Ҳин ки сабо барфаканд зулфи зи рухсори ёр
هین که صبا برفکند زلف ز رخسار یار
Вази дили шаб ҷилва кард субҳи пасини ошкор
وز دل شب جلوه کرد صبح پسین آشکار
Шавқи ҷамолии магари раҳзан дил шуд ки боз
شوق جمالی مگر رهزن دل شد که باز
Хоб фаромӯш кард дидаи шаби зиндаи дор
خواب فراموش کرد دیده شب زندهدار
Ишқ чу дар дидае серума ҳайрат кашад
عشق چو در دیدهای سرمه حیرت کشد
Бар назараш кӣ шавад хоби адами пардаи дор
بر نظرش کی شود خواب عدم پردهدار
Сайди муҳаббат ба хӯнгар нтпд чун кунад
صید محبت به خون گر نطپد چون کند
Шавқи сабурии гудози ҳасани тағофули шиор
شوق صبوری گداز حسن تغافل شعار
Чун хами паргори ишқи доирае нақши баст
چون خم پرگار عشق دایرهای نقش بست
Нуқтаи ҳамеи гирд хеш гардад пргорўор
نقطه همی گرد خویش گردد پرگاروار
Бе ту асиронт аз сабр ва хирад фориғанд
بی تو اسیرانت از صبر و خرد فارغند
Бесар ва дар мағзи ҳуш бедил ва дар дили қарор
بی سر و در مغز هوش بیدل و در دل قرار
Зулфи ту сари риштаи офият аз ҳам гусехт
زلف تو سر رشته عافیت از هم گسیخت
Варна набӯд ин чунин абри балои фитнаи бор
ورنه نبود این چنین ابر بلا فتنهبار
Раҳи сӯй бустон фикан зулфи кашони зери по
ره سوی بستان فکن زلفکشان زیر پا
То хас ва хор оварад ҷои самари машки бор
تا خس و خار آورد جای ثمر مشکبار
Дар чамани ҷони дрои пеш аз он дам ки ҳиҷр
در چمن جان درآ پیش از آن دم که هجر
Бар сар оташ кунад хору хаси мо нисор
بر سر آتش کند خار و خس ما نثار
Офиятам душманаст варна ки бовар кунад
عافیتم دشمنست ورنه که باور کند
Ёри ҳамеи дарназари хӯни ҷигар дар канор
یار همی درنظر خون جگر در کنار
Дард ки дармони мост бар дили мо вақф кун
درد که درمان ماست بر دل ما وقف کن
Дрдкшон турост аз дили осӯдаи ор
دردکشان تراست از دل آسوده عار
Ишқ чу дар базми ҷони ҷом таҷарруд диҳад
عشق چو در بزم جان جام تجرد دهد
Ҳастӣ мо зон миёни рахт наад бар канор
هستی ما زان میان رخت نهد بر کنار
Бодаи ин ҷомро нашъа « аноолҳқ » буд
باده این جام را نشئه «اناالحق» بود
Ҳин бикаш аммо бакӯш то набарӣ сар ба дор
هین بکش اما بکوش تا نبری سر به دار
Кисвати сӯрати бҳли дидаи маънии гушой
کسوت صورت بهل دیده معنی گشای
Азм тамошоат ҳастгар нафасии дидаи вор
عزم تماشات هست گر نفسی دیدهوار
Сайқал ирфон бигир занги худ аз худ задой
صیقل عرفان بگیر زنگ خود از خود زدای
То чу паямбари шӯии пеши худ ойӣнаи вор
تا چو پیمبر شوی پیش خود آیینهوار
Хусрави малики азали Аҳмади мурсал ки ҳаст
خسرو ملک ازل احمد مرسل که هست
Файзи шаби қадар ӯ субҳи қадамро мадор
فیض شب قدر او صبح قدم را مدار
Шавқаш агар дар азали ҳалқаи фурӯи кӯфтӣ
شوقش اگر در ازل حلقه فرو کوفتی
Бар дар олам набӯд иллати аввалӣ ба кор
بر در عالم نبود علت اولی به کار
Як қадам аз қадар хеш монад фурӯтар шабӣ
یک قدم از قدر خویش ماند فروتر شبی
Бихрдонши ҳаме ном ниҳанд эътибор
بیخردانش همی نام نهند اعتبار
Поши рикоби барроқ нек насуда ҳануз
پاش رکاب براق نیک نسوده هنوز
Ҳафтаи афлокро дида дар оғӯши пор
هفته افلاک را دیده در آغوش پار
Ваа чаҳ барроқӣ кигар азм кунад рокибаш
وه چه براقی که گر عزم کند راکبش
Каз сӯй мағриб кунад ҷониби машриқи гузор
کز سوی مغرب کند جانب مشرق گذار
Тай кунад ин роҳи бози хайма ба мағриб занад
طی کند این راه باز خیمه به مغرب زند
Ношуда аммо ҳануз соя ӯ биқрор
ناشده اما هنوز سایه او بیقرار
Шавқи тамошояш аз пери ҷаҳонро кунад
شوق تماشایش از پیر جهان را کند
Аз сар то пои назари мардумаки дидаи вор
از سر تا پا نظر مردمک دیدهوار
Дар кафи суръат Аннан биспурад ва бугзарад
در کف سرعت عنان بسپرد و بگذرد
Чашми ҷаҳонро ҳануз Тифли назар дар канор
چشم جهان را هنوز طفل نظر در کنار