Ханда зад гулҳои рангоранги шармам бар изор
خنده زد گلهای رنگارنگ شرمم بر عذار
Гулистонамро мубораки боди файзи навбаҳор
گلستانم را مبارک باد فیض نوبهار
Ҳар сар мӯем калиди қуфли меҳнати хонаи ист
هر سر مویم کلید قفل محنت خانهایست
Ғами марои баҳри кушод хеш дорад бе қарор
غم مرا بهر گشاد خویش دارد بیقرار
Аз бен ҳар мӯии ман тӯфони шармӣ мавҷ зад
از بن هر موی من طوفان شرمی موج زد
Кас чу ман ҳаргиз мабод аз карда худ шармсор
کس چو من هرگز مباد از کرده خود شرمسار
Солҳо дарс вафо хондам бар устоди ишқ
سالها درس وفا خواندم بر استاد عشق
Бе вафои гаштами зи бахти вожгӯни анҷоми кор
بیوفا گشتم ز بخت واژگون انجام کار
ё чу ҳамрангӣ ба ёри хеш шарт дӯстӣаст
یا چو همرنگی به یار خویش شرط دوستیست
Кард дар табъами сироят бе вФоииҳои ёр
کرد در طبعم سرایت بیوفاییهای یار
Тизнохн буд даҳру тор паймонам гусаст
تیزناخن بود دهر و تار پیمانم گسست
Риштаи ҷони кӯ ки пайвандам бар он бигусастаи тор
رشته جان کو که پیوندم بر آن بگسسته تار
Сайқали ғами занг аз он з ойӣна рӯем задуд
صیقل غم زنگ از آن ز آیینه رویم زدود
То намояди сӯрати номардии ман ошкор
تا نماید صورت نامردی من آشکار
Ҳайз мардонаст бадаҳдӣ ва ман чун ҳоизм
حیض مردانست بدعهدی و من چون حایضم
Ҳам ба хӯни хештан ғуслӣ барорам мрдўор
هم به خون خویشتن غسلی برآرم مردوار
Баъд аз онгар рухсат иқбол бошад саҷда Эй
بعد از آن گر رخصت اقبال باشد سجدهای
Орми андари остони хони кайвони иқтидор
آرم اندر آستان خان کیوان اقتدار
Муваҷҷаҳи дарёии эҳсони хони дарёи дили ҳусайн
موجه دریای احسان خان دریا دل حسین
Онкӣ бар дарёии давлати мавҷи сони бодои савор
آنکه بر دریای دولت موجسان بادا سوار
Онкии Тифли фитратамро абҷади ҳасани қабул
آنکه طفل فطرتم را ابجد حسن قبول
Кард ӯ таълим ва будаш офариниши пешкор
کرد او تعلیم و بودش آفرینش پیشکار
Онкии зи анфоси масеҳоу дами рӯҳи алқудс
آنکه ز انفاس مسیحا و دم روحالقدس
Сохт таркиби гулам ҳамчун дили комили айёр
ساخت ترکیب گلم همچون دل کامل عیار
Онкӣ аз ташрифи мадҳаши бикр фикрам ёфтӣ
آنکه از تشریف مدحش بکر فکرم یافتی
Хлътӣ ҳар дами луоби қудсӣонаш буду тор
خلعتی هر دم لعاب قدسیانش بود و تار
Онкӣ ҳамчун нуқта мавҳум будам бе насаб
آنکه همچون نقطه موهوم بودم بینسب
Чун сувидоӣ дилам кард аз карами олии табор
چون سویدای دلم کرد از کرم عالیتبار
Онкӣ чун дар мавҷ хӯн дидӣ дили риши маро
آنکه چون در موج خون دیدی دل ریش مرا
Зоштёқи нола чун тори ғамами зор ва назор
زاشتیاق ناله چون تار غمم زار و نزار
Ҳар раги ҷон маро додӣ навой тоза Эй
هر رگ جان مرا دادی نوای تازهای
Кофарин бар саъии он мизроб ва он иқболи тор
کافرین بر سعی آن مضراب و آن اقبال تار
Онкигар ошуфта дидӣ турраи бахти маро
آنکه گر آشفته دیدی طره بخت مرا
Шона кардӣ дасти иқболаш ба мижгон нигор
شانه کردی دست اقبالش به مژگان نگار
Онкигар аз заъф монадӣ нолае бар лаби маро
آنکه گر از ضعف ماندی نالهای بر لب مرا
Май расонад аз поймардӣ то ҳарими гӯши ёр
میرساند از پایمردی تا حریم گوش یار
Онкии аввал саҷда кардӣ дар ҳарими давлаташ
آنکه اول سجده کردی در حریم دولتش
Зон сипас бар ашҳб маънӣ шудӣ лафзами савор
زان سپس بر اشهب معنی شدی لفظم سوار
Азми тасхир ҷаҳон кардӣ ва аз иқбол ӯ
عزم تسخیر جهان کردی و از اقبال او
Ҳафт иқлӣмаш шудӣ мафтӯҳ бо ин на ҳуззор
هفت اقلیمش شدی مفتوح با این نه حضار
Онкии бахти тираи рӯзам буд зу бар авҷи қадар
آنکه بخت تیرهروزم بود زو بر اوج قدر
Солҳо ҳам хобаи хуршед чун зулф нигор
سالها هم خوابه خورشید چون زلف نگار
Онкии раъси алмоли нутқам буд лафзӣ чанд пуч
آنکه رأس المال نطقم بود لفظی چند پوچ
Тӯтӣам дар шкрстонҳо чу шуд дастон сипор
طوطیم در شکرستانها چو شد دستان سپار
Кишвари файзам мусаллам дошт лутфаш то гушӯд
کشور فیضم مسلم داشت لطفش تا گشود
Корвонӣ аз маъонӣ дар дил ҳар лафзи бор
کاروانی از معانی در دل هر لفظ بار
Онкӣ ҳар Тифли рақам каз хомаам зоянда шуд
آنکه هر طفل رقم کز خامهام زاینده شد
Дар канор ҳасан додаш парвариш чун хати ёр
در کنار حسن دادش پرورش چون خط یار
Онкӣ кард аз кавкаби бахти сиёҳами офтоб
آنکه کرد از کوکب بخت سیاهم آفتاب
Кардамаш аз тираи рӯзии мнксФи хўршидўор
کردمش از تیرهروزی منکسف خورشیدوار
Хок бар фарқам ки гардидам ғубори хотираш
خاک بر فرقم که گردیدم غبار خاطرش
Онкӣ бар ман меҳрбонтар буд аз боди баҳор
آنکه بر من مهربانتر بود از باد بهار
Рафт он каз давлаташ бе миннати чашми ниёз
رفت آن کز دولتش بیمنت چشم نیاز
Аз тамошои биҳишт ноз будам комгор
از تماشای بهشت ناز بودم کامگار
Венаи замон чун захми сартосари ҳамаи чашмам вале
وین زمان چون زخم سرتاسر همه چشمم ولی
Ҷумлаи хўнбор аз наҳифи чашми захми рӯзгор
جمله خونبار از نهیب چشمزخم روزگار
Гулшании ракаши дирами рӯҳи алқудси як ғунча буд
گلشنی راکش درم روحالقدس یک غنچه بود
Дасти қаҳраши басти ойини баҳор аз неши хор
دست قهرش بست آیین بهار از نیش خار
Дар дрхтстони табъами зоФт бе мивагӣ
در درختستان طبعم زآفت بیمیوگی
Май тпд дар орзӯии санги Тифлони шохсор
میطپد در آرزوی سنگ طفلان شاخسار
намечакид оби ҳаёт аз шеърам акнӯн ме чакад
میچکید آب حیات از شعرم اکنون میچکد
Оби хиҷлати бас ки ҳаст аз нисбати ман шармсор
آب خجلت بس که هست از نسبت من شرمسار
Назми ман лўлўии лоло буд тоҷи фахр ро
نظم من لولوی لالا بود تاج فخر را
Фавҷи идборӣ бар он бигузашт ва шуд помоли ор
فوج ادباری بر آن بگذشت و شد پامال عار
Давлаташи умрӣ ба номами хутба иқбол хонд
دولتش عمری به نامم خطبه اقبال خواند
Бар фарози арши иззат дар ҳарими эътибор
بر فراز عرش عزت در حریم اعتبار
Дар ҳазизи дӯзах бе эътибории ин замон
در حضیض دوزخ بیاعتباری این زمان
Минбар шайтон шудам аз толеъи носозгор
منبر شیطان شدم از طالع ناسازگار
Номи ман каз фар ӯ зеби нигини қудс буд
نام من کز فر او زیب نگین قدس بود
Хотам Иблис дорад ин замони зини нақши ор
خاتم ابلیس دارد این زمان زین نقش عار
Дар гулистони хаёламгар сумумӣ май вазид
در گلستان خیالم گر سمومی میوزید
Ҳасани табъами буии пероҳан бар он мекард бор
حسن طبعم بوی پیراهن بر آن میکرد بار
Венаи замон каз ман баҳори халқ ӯ ранҷида аст
وین زمان کز من بهار خلق او رنجیده است
Ёди хулд ар бугзарад зинҷои баради ғами ёдгор
یاد خلد ار بگذرد زینجا برد غم یادگار
Чун шуморами қатраи қатраи баҳри эҳсони туро
چون شمارم قطره قطره بحر احسان ترا
Киштии аъдод тӯфонӣ шавад зи оғози кор
کشتی اعداد طوفانی شود ز آغاز کار
Ҳам магар аз дидаи гирами ёди қонӯни ҳисоб
هم مگر از دیده گیرم یاد قانون حساب
Варна кас чун баҳрро зингўнаҳи орад дар шумор
ورنه کس چون بحر را زینگونه آرد در شمار
Доўро дорам ҳадисӣ бар забон каз бими он
داورا دارم حدیثی بر زبان کز بیم آن
Май тпди хӯн дар раг андешаам симоби вор
می طپد خون در رگ اندیشه ام سیماب وار
намезанад он мурғи ваҳшӣ бар дару боми қафас
میزند آن مرغ وحشی بر در و بام قفس
Синаи гармӣ каз он оташи гурезад дар шарор
سینه گرمی کز آن آتش گریزد در شرار
Бндмши сад раҳ ба занҷири нафас аммо зи шавқ
بندمش صد ره به زنجیر نفس اما ز شوق
Бглслди занҷирро ҳар гуҳ ки гардад бе қарор
بگلسلد زنجیر را هر گه که گردد بیقرار
Гӯши нутқат каз навой шукр танг шукраст
گوش نطقت کز نوای شکر تنگ شکرست
Нолаҳои талхи комонро дар он ҳазрат чаҳ кор
نالههای تلخ کامان را در آن حضرت چه کار
Бо туами ёрои гуёе намонад аммо бигӯ
با توام یارای گویایی نماند اما بگو
Чоракати рокзи фасеҳии қисса ӯ гӯши дор
چارکت راکز فصیحی قصه او گوش دار
Гарчи як олам гуноҳам ҳаст афватро бигӯ
گرچه یک عالم گناهم هست عفوت را بگو
Каз саҳоби лутфи худ як қатра бар олами бабор
کز سحاب لطف خود یک قطره بر عالم ببار
Ршҳаҳ эй кам гир аз он шодоби абрӣ кӯ кунад
رشحهای کمگیر از آن شاداب ابری کو کند
Аз матоъи қатрае тартиби сомони баҳор
از متاع قطرهای ترتیب سامان بهار
Лмъаҳ эй фонии шимури зони оташи эмин ки кард
لمعهای فانی شمر زآن آتش ایمن که کرد
Як фурӯғаши зулмро чун зулмати шабҳои тор
یک فروغش ظلم را چون ظلمت شبهای تار
Накҳатии маъдӯми ингор аз гулистонӣ ки ҳаст
نکهتی معدوم انگار از گلستانی که هست
Неши хораши Авестоади нофи оҳӯии ттор
نیش خارش اوستاد ناف آهوی تتار
Рухсати як ҷилваи даҳ дар таври эҳсони афв ро
رخصت یک جلوه ده در طور احسان عفو را
То лаб аз густохӣ « арнӣ » намонад шармсор
تا لب از گستاخی «ارنی» نماند شرمسار
Ман куҷои сомони узри астағфируллоҳ аз куҷо
من کجا سامان عذر استغفرالله از کجا
Лек шаҳдӣ метаровад аз лабам бе ихтиёр
لیک شهدی میتراود از لبم بیاختیار
Шаб ки мерафт аз ҳаримат узр мегуфт офтоб
شب که میرفت از حریمت عذر میگفت آفتاب
Кандарин сайр ва сафар набӯд марои ҳеҷ ихтиёр
کاندرین سیر و سفر نبود مرا هیچ اختیار
Вари марои ҳеҷ ихтиёри сетӣ муҷовир будамӣ
ور مرا هیچ اختیار ستی مجاور بودمی
Андарин ҳазрат ки бодои субҳи қадараши пойдор
اندرین حضرت که بادا صبح قدرش پایدار
Худ ҳамин унвони узр нобасомон манаст
خود همین عنوان عذر نابسامان منست
Гар пазирӣ варна амр аз тести лутф аз кирдигор
گر پذیری ورنه امر از تست لطف از کردگار
То ки пеши гарми рӯйони шабистони чаман
تا که پیش گرمرویان شبستان چمن
Узри сардӣҳои дай хоҳад лаби боди баҳор
عذر سردیهای دی خواهد لب باد بهار
Узри сардӣҳои ман дар гулистони афви ту
عذر سردیهای من در گلستان عفو تو
Гарми рӯтар бод ҳар дам чун гул рӯй нигор
گرمروتر باد هر دم چون گل روی نگار