зи меҳри сипеҳр ар кунам шоди ҷон ро

ز مهر سپهر ار کنم شاد جان را

Ба собӯн маҳтоб шавем каттон ро

به صابون مهتاب شویم کتان را

Забонам ки ҳаргизи бад кас нагӯяд

زبانم که هرگز بد کس نگوید

Надонам чаҳ бад гуфт ин ахтарон ро

ندانم چه بد گفت این اختران را

Ки ин меҳри номи сарои пои кӣна

که این مهر‌نام سرا‌پای کینه

Ҳама бар дилам тир дорад синон ро

همه بر دلم تیر دارد سنان را

Сари бенавои саломати вагарна

سر بینوایی سلامت وگرنه

Ба оҳии тавонам гирифтани ҷаҳон ро

به آهی توانم گرفتن جهان را

зи лухти ҷигари ғунчаи ворами лаболаб

ز لخت جگر غنچه‌وارم لبالب

Тамошо кунигар гушойами даҳон ро

تماشا کنی گر گشایم دهان را

зи шуълаи забони доштам лек умрӣаст

ز شعله زبان داشتم لیک عمریست

Ки гум кардаам ҳамчуи ахгари забон ро

که گم کرده‌ام همچو اخگر زبان را

Гар аз пастии ман дил осӯда бошад

گر از پستی من دل آسوده باشد

Баландӣ мабод ин баланди осмон ро

بلندی مباد این بلند آسمان را

зи баси хоки хорӣ ба сар бар фишондам

ز بس خاک خواری به سر بر‌‌فشاندم

зи ман дил гирифт ин куҳани хоки дон ро

ز من دل گرفت این کهن خاک‌دان را

Чу аз байзаи ҷустам ба сад Комронӣ

چو از بیضه جستم به صد کامرانی

Ниҳодами дарин гулистони ошён ро

نهادم درین گلستان آشیان را

Чаҳ найрангҳо сохт чархи мшъбд

چه نیرنگها ساخت چرخ مشعبد

Ки бар ман қафас кард ин гулистон ро

که بر من قفس کرد این گلستان را

Расад мурғи ин боғи пари дому дад ро

رسد مرغ این باغ پر‌دام و دد را

Ки дар байза нафрин кунад ошён ро

که در بیضه نفرین کند آشیان را

Сияҳи пӯшам аз ҷаври ин чархи золим

سیه پوشم از جور این چرخ ظالم

Ки бар ман шаб тира кард ин ҷаҳон ро

که بر من شب تیره کرد این جهان را

Чаро золимаши хўонмӣ каз адолат

چرا ظالمش خوانمی کز عدالت

Ҳадар кард бар гурги хӯни шубон ро

هدر کرد بر گرگ خون شبان را

зи меҳри лӣимон чаҳ ҳосили вагарна

ز مهر لئیمان چه حاصل وگرنه

Чу рухсати даҳуми дида хӯн фишон ро

چو رخصت دهم دیده خون‌‌ فشان را

зи як ғунчаи ашк бар шохи мижгон

ز یک غنچه اشک بر شاخ مژگان

Ба гиря дар орм чу абри осмон ро

به گریه در‌آرم چو ابر آسمان را

Надорам умед аз касе меҳрбонӣ

ندارم امید از کسی مهربانی

На ман дидаам модари меҳрбон ро

نه من دیده‌ام مادر مهربان را

Марои зоду пурвирду пеши ғами афканд

مرا زاد و پرورد و پیش غم افکند

Чунон коФкнии пеши саги устихон ро

چنان کافکنی پیش سگ استخوان را

На золи сияҳи дӯки чархам ки доим

نه زال سیه‌دوک چرخم که دایم

Калофа кунам тору пуди замон ро

کلافه کنم تار و پود زمان را

На даҳри мхнси мизоҷам ки гирам

نه دهر مخنث مزاجم که گیرم

Гуҳии дӯсти инро гуҳии душмани он ро

گهی دوست این را گهی دشمن آن را

Марои ишқ аз ҳар ду олами гузида

مرا عشق از هر دو عالم گزیده

Ба ман дода иқлӣми оҳу фиғон ро

به من داده اقلیم آه و فغان را

Барои мадади чарх ман карда таъйин

برای مدد چرخ من کرده تعیین

Парешонеи турраи дилбарон ро

پریشانی طره دلبران را

Чу дандони афъӣу неши ъқорб

چو دندان افعی و نیش عقارب

Сириштам ба зҳроби теғи рабон ро

سرشتم به زهراب تیغ ربان را

Вале бо дили сахти дунон чаҳ созам

ولی با دل سخت دونان چه سازم

Чаҳ бок аз дами теғи санги Фсон ро

چه باک از دم تیغ سنگ فسان را

Махӯр луқмаи ин лӣимон ки созанд

مخور لقمه این لئیمان که سازند

Кабоб сар хон дили миҳмон ро

کباب سر خوان دل میهمان را

Мадон жож хоем каз йени луқмаи хое

مدان ژاژ‌خایم کز‌ین لقمه‌خایی

Чу ман аз надомати нхоиии забон ро

چو من از‌ندامت نخایی زبان را

Чунон гарм дорад таби ғами танам ро

چنان گرم دارد تب غم تنم را

Ки чун шамъи сӯзами мағзи устихон ро

که چون شمع سوزم مغز استخوان را

На хомӯш на бо з бонам надонам

نه خاموش نه با‌ ز‌بانم ندانم

Лаби хомшӣу забони баён ро

لب خامشی و زبان بیان را

Агар хомшми ҳамчуи доғи муҳаббат

اگر خامشم همچو داغ محبت

Ки гирдоб хӯн карда ҷисми ҷаҳон ро

که گرداب خون کرده جسم جهان را

Агар бо забонам чаро шишаи борон

اگر با زبانم چرا شیشه باران

Далеранд разми ман санги ҷон ро

دلیرند رزم من سنگ جان را

Зираҳои гардуни раҳи тири оҳам

زره‌های گردون ره تیر آهم

Набандад чу бандади дилами зиҳи камон ро

نبندد چو بندد دلم زه کمان را

Забонам ки хўшхўтар аз барги гул буд

زبانم که خوشخو‌تر از برگ گل بود

Кунун мегазад аз дуруштии даҳон ро

کنون می‌گزد از درشتی دهان را

Агар дшмнонми зи кин хӯн бирезанд

اگر دشمنانم ز کین خون بریزند

Нахоҳам ки заҳмати даҳуми дӯстон ро

نخواهم که زحمت دهم دوستان را

Тилисмӣ ки аз доғ дар сина дорам

طلسمی که از داغ در سینه دارم

Кунад меҳрбони хасми нои меҳрбон ро

کند مهربان خصم نا ‌مهربان را

Ту борӣ дило зини хароба сафар кун

تو باری دلا زین خرابه سفر کن

Сбкбор кун ин тани нотавон ро

سبکبار کن این تن ناتوان را

Қаноат ба доғӣ кун ар май туоне

قناعت به داغی کن ار می‌توانی

Бибин хуррамиҳои лолаи ситон ро

ببین خرمی‌های لاله‌ستان را

Сабки рӯ чу боди баҳорони валикин

سبک‌رو چو باد بهاران ولیکن

Нқти бори дони накҳати гулистон ро

نقط بار دان نکهت گلستان را

Гаронӣ накӯ нест ҳар гӯна бошад

گرانی نکو نیست هر گونه باشد

з гул пресс осеби гӯши гарон ро

ز گل پرس آسیب گوش گران را

Гарон бор созад чаманро баҳорон

گران‌بار سازد چمن را بهاران

Мурӣданд озодаи табъони хазон ро

مریدند آزاده ‌طبعان خزان را

Спҳрои қавии панҷа грго маранҷон

سپهرا قوی پنجه گرگا مرنجان

Марин як рамаи лоғари ним ҷон ро

مرین یک رمه لاغر نیم‌جان را

Далерона магушоӣ сари панҷа бар мо

دلیرانه مگشای سر پنجه بر ما

Магари хоби пндоштстии шубон ро

مگر خواب پنداشتستی شبان را

Дар он дида кӣ хобро роҳ бошад

در آن دیده کی خواب را راه باشد

Ки бедор дорад нигоҳаши ҷаҳон ро

که بیدار دارد نگاهش جهان را

Ндонӣ ки чун шери ҳақ хашм гирад

ندانی که چون شیر حق خشم گیرد

Чаҳ орад ба сари гурги рӯ ба нишон ро

چه آرد به سر گرگ رو به‌نشان را

Кунад мурдаи ворат ба як дами ду пора

کند مرده ‌وارت به یک دم دو‌پاره

Биҷунбанд ар дасти қаҳраши бенон ро

بجنباند ار دست قهرش بنان را

Ба як кафи ҳам аз оби дарёии қаҳраш

به یک کف هم از آب دریای قهرش

з голӣ кунад ахгари ахтарон ро

ز گالی کند اخگر اختران را

Чаро аз фалаки нолами астғФри аллоҳ

چرا از فلک نالم استغفر‌الله

Чаро нур муздур гардад духон ро

چرا نور مزدور گردد دخان را

Сиришкам агар дасти эҳсони кушояд

سرشکم اگر دست احسان گشاید

Ба сад об шавем зи хиҷлати забон ро

به صد آب شویم ز خجلت زبان را

Ба хору гул анҷуман нест корам

به خار و گل انجمن نیست کارم

Ки ман дӯстами соҳиби гулистон ро

که من دوستم صاحب گلستان را

Эмом ба ҳақи мазҳари нури мутлақ

امام به حق مظهر نور مطلق

Заминро мадору мудӣри осмон ро

زمین را مدار و مدیر آسمان را

Алӣ вале абри файзи илоҳӣ

علی ولی ابر فیض الهی

Ки шодоб ҷон кард ҷисми ҷаҳон ро

که شاداب جان کرد جسم جهان را

Агар доя эй ҳамчу лутфат набошад

اگر دایه‌ای همچو لطفت نباشد

Мари атфоли имкон бехонимон ро

مر اطفال امکان بی‌خانمان را

Ки ҷанбанд аз баҳри оромиши мо

که جنباند از بهر آرامش ما

Шабу рӯзи гаҳвораи осмон ро

شب و روز گهواره آسمان را

Пул аз мавҷ банданд бар рӯй дарё

پل از موج بندند بر روی دریا

Ба мулкӣ ки бандии ту сади замон ро

به ملکی که بندی تو سد زمان را

зи субҳи қалам дар сипеҳри саноят

ز صبح قلم در سپهر ثنایت

Ки доим муҳӣтаст куну макон ро

که دایم محیط است کون و مکان را

Кунад тоза ҳар дами тулӯъи офтобӣ

کند تازه هر دم طلوع آفتابی

Чаҳ хуш офариданд ин осмон ро

چه خوش آفریدند این آسمان را

Задудаи тавон сохт хуршеди ҳаргиз

زدوده توان ساخت خورشید هرگز

Ту ин мӯъҷизи омухтии мари бенон ро

تو این معجز آموختی مر بنان را

Кас аз калак беҷон чигуна тавонад

کس از کلک بی‌جان چگونه تواند

Санои сару сарвари инсу ҷон ро

ثنای سر و سرور انس و جان را

Ҳам аз ҷавҳар аввал ояд саноят

هم از جوهر اول آید ثنایت

Шиносади балии колбуди қадари ҷон ро

شناسد بلی کالبد قدر جان را

зи таии замону макон буд ҳарфӣ

ز طی زمان و مکان بود حرفی

Ба ҳам менамуданд мубҳами нишон ро

به هم می‌نمودند مبهم نشان را

Чу длдл ба ҷавлон даромад баён кард

چو دلدل به جولان درآمد بیان کرد

зи нақши паии хеши таии макон ро

ز نقش پی خویش طی مکان را

Забон бар аду чун сар оварад теғат

زبان بر عدو چون سر‌آورد تیغت

Мубарҳан адо кард таии замон ро

مبرهن ادا کرد طی زمان را

Чу имсоки дарё ва кон дид ҷавдат

چو امساک دریا و کان دید جودت

Бифармуд поси низоми ҷаҳон ро

بفرمود پاس نظام جهان را

Ки дар чори сӯй аносир фурушанд

که در چار‌سوی عناصر فروشند

Ҷигари гӯшаи баҳру фарзанди кон ро

جگر گوشه بحر و فرزند کان را

Чаҳ баҳр ва чаҳ кон чун ту дар бахшиши ое

چه بحر و چه کان چون تو در بخشش آیی

Тиҳӣ кӣса созад зи мағзи устихон ро

تهی کیسه سازد ز مغز استخوان را

Маин подшоҳои вакили ?илҳо

مهین پادشاها وکیل الها

Чаҳ гӯям ки роят надонад мари он ро

چه گویم که رایت نداند مر آن را

Вале зи абҷади лафзи тақрири маънӣ

ولی ز ابجد لفظ تقریر معنی

Шуд ойини дабистони имконён ро

شد آیین دبستان امکانیان را

Дар он рӯз каз дасти қаҳри офариниш

در آن روز کز دست قهر آفرینش

Занад бар замини шишаи осмон ро

زند بر زمین شیشه آسمان را

Нуфус аз алойиқ муҷаррад нишинанд

نفوس از علایق مجرد نشینند

Дар ойӣнаи бенанди тимсоли ҷон ро

در آیینه بینند تمثال جان را

Ту дастам бигирӣ ба дастӣ ки кундӣ

تو دستم بگیری به دستی که کندی

Сабки ҷонтар аз коҳи кӯҳи гарон ро

سبک جان‌تر از کاه کوه گران را

Ба дастӣ ки шерозаи тозаи бастӣ

به دستی که شیرازه تازه بستی

Варақҳои фарсӯдаи осмон ро

ورقهای فرسوده آسمان را

Сабк ҷон фишонанд атфоли имкон

سبک جان فشانند اطفال امکان

Ки бар дида банданд хоби гарон ро

که بر دیده بندند خواب گران را

зи дастӣ ки дорад зи нури вилоят

ز دستی که دارد ز نور ولایت

Чу як нуқта бар рӯй нохуни ҷаҳон ро

چو یک نقطه بر روی ناخن جهان را

Сияҳ номаамро карам кун қабӯлӣ

سیه‌نامه‌ام را کرم کن قبولی

Ки ғайрат кунад доғи зулф батон ро

که غیرت کند داغ زلف بتان را

Дуоӣ дигар ҷӯш зад аз забонам

دعای دگر جوش زد از زبانم

Ки фарзи сети омини он ҳар забон ро

که فرض‌ست آمین آن هر زبان را

Чу Мозандарони малики тест эй худованд

چو مازندران ملک تست ای خداوند

Нигаҳи дори деҳқони Мозандарон ро

نگه دار دهقان مازندران را

Нигаҳи дораш аз бад ки клб дар тест

نگه‌دارش از بد که کلب در تست

Марин подшоҳи сулаймони макон ро

مرین پادشاه سلیمان مکان را

Карямон чу хон карам густаронанд

کریمان چو خوان کرم گسترانند

Навозанд аввали саги остон ро

نوازند اول سگ آستان را

Ту худ мизбон ҷаҳон кардӣ ӯ ро

تو خود میزبان جهان کردی او را

Нигаҳи дор чун миҳмони мизбон ро

نگه دار چون میهمان میزبان را

Каромати куниши имтидоди замонӣ

کرامت کنش امتداد زمانی

Ки бӯсади кафи пои соҳиби замон ро

که بوسد کف پای صاحب زمان را

Пас онгаҳ ба тоҷи шаҳодати сараш ро

پس آنگه به تاج شهادت سرش را

Сарафроз кун то бигирад ҷаҳон ро

سرافراز کن تا بگیرد جهان را

Баси сети ӣнқадари бӯи алФзўлии фасеҳӣ

بس‌ست اینقدر بو‌الفضولی فصیحی

Ба роҳ дигар печи азин раҳи Аннан ро

به راه دگر پیچ ازین ره عنان را

Ту он нестӣ каз паии сайди маънӣ

تو آن نیستی کز پی صید معنی

Кунӣ зиҳи зи тори ънои кби камон ро

کنی زه ز تار عنا‌کب کمان را

Чу хуршед ҳар субҳ аз ҳарза рое

چو خورشید هر صبح از هرزه‌رایی

Гушойии паии худ фурӯшии дукон ро

گشایی پی خود فروشی دکان را

Туро ҳимматӣ ҳаст аз давлати ишқ

ترا همتی هست از دولت عشق

Ки сад раҳ ба аз суди хоҳии зиён ро

که صد ره به از سود‌خواهی زیان را

На ҷўлоҳаҳ эй чун ҳарифони дигар

نه جولاهه‌ای چون حریفان دیگر

Ки бофӣ ба ҳам тору пуди баён ро

که بافی به هم تار و پود بیان را

з ғайб омад ин халъат аз баҳри табъат

ز غیب آمد این خلعت از بهر طبعت

Ки фахраст сад дӯдау дудмон ро

که فخرست صد دوده و دودمان را

Азин корвони маъонӣ ки омад

ازین کاروان معانی که آمد

зи Мисри хирад сикка кун нақди ҷон ро

ز مصر خرد سکه کن نقد جان را

Ғанимати шимури муштарии шӯ ки набӯд

غنیمت شمر مشتری شو که نبود

Матоъии биҷузи Юсуфи ин корвон ро

متاعی بجز یوسف این کاروان را

Биҷузи наъти мавлои маро матлабӣ нест

بجز نعت مولی مرا مطلبی نیست

Худо ё ту тавфиқи даҳ ин забон ро

خدا‌یا تو توفیق ده این زبان را

Каз анфоси қудсии нажодони алавӣ

کز انفاس قدسی‌نژادان علوی

Пазиради шабу рӯзи ин армағон ро

پذیرد شب و روز این ارمغان را

Пас онгаҳ нисори санояши намояд

پس آنگه نثار ثنایش نماید

Ба шартӣ ки бар сар наад нақди ҷон ро

به شرطی که بر سر نهد نقد جان را