Сифедаи дам ки мусофир шудам зи малики ҳро

سفیده دم که مسافر شدم ز ملک هرا

Чу шаб ба ҳамраҳеи корвони бахти сиёҳ

چو شب به همرهی کاروان بخت سیاه

зи дӯстони ду се тани баҳри хайри боди рафиқ

ز دوستان دو سه تن بهر خیر باد رفیق

Чу баҳри ғами ҳамаи лабрези мавҷи нолау оҳ

چو بحر غم همه لبریز موج ناله و آه

Яке ба навҳаи тарозӣ ки кошкӣ пас азин

یکی به نوحه طرازی که کاشکی پس ازین

Сиёҳ пӯш нишинад ба марги дидаи нигоҳ

سیاه‌پوش نشیند به مرگ دیده نگاه

Чу навбаҳори висол аз сумуми ҳиҷрони сӯхт

چو نوبهار وصال از سموم هجران سوخت

Дигар чаҳ ҳосили азин муҳраи сипеду сиёҳ

دگر چه حاصل ازین مهره سپید و سیاه

Яке ба гиря ки бар могрт тараҳҳум нест

یکی به گریه که بر ماگرت ترحم نیست

Азоби хеш чу девонагон ишқ махоҳ

عذاب خویش چو دیوانگان عشق مخواه

Дилати мродпрстӣ аз он гиёҳи омухт

دلت مرادپرستی از آن گیاه آموخت

Ки аз насими баҳорони барад ба шуълаи паноҳ

که از نسیم بهاران برد به شعله پناه

Ба дасти шавқи сафари лекини ман чунон оҷиз

به دست شوق سفر لیکن من چنان عاجز

Ки бо таҷаммули сарсари таҳаммули пари коҳ

که با تجمل صرصر تحمل پر کاه

Чунон з ҳар мижаи тӯфони гиря мавҷӣ зад

چنان ز هر مژه طوفان گریه موجی زد

Ки то ба манзил рафтам ба зӯри пои шиноа

که تا به منزل رفتم به زور پای شناه

Фурӯ гирифтам бор ва ба навҳа бинишастам

فرو گرفتم بار و به نوحه بنشستم

Чу захм бар дили мотами кашони бахти сиёҳ

چو زخم بر دل ماتم کشان بخت سیاه

Ҳазор лухт ба домони дил мусофир шуд

هزار لخت به دامان دل مسافر شد

Ҳамаи зи ҳуби ватан дар хурӯши вошўқоаҳ

همه ز حب وطن در خروش واشوقاه

Рабӯди хобам вае коши хоби марги бадӣ

ربود خوابم و ای کاش خواب مرگ بدی

Ки то ба субҳи қиёмати нгштмии огоҳ

که تا به صبح قیامت نگشتمی آگاه

Ки ногуҳ аз дар андеша ам даромад дӯст

که ناگه از در اندیشه‌ام درآمد دوست

Чунон ки гашти мубарҳани ҳадиси Юсуфу чоҳ

چنان که گشت مبرهن حدیث یوسف و چاه

Пас аз насим нафас бушкованд ғунча ва гуфт

پس از نسیم نفس بشکفاند غنچه و گفت

Ба мӯъҷизӣ ки масеҳо фиканд дар афвоҳ

به معجزی که مسیحا فکند در افواه

Маро ки буд ҷамоли офтоб на харгоҳ

مرا که بود جمال آفتاب نه خرگاه

Ба ним рӯзи ҷудоӣ шудаи сети як шабаҳи моҳ

به نیم روز جدایی شده‌ست یک شبه ماه

Баҳори ҳасан ки ҳаргизи хазони надидаи гулаш

بهار حسن که هرگز خزان ندیده گلش

Кунун насим аз он май барад ба шуълаи паноҳ

کنون نسیم از آن می‌برد به شعله پناه

зи фурқати ту назар бар назари бгриди хӯн

ز فرقت تو نظر بر نظر بگرید خون

зи ҳасрати ту нафас бар нафаси бибандади роҳ

ز حسرت تو نفس بر نفس ببندد راه

Ман ин чунин ва ту дар хоби нози шармати бод

من این چنین و تو در خواب ناز شرمت باد

Ба гиря гуфтамаш эй подшоҳи ҳасани сипоҳ

به گریه گفتمش ای پادشاه حسن سپاه

Ҷигар намонад чисон аз нафас фишонам хӯн

جگر نماند چسان از نفس فشانم خون

Нафас намонад чисон аз ҷигар барорам оҳ

نفس نماند چسان از جگر برآرم آه

Ҳазор солаи тамошои захира буд ва нашуд

هزار ساله تماشا ذخیره بود و نشد

Ба қаҳти соли висоли ту қӯти ним нигоҳ

به قحط سال وصال تو قوت نیم‌نگاه

Фироқро ду алоҷаст пеш аз онкӣ кунад

فراق را دو علاجست پیش از آنکه کند

Мизоҷи доғи ҷигарро фасоди шуълаи табоҳ

مزاج داغ جگر را فساد شعله تباه

Яке висол вагар бахт он набошад марг

یکی وصال و گر بخت آن نباشد مرگ

Ба дод агар нарасад марги ҳам маози аллоҳ

به داد اگر نرسد مرگ هم معاذ الله

Висоли худ чаҳ ҳадисаст турфа онкӣ шудаст

وصال خود چه حدیثست طرفه آنکه شدست

Шикастаи дасти ман аз домани аҷали кӯтоҳ

شکسته دست من از دامن اجل کوتاه

Кунун чаҳ чора кунам ҳам магар даво бахшад

کنون چه چاره کنم هم مگر دوا بخشد

Зиёрати ҳарами подшоҳи арши паноҳ

زیارت حرم پادشاه عرش پناه

Эмоми сомини зомини алии бен Мӯсо

امام ثامن ضامن علی بن موسی

Гузидаи гавҳари баҳри алӣ вале аллоҳ

گزیده گوهر بحر علی ولی الله

Зиҳии ҷалол ки кунин ним лмъаҳ ӯст

زهی جلال که کونین نیم لمعه اوست

Чу бар сипеҳр мъолӣ занад мааши харгоҳ

چو بر سپهر معالی زند مهش خرگاه

Ба арши нисбати ин остон чигуна кунам

به عرش نسبت این آستان چگونه کنم

Барӣаст доманаш аз гирди зиллати ашбоаҳ

بریست دامنش از گرد ذلت اشباه

Вагар з бе хурдӣҳо лаби ин тарона занад

وگر ز بی‌خردیها لب این ترانه زند

Чунон буд ки стоиии савобро ба гуноҳ

چنان بود که ستایی ثواب را به گناه

Кадоми арш буд ин чунин ки саҷҷодаш

کدام عرش بود این چنین که سجادش

Ба ҷой гирд фишонанд муъҷизаи зи ҷбоаҳ

به جای گرد فشانند معجزه ز جباه

Сипеҳр омаду қандили меҳр ва моҳ оварад

سپهر آمد و قندیل مهر و ماه آورد

Ҳазор мартабаи афзӯни ниёзи ин даргоҳ

هزار مرتبه افزون نیاز این درگاه

Бидон умед ки шояд бад-ӣни васила чу арш

بدان امید که شاید بدین وسیله چو عرش

Дарин асоси муқаддас либос ёбад роҳ

درین اساس مقدس لباس یابد راه

Вале ба зулм чу он бегуноҳ муттаҳам аст

ولی به ظلم چو آن بی‌گناه متهم است

Кунанд давраши азин остон ба сад икроҳ

کنند دورش ازین آستان به صد اکراه

Ҳануз ҷабҳа ҳастӣ надошт хайли вуҷӯд

هنوز جبهه هستی نداشت خیل وجود

Ки буд саҷдаи ин остони ғизои ҷбоаҳ

که بود سجده این آستان غذای جباه

Ба аҳди ту май тавҳид дрнмӣ гунҷад

به عهد تو می توحید درنمی‌گنجد

Ба зарфи ашҳади ани лои илоҳи алои аллоҳ

به ظرف اشهد ان لا اله الا الله

зи нур рӯй ту хуршед музмаҳил гардад

ز نور روی تو خورشید مضمحل گردد

Чунончии зулмати шаб аз фурӯғи чордаҳи моҳ

چنانچه ظلمت شب از فروغ چارده ماه

Барӣ чу рахти овомири қадар буд хайёт

بری چو رخت اوامر قدر بود خیاط

Танӣ чу тор навоҳӣ қазо буд ҷўлоаҳ

تنی چو تار نواهی قضا بود جولاه

Ливои афви тугар соя бификанад чаҳ кунад

لوای عفو تو گر سایه بفکند چه کند

Дар офтоби уқубати гноҳни номаи сиёҳ

در آفتاب عقوبت گناهن نامه سیاه

Агарчӣ каъбаи тоъат муқаддасаст валек

اگرچه کعبه طاعت مقدس است ولیک

Бут ғурур надонад клисёии гуноҳ

بت غرور نداند کلیسیای گناه

Зиҳии ҳарими ҷалолӣ ки ходимон дараш

زهی حریم جلالی که خادمان درش

Кунанд тарбияти ҳомилоти арши илоҳ

کنند تربیت حاملات عرش اله

зи бас ниёз сириштанд саҷдаи хуши орад

ز بس نیاز سرشتند سجده خوش آرد

Ба дасти чини ғазабгар биФшрнди ҷбоаҳ

به دست چین غضب گر بیفشرند جباه

Шавад хазони маосии баҳори олами қудс

شود خزان معاصی بهار عالم قدس

Гар аз ливоӣ шафоат кунанд зеби гуноҳ

گر از لوای شفاعت کنند زیب گناه

Шҳо замонаи бдмҳри баъди чандини сол

شها زمانه بدمهر بعد چندین سال

Ки шуд насиби лабами хокбўси ин даргоҳ

که شد نصیب لبم خاکبوس این درگاه

Лаб дуо накушода ҳануз захми ҷигар

لب دعا نگشاده هنوز زخم جگر

Накарда ғусли зиёрат ҳануз шуълаи оҳ

نکرده غسل زیارت هنوز شعله آه

Ҳануз ғунча раҳмат накарда хандаи афв

هنوز غنچه رحمت نکرده خنده عفو

Ҳануз шабнам ғуфрон нишаста рӯй гуноҳ

هنوز شبنم غفران نشسته روی گناه

Бар он сиришт ки занҷири ҳиҷр дар гардан

بر آن سرشت که زنجیر هجر در گردن

Кашони кашони барадами ҷониби шаҳодатгоҳ

کشان کشان بردم جانب شهادتگاه

Агар зи бандаш амон ёфтам зиҳии толеъ

اگر ز بندش امان یافتم زهی طالع

Вагар шаҳид шавам хӯнам аз замона махоҳ

وگر شهید شوم خونم از زمانه مخواه

Ҳамеша то ки маин матбахи ҷалоли туро

همیشه تا که مهین مطبخ جلال ترا

Сипеҳр пер шавад ҳемаи каш ба пушти дўтоаҳ

سپهر پیر شود هیمه‌کش به پشت دوتاه

Тиҳии зи неъмат мадҳат мабод дасту дилам

تهی ز نعمت مدحت مباد دست و دلم

Биҷузи санои ту вирдам мабод бегуҳу гоҳ

بجز ثنای تو وردم مباد بی‌گه و گاه

Зтоби ҳашар чу хӯни фусурда ҷӯш занад

زتاب حشر چو خون فسرده جوش زند

Шавад зи муваҷҷаҳи ҷӯши ҷигари нафаси гумроҳ

شود ز موجه جوش جگر نفس گمراه

Ба гӯши ҳуши расонами сурӯш ё абдӣ

به گوش هوش رسانم سروش یا عبدی

Бидиҳ ба дасти умедами бароти нҷиноаҳ

بده به دست امیدم برات نجیناه