноед ҷуз аз парвардгор
پیر را کردن جوان ناید جز از پروردگار
Хсрўои ҷами мсндои ҳотам дило дарёи кФо
خسروا جم مسندا حاتمدلا دریا کفا
эй ба хок дар гуҳати иқболро аҳди устувор
ای به خاک در گهت اقبال را عهد استوار
Ман мдиҳти санҷам ва гуяд фасеҳӣ ҳар нафас
من مدیحت سنجم و گوید فصیحی هر نفس
Бози каши зини раҳи Аннани роҳи мдиҳ худ сипор
باز کش زین ره عنان راه مدیح خود سپار
Гавҳари поками зи кони файзи кӯи рӯҳи алқудс
گوهر پاکم ز کان فیض کو روح القدس
То кунад оёти фазламро ба дӯши ваҳии бор
تا کند آیات فضلم را به دوش وحی بار
Гӯшҳо аз интизораши сӯхти авсофи маро
گوشها از انتظارش سوخت اوصاف مرا
Гарчи берун аз шумораст ончӣ битавонӣ шумор
گرچه بیرون از شمارست آنچه بتوانی شمار
ӯ лиҷоҷат май барад аз ҳад ва ман ҳайрон ки чун
او لجاجت میبرد از حد و من حیران که چون
Нӯшро бигзораму молами ҷигар бар неши хор
نوش را بگذارم و مالم جگر بر نیش خار
Нестам дигари ҳарифи бодсанҷиҳои ӯ
نیستم دیگر حریف بادسنجیهای او
ё маро бо марг ё ӯро ба осоиш сипор
یا مرا با مرگ یا او را به آسایش سپار
Ғуссаро бар гӯ ки бар рагҳои ӯ нашутур мазан
غصه را بر گو که بر رگهای او نشتر مزن
Офиятро гӯ ки бар риши марҳами гузор
عافیت را گو که بر ریش مرهم گذار
Вар ба инҳо ба нагардад риши аҷабаш амр кун
ور به اینها به نگردد ریش عجبش امر کن
То бар оради шаҳнаи ғайбаши дамор аз рӯзгор
تا برآرد شحنه غیبش دمار از روزگار
То буд наврӯзу иди айёми айшу хуррамӣ
تا بود نوروز و عید ایام عیش و خرمی
Фаслҳои сол то афзӯн набошад аз чаҳор
فصلهای سال تا افزون نباشد از چهار
Бод яксар соли умрати доимои наврӯзу ид
باد یکسر سال عمرت دایما نوروز و عید
Чори фасли давлатати бодо ҳамеша нави баҳор
چار فصل دولتت بادا همیشه نوبهار
Шоди гирд ва шод бошу шоди зӣ ва шод кун
شاد گرد و شاد باش و شاد زی و شاد کن
Зонка мемонад ҳамин некии зи некони ёдгор
زانکه میماند همین نیکی ز نیکان یادگار