Субҳдам чун дар хурӯш омад шайдои ман

صبحدم چون در خروش آمد شیدای من

Ҷрхро бинишонад дар хӯни чашми шаби паймои ман

جرخ را بنشاند در خون چشم شب‌پیمای من

Мурда будам лек бози ангихтндм зонка буд

مرده بودم لیک باز انگیختندم زانکه بود

Субҳи растохези шоми ин шаби ялдои ман

صبح رستاخیز شام این شب یلدای من

Тори он чангам ки чун мизроби ғам бар ман зананд

تار آن چنگم که چون مضراب غم بر من زنند

Ҷои афғон шукр бархезад зи сар то пои ман

جای افغان شکر برخیزد ز سر تا پای من

Гар нанолам ба ки аз таъсии чархи вожгӯн

گر ننالم به که از تاثیر چرخ واژگون

Пунбаи гӯш ҷаҳон шуд бонги воўилои ман

پنبه گوش جهان شد بانگ واویلای من

Дидаам дарё шуду тарсам ки рӯҳи Нӯҳ ро

دیده‌ام دریا شد و ترسم که روح نوح را

Боз дар киштии нишонди муваҷҷаҳи дарёии ман

باز در کشتی نشاند موجه دریای من

Шоҳиди мақсӯд чун дар ҷилва ояд он гуҳам

شاهد مقصود چون در جلوه آید آن گهم

Нест фарқ аз ядаи ман то дигар аъзои ман

نیست فرق از یده من تا دگر اعضای من

Гиря чун оради шабихуни пой то сар дида ам

گریه چون آرد شبیخون پای تا سر دیده‌ام

Ҳар сари мӯ бар бадани мижгони хӯни полои ман

هر سر مو بر بدن مژگان خون‌پالای من

Ҷавҳарамро зини чаҳор арқони сиришти эзад чу хост

جوهرم را زین چهار ارکان سرشت ایزد چو خواست

Мояи андӯзӣ барои чашми тӯфони зои ман

مایه اندوزی برای چشم طوفان‌زای من

Варна дар мизон ҳастӣу тарозуии вуҷӯд

ورنه در میزان هستی و ترازوی وجود

Ман чу ҳеҷам ҳеҷ боистӣ ҳамаи аҷзои ман

من چو هیچم هیچ بایستی همه اجزای من

Бас ки аз ман дӯзах беэътиборӣ тофтанд

بس که از من دوزخ بی‌اعتباری تافتند

Гашти ёди ман биҳишти хотири аъдои ман

گشت یاد من بهشت خاطر اعدای من

Як ҷаҳон дардам барангезанд аз дил ҳар нафас

یک جهان دردم برانگیزند از دل هر نفس

Ман ҳамоно маҳшари дардами дилами саҳрои ман

من همانا محشر دردم دلم صحرای من

Рӯй беҳрузӣ надидам дар ҷаҳон зон рӯ ки буд

روی بهروزی ندیدم در جهان زان رو که بود

Доими андари ҳасрати имрӯзи ман фардои ман

دایم اندر حسرت امروز من فردای من

Дар биёбони қиёмати раҳи наёбади ҳеҷ кас

در بیابان قیامت ره نیابد هیچ کس

Гар маро фардо барангезанд бо ғамҳои ман

گر مرا فردا برانگیزند با غمهای من

Ман зи заъф аз ҷо ниёзам хост вази ғами осмон

من ز ضعف از جا نیازم خاست وز غم آسمان

Ҳар нафаси банди гаронтар май наад бар пои ман

هر نفس بند گران‌تر می‌نهد بر پای من

Бас ки коҳидм агар ёбам ҳаёти ҷовдон

بس که کاهیدم اگر یابم حیات جاودان

Ҳастем ноед гарон бар хотири аъдои ман

هستیم ناید گران بر خاطر اعدای من

Ҷазби ишқи сети ин кигар ойӣна ам гардад ғубор

جذب عشق‌ست این که گر آیینه‌ام گردد غبار

Ҳамчунон бар ҷо бимонад сӯрати Лайлои ман

همچنان بر جا بماند صورت لیلای من

Хонимони худ ба силоФ фано додам ки буд

خانمان خود به سیلاف فنا دادم که بود

Ҳастем номаҳрами андари хилвати узрои ман

هستیم نامحرم اندر خلوت عذرای من

Шамъ бо парвона мегуфт аз вафодории шабӣ

شمع با پروانه می‌گفت از وفاداری شبی

К-эии фалон то чанд сӯзии зотши савдои ман

کای فلان تا چند سوزی زآتش سودای من

Дар хурӯш омад ҳамеи парвонаи к-эии ороми ҷон

در خروش آمد همی پروانه کای آرام جان

Ту ҷамоли афрӯзу оташи зани зи сар то пои ман

تو جمال افروز و آتش زن ز سر تا پای من

Ман ҳамон ойӣнаам кин зиндагии занги ман сет

من همان آیینه‌ام کاین زندگی زنگ من‌ست

Сайқалами хокистари ҷисми ?илами Фрсои ман

صیقلم خاکستر جسم الم‌فرسای من

Оташини лаълии паии овезаи гӯши хирад

آتشین لعلی پی آویزه گوش خرد

Боз оварад армағони табъи сеӣ болои ман

باز آورد ارمغان طبع سهی بالای من

Ман кӣми рӯҳи аллоҳу чархи таҷарруди ҷои ман

من کیم روح‌الله و چرخ تجرد جای من

Кистанд аҷроми алавӣ то шаванд обои ман

کیستند اجرام علوی تا شوند آبای من

Не ғалат гуфтам ки аз рӯҳи аллоҳии обистани сет

نی غلط گفتم که از روح‌اللهی آبستن‌ست

Бе дами рӯҳи алқудс ҳар узвӣ аз аъзои ман

بی‌دم روح القدس هر عضوی از اعضای من

Лаб ба коми дили нёлоим агар сад раҳи сипеҳр

لب به کام دل نیالایم اگر صد ره سپهر

Сари зи пой хеш баргирад наад бар пои ман

سر ز پای خویش برگیرد نهد بر پای من

Ҳам ба сӯии худгараш нисбат даҳум хандад хирад

هم به سوی خود گرش نسبت دهم خندد خرد

Бас ки доман бар ду кун ифшоанд истиғнои ман

بس که دامن بر دو کون افشاند استغنای من

Мастам ва ин гунбади нилӯфарӣ хмхонаҳ ам

مستم و این گنبد نیلوفری خمخانه‌ام

Венаи табоиъи ҳамчуи хиштӣ бар сари хамҳои ман

وین طبایع همچو خشتی بر سر خمهای من

Не хато кардам ки ман ҳам худ хами ин бода ам

نی خطا کردم که من هم خود خم این باده‌ام

Инак аз ҷӯши дарун май резад аз лабҳои ман

اینک از جوش درون می‌ ریزد از لبهای من

Ин май ар хоҳӣ дар ганҷи хирадро бргшоӣ

این می ار خواهی در گنج خرد را برگشای

То фурушад бо димоғати нашъа ӣ саҳбои ман

تا فروشد با دماغت نشئه‌ی صهبای من

Вар на кӣ аз нашъа ӣ ин бодаи ёбии баҳра Эй

ور نه کی از نشئه‌ی این باده یابی بهره‌ای

Гар шӯии лабрез аз он чун соғари минои ман

گر شوی لبریز از آن چون ساغر مینای من

Ман ҳамон бустони сарсабзам ки ризвон ҳалқа зад

من همان بستان سرسبزم که رضوان حلقه زد

Бар дар дарюзаи пеши бӯстони пирои ман

بر در دریوزه پیش بوستان پیرای من

Хотирами дарёии файз ва сад чун субҳ содиқанд

خاطرم دریای فیض و صد چون صبح صادقند

Чун сароби ташнаи лаб бар соҳили дарёии ман

چون سراب تشنه‌لب بر ساحل دریای من

Бахти савдои ду олами Фкртми зини сон ки ҳаст

بخت سودای دو عالم فکرتم زین‌سان که هست

Офариниши косаи лӣси матбахи савдои ман

آفرینش کاسه‌لیس مطبخ سودای من

Тифли маҳд нестӣ будам ман ва мехонд ақл

طفل مهد نیستی بودم من و می‌خواند عقل

Дарси дониш дар дабистони дили донои ман

درس دانش در دبستان دل دانای من

Хӯн ҳаме хӯрдам дар арҳоми табоиъи ман ки буд

خون همی خوردم در ارحام طبایع من که بود

Кун факони танги шукр аз калаки шкрхои ман

کن فکان تنگ شکر از کلک شکرخای من

Гавҳари поками ҳамеи срҳлқаҳи рӯҳонӣон

گوهر پاکم همی سرحلقه روحانیان

Маъданами хок ҳарӣ Машҳади ҳамеи маншаии ман

معدنم خاک هری مشهد همی منشای من

Аз насаби ҳаргизи ннозми лекин аз нозам сазад

از نسب هرگز ننازم لیکن از نازم سزد

Зонка масҷуд млоик бӯдаанд обои ман

زانکه مسجود ملایک بوده‌اند آبای من

Аз яке сӯи ахтари бурҷ вале аллоҳем

از یکی سو اختر برج ولی‌اللهیم

Хории ман шоҳидӣ бар сидқи ин даъвои ман

خواری من شاهدی بر صدق این دعوای من

Ваз дигар сӯи навгули бустони ансорам ки ҳаст

وز دگر سو نوگل بستان انصارم که هست

Ҷади ман пери Ҳироти он мақсаду млҷои ман

جد من پیر هرات آن مقصد و ملجای من

Аз паии ваҳии маъонии дӯш чун рӯҳи алқудс

از پی وحی معانی دوش چون روح‌القدس

Боли афшон андар омад аз дар мأўои ман

بال‌افشان اندر آمد از در مأوای من

Чун муқаддаси гавҳарамро дид ҳайрон монад ва гуфт

چون مقدس گوهرم را دید حیران ماند و گفت

Каз чаҳ ҷавҳари офаридати эзади донои ман

کز چه جوهر آفریدت ایزد دانای من

Гуфтамаш ин худ надонам ӣнқадар донам ки ҳаст

گفتمش این خود ندانم اینقدر دانم که هست

Аз нифоқу кӣнау буғзу ҳасади аҷзои ман

از نفاق و کینه و بغض و حسد اجزای من

Аз хилофи сӯрату сирати халосами вари туро

از خلاف صورت و سیرت خلاصم ور ترا

Андарин шаккӣ буд шоҳиди барин мавлои ман

اندرین شکی بود شاهد برین مولای من

Подшоҳи инсу ҷини султони алии Мӯсои ризо

پادشاه انس و جن سلطان علی موسی رضا

Қиблаи ҷони ману дайни ману дунёии ман

قبله جان من و دین من و دنیای من

Онкӣ то худро саги он остон хондам гирифт

آنکه تا خود را سگ آن آستان خواندم گرفت

Арсаи офоқро овозау ғавғои ман

عرصه آفاق را آوازه و غوغای من

Сар ишқӣ будам андари синаи гетии ниҳон

سر عشقی بودم اندر سینه گیتی نهان

Кард гулбонги аноолҳқи оқибати ифшои ман

کرد گلبانگ اناالحق عاقبت افشای من

Дар гулам то меҳри он ҳазрат сириштанд аз шараф

در گلم تا مهر آن حضرت سرشتند از شرف

Хайма зон сӯй қадам зад гавҳари яктои ман

خیمه زان سوی قدم زد گوهر یکتای من

Гарчи буд аз дудмони мумкиноти аслам валек

گرچه بود از دودمان ممکنات اصلم ولیک

Халъат имкон наомад рост бар болои ман

خلعت امکان نیامد راست بر بالای من

Мртзои қудрати он хўнризи бутҳои ғурур

مرتضای قدرت آن خونریز بتهای غرور

Гар гузорад пой бар дӯши дили донои ман

گر گذارد پای بر دوش دل دانای من

Аз улувва астағфируллоҳ шояд ар норади фурӯ

از علو استغفرالله شاید ار نارد فرو

Сар ба тоҷи астФии ҳам фарқи Фрқдсои ман

سر به تاج اصطفی هم فرق فرقدسای من

Мавҷ зан гардад чу дар дили меҳри ту гирдоб вааш

موج‌زن گردد چو در دل مهر تو گرداب‌وش

Дар тавоф оянд гирди ман ҳамаи аъзои ман

در طواف آیند گرد من همه اعضای من

Гар шавам хоки раҳи худ чун ту бошӣ мақсадам

گر شوم خاک ره خود چون تو باشی مقصدم

Тўтё осо шавад дар дидаи ман ҷои ман

توتیا آسا شود در دیده من جای من

То шудам бар гирди Кувайти давраи зан чун осмон

تا شدم بر گرد کویت دوره‌زن چون آسمان

Ҳаст то ҳастам сари ман дар суҷуди пои ман

هست تا هستم سر من در سجود پای من

Чун дабири фикрам аз даст хирад гирад қалам

چون دبیر فکرم از دست خرد گیرد قلم

То нагорд мдҳтт бар дафтари иншои ман

تا نگارد مدحتت بر دفتر انشای من

Аз нишоти пои бӯси мадҳи ту маънӣ ба худ

از نشاط پای‌بوس مدح تو معنی به خود

Он чунон болад ки танг ояд дили дарёии ман

آن چنان بالد که تنگ آید دل دریای من

То фишондам тухми меҳрат дар замини эътиқод

تا فشاندم تخم مهرت در زمین اعتقاد

Шуд баҳористони маънии табъи хлдосои ман

شد بهارستان معنی طبع خلدآسای من

Зиндаи табъам аз вилоят варна андари асли хеш

زنده طبعم از ولایت ورنه اندر اصل خویش

Ман биёбони фаноу рӯҳи ман анқои ман

من بیابان فنا و روح من عنقای من

Бар умеди онкӣ шояд орадаш дар ақди хеш

بر امید آنکه شاید آردش در عقد خویش

Гоҳи мадҳи ороӣити табъи сухани пирои ман

گاه مدح‌آرائیت طبع سخن‌پیرای من

Лоф исмат мезанад чандон ки май шояд агар

لاف عصمت می‌زند چندان که می‌شاید اگر

Дар никоҳ лафз ноед шоҳиди маънои ман

در نکاح لفظ ناید شاهد معنای من

Остонати тавру анвори таҷаллии ҷавҳараш

آستانت طور و انوار تجلی جوهرش

Ман кулем аллоҳу калаки ман яди Байзои ман

من کلیم‌الله و کلک من ید بیضای من

зи илтимоси раби арнӣ фориғам карданд лек

ز التماس رب ارنی فارغم کردند لیک

Ҳам зи файзи хоки Кувайти дидаи бинои ман

هم ز فیض خاک کویت دیده بینای من

Гуфт аз рӯй тавозуъи чокаратро Ҷабраил

گفت از روی تواضع چاکرت را جبرئیل

К-эии муқаддаси ҷавҳарат дар некӯии ҳамтои ман

کای مقدس جوهرت در نیکوی همتای من

Чокарат зад бонг бар ҷбрили к-эии густохи табъ

چاکرت زد بانگ بر جبریل کای گستاخ طبع

Боз нашиносӣ ҳамоно гавҳари яктои ман

باز نشناسی همانا گوهر یکتای من

Ман гадои он дирам каз қадар ҳар ҷои пои нуҳум

من گدای آن درم کز قدر هر جا پا نهم

Қибла рӯҳонӣон гардад нишони пои ман

قبله روحانیان گردد نشان پای من

Чун зи мадҳи ходимони даргаат обистан аст

چون ز مدح خادمان درگهت آبستن است

Ин садафҳои маъонӣ дар таҳи дарёии ман

این صدفهای معانی در ته دریای من

Шиква ҳо дорам фалаки қдрои ҳам аз ақрони хеш

شکوه‌ها دارم فلک قدرا هم از اقران خویش

Каз ситамашон бар фалак шуд бонги ҳоёҳои ман

کز ستمشان بر فلک شد بانگ هایاهای من

Ман ҳаёт хеш донамашон валек эшон чу марг

من حیات خویش دانمشان ولیک ایشان چو مرگ

Дар камӣни онкӣ кӣ ҷое билағзад пои ман

در کمین آنکه کی جایی بلغزد پای من

Ин гуруҳ бемурувватро ки сад раҳ хок шуд

این گروه بی‌مروت را که صد ره خاک شد

Дар раҳи ихлосашони ҷисми ?илами Фрсои ман

در ره اخلاصشان جسم الم‌فرسای من

Дӯст дорамашон валикини душман ҷон мананд

دوست دارمشان ولیکن دشمن جان منند

Хӯни ман дар гардани ин содаи лавҳиҳои ман

خون من در گردن این ساده‌لوحی‌های من

Гарчи ақраб машрабанду ҳамчуи ақраб бе басар

گرچه عقرب‌مشربند و همچو عقرب بی‌بصر

Лек аҳвали ҷумлаи гоҳи айби диданҳои ман

لیک احول جمله گاه عیب دیدنهای من

Соҳбо чун рӯзи растохезам аз шарми гуноҳ

صاحبا چون روز رستاخیزم از شرم گناه

Арса маҳшар бигирад наъраи воўои ман

عرصه محشر بگیرد نعره واوای من

Чокарам хон то з рӯй фахр ояд дар тавоф

چاکرم خوان تا ز روی فخر آید در طواف

Раҳмати эзади ҳаме бар гирди исёнҳои ман

رحمت ایزد همی بر گرد عصیانهای من

Корашони саҳли сетгар ҳифзи ту тъўизм диҳад

کارشان سهل‌ست گر حفظ تو تعویذم دهد

эй ҳарими остонати масҷиди ақсои ман

ای حریم آستانت مسجد اقصای من