Абр омаду гулзори Ирами сохт ҷаҳон ро

ابر آمد و گلزار ارم ساخت جهان را

Чун рӯй гул орост заминроу замон ро

چون روی گل آراست زمین را و زمان را

Шуд сабз дар ва дашт бидон сон ки насимӣ

شد سبز در و دشت بدان‌سان که نسیمی

Чун сабзи равон сабз кунад чӯби шубон ро

چون سبز روان سبز کند چوب شبان را

Ҳар ҷо ки наҳй по ба замин реша дуанд

هر جا که نهی پا به زمین ریشه دواند

Зинаст ки пои монда ба гули сарви равон ро

زینست که پا مانده به گل سرو روان را

Аз баси ҳаваси сайри қарор аз ҳамаи каси барад

از بس هوس سیر قرار از همه کس برد

Дар дил натавон дошт нигаҳи рози ниҳон ро

در دل نتوان داشت نگه راز نهان را

Шуд решаи ғами суст ба навъе ки баради бод

شد ریشه غم سست به نوعی که برد باد

Чун накҳати гули доғи дили лолаи ситон ро

چون نکهت گل داغ دل لاله‌ستان را

Аз ҳасани фиребандагии боғ аҷаб нест

از حسن فریبندگی باغ عجب نیست

Каз акси гулаши банд наад оби равон ро

کز عکس گلش بند نهد آب روان را

Чун акс ки дар оби намояди зи латофат

چون عکس که در آب نماید ز لطافت

Дар шахс тавон дид аёни сӯрати ҷон ро

در شخص توان دید عیان صورت جان را

Оина Юсуф шуд ва ҳар барг ҷило дод

آینه یوسف شد و هر برگ جلا داد

Чун дидаи ёқӯби заминроу замон ро

چون دیده یعقوب زمین را و زمان را

Аз айни латофат дару девори гулистон

از عین لطافت در و دیوار گلستان

Айнак шудаи назорагии дили нигарон ро

عینک شده نظارگی دل نگران را

Аз равшании оризи гули ҳеҷ аҷаб нест

از روشنی عارض گل هیچ عجب نیست

Гар дар дил булбул бишуморанд фиғон ро

گر در دل بلبل بشمارند فغان را

Ман ҳам ба навоеи дил ҳайрат бигушоем

من هم به نوایی دل حیرت بگشایم

Мурғон чу гушӯданд лаб нағма фишон ро

مرغان چو گشودند لب نغمه‌فشان را

Гар нағма надорам қадре нола фишонам

گر نغمه ندارم قدری ناله‌فشانم

Доғӣ ба сари доғи нуҳуми лолаи ситон ро

داغی به سر داغ نهم لاله‌ستان را

Аз матлаъи дигари чамании созаму орм

از مطلع دیگر چمنی سازم و آرم

Онҷои бадали оби равони ашки равон ро

آنجا بدل آب روان اشک روان را

Кӯи бахт ки бар санги занами шишаи ҷон ро

کو بخت که بر سنگ زنم شیشه جان را

Бар дӯши аҷали афканами ин бори гарон ро

بر دوش اجل افکنم این بار گران را

Дар тирагии бахти сияҳи рӯзи гурезам

در تیرگی بخت سیه‌روز گریزم

Бесоя кунам ин тан бетоб ва тавон ро

بی‌سایه کنم این تن بی‌تاب و توان را

Чун шамъи даҳуми ҷон ба шабихуни насимӣ

چون شمع دهم جان به شبیخون نسیمی

Бар ман шаб ғам кард зи баси тираи ҷаҳон ро

بر من شب غم کرد ز بس تیره جهان را

зи осеби нафаси пайкарам аз заъфи бпжмрд

ز آسیب نفس پیکرم از ضعف بپژمرد

Маҳтоб чаҳ ҳоҷат буд ин куҳнаи каттон ро

مهتاب چه حاجت بود این کهنه کتان را

Резади зи гулами ранг ба таҳрики насимӣ

ریزد ز گلم رنگ به تحریک نسیمی

Заҳмати надиҳади гулшани ман боди хазон ро

زحمت ندهد گلشن من باد خزان را

Доғи ҷигарам шӯх мизоҷаст дарин фасл

داغ جگرم شوخ‌مزاجست درین فصل

Чун лолаи буруни афканами ин рози ниҳон ро

چون لاله برون افکنم این راز نهان را

Поси дили худ доркаҳи касро ғам кас нест

پاس دل خود دارکه کس را غم کس نیست

Сулҳи сети дарин бодия бо гурги шубон ро

صلح‌ست درین بادیه با گرگ شبان را

Гуфтам ки баҳор омад ва аз файзи тамошо

گفتم که بهار آمد و از فیض تماشا

Гулзор кунам дида хуноба фишон ро

گلزار کنم دیده خونابه‌فشان را

Ғофил ки ба рағмам кунад ин чархи мшъбд

غافل که به رغمم کند این چرخ مشعبد

Дар табъи ҳавои таъбияи осеби хазон ро

در طبع هوا تعبیه آسیب خزان را

Ҳушдори фасеҳӣ ки сар ришта шуд аз даст

هشدار فصیحی که سر رشته شد از دست

Ин пардаи мухолиф буд оҳанг батон ро

این پرده مخالف بود آهنگ بتان را

Ту булбули қудсии нафаси мадҳати гули гӯй

تو بلبل قدسی نفس مدحت گل گوی

Аз зуҳд макун ранҷаи лаб фотиҳа хон ро

از زهد مکن رنجه لب فاتحه‌خوان را

Наврӯзу чамани хурраму гули маст май ноз

نوروز و چمن خرم و گل مست می ناز

Ороста аз ҷилваи карон то ба карон ро

آراسته از جلوه کران تا به کران را

Аз лутфи ҳаво дар ттқи шох тавон дид

از لطف هوا در تتق شاخ توان دید

Чун акс дар ойӣнаи гул лаъл фишон ро

چون عکس در آیینه گل لعل‌فشان را

Гул рӯй нигораст ки ҷон дода чаман ро

گل روی نگارست که جان داده چمن را

ё давлат хонаст ки нав карда ҷаҳон ро

یا دولت خانست که نو کرده جهان را

Шодоби гули гулшани иқболи ҳасани хон

شاداب گل گلشن اقبال حسن خان

эй қадари ту оростаи авранги каён ро

ای قدر تو آراسته اورنگ کیان را

Аз тозагии гулшани хилқати гули сӯрӣ

از تازگی گلشن خلقت گل سوری

Хуноба фишон кард лаби ғунчаи нишон ро

خونابه‌فشان کرد لب غنچه نشان را

Таб кард шаб аз рашки ту чун шамъи саҳари мард

تب کرد شب از رشک تو چون شمع سحر مرد

Мурғон багушӯданд лаб марсия хон ро

مرغان بگشودند لب مرثیه‌خوان را

Золим шуда аз бас ки ба даврони ту мазлӯм

ظالم شده از بس که به دوران تو مظلوم

Оҳўбраҳи ғмхўораҳ буд шери жён ро

آهوبره غمخواره بود شیر ژیان را

Шамшери адуи мурдаи тобути нёмст

شمشیر عدو مرده تابوت نیامست

Бигирифт магари хосияти теғи забон ро

بگرفت مگر خاصیت تیغ زبان را

Дастони зани қаҳри ту ба як молаши гӯшӣ

دستان زن قهر تو به یک مالش گوشی

Оҳанг кунад сози каҷи оҳанги ҷаҳон ро

آهنگ کند ساز کج آهنگ جهان را

Вар зонка ба дилхоҳи вай оҳанг нагардад

ور زانکه به دلخواه وی آهنگ نگردد

Берун кунад аз сохташ аўтори зиён ро

بیرون کند از ساختش اوتار زیان را

Хуршеди санои ту зи бас шӯх мизоҷаст

خورشید ثنای تو ز بس شوخ مزاجست

Манзил накунад ним нафаси ҳеҷ макон ро

منزل نکند نیم‌نفس هیچ مکان را

Ҳар лаҳза шавад ҷилвагар аз матлаъи дигар

هر لحظه شود جلوه‌گر از مطلع دیگر

Ваз нур диҳад ғӯтаи заминроу замон ро

وز نور دهد غوطه زمین را و زمان را

Шодоб кунад абри санои ту баён ро

شاداب کند ابر ثنای تو بیان را

Сад барг кунад ғунча бе барги даҳон ро

صد برگ کند غنچه بی برگ دهان را

Аз бас ки дҳнҳости пар аз мадҳ ту ёбанд

از بس که دهنهاست پر از مدح تو یابند

Чун барг шикан ёфта дар ғунчаи забон ро

چون برگ‌شکن یافته در غنچه زبان را

Калакам қадре шаҳди саноят ба каф оварад

کلکم قدری شهد ثنایت به کف آورد

Анбошт аз он мағзи баёнро ва бенон ро

انباشت از آن مغز بیان را و بنان را

Акнӯн шкрстон шуда ҳар сафҳаи шеърам

اکنون شکرستان شده هر صفحه شعرم

Аз бас ки мкидаҳи сети гуҳи инроу гуҳи он ро

از بس که مکیده‌ست گه این را و گه آن را

Аъдои нигуни бахти туро бо ту бисанҷад

اعدای نگون‌بخت ترا با تو بسنجد

Он кас ки яке дид нигунроу ситон ро

آن کس که یکی دید نگون را و ستان را

Шойистагии афви ту муҷрими з гунаҳ ёфт

شایستگی عفو تو مجرم ز گنه یافت

Ореи зи каҷӣ рост шавад кори камон ро

آری ز کجی راست شود کار کمان را

Дузди аҷал аз бими сиёсатгари қаҳрат

دزد اجل از بیم سیاستگر قهرت

Водод ба амвоти ҷаҳони ҷавҳари ҷон ро

واداد به اموات جهان جوهر جان را

То файзи сбкрўҳии азми ту бурун дод

تا فیض سبکروحی عزم تو برون داد

Аз дидаи мисатони адами хоби гарон ро

از دیده مستان عدم خواب گران را

Чун шоҳиди таннози забони ту ба хӯбӣ

چون شاهد طناز زبان تو به خوبی

Шайдоеи худ сохт ҷаҳони гузарон ро

شیدایی خود ساخت جهان گذران را

Аз ҷавҳари илми ту ҷаҳони сохт тилисмӣ

از جوهر علم تو جهان ساخت طلسمی

Чун нақш қадам кард замини гири замон ро

چون نقش قدم کرد زمین‌گیر زمان را

Мурғи суханам аз ҳаваси боғи саноят

مرغ سخنم از هوس باغ ثنایت

Дар байзаи пару боли кушояди тайрон ро

در بیضه پر و بال گشاید طیران را

Гардуни маншаи ҷами рўшои арши ҷнобо !

گردون منشا جم روشا عرش جنابا!

эй фарзи санои ту лаби куну макон ро

ای فرض ثنای تو لب‌کون و مکان را

Дар зарфи санои рои шигарф ту нагунҷад

در ظرف ثنا رای شگرف تو نگنجد

Зебади тани хуршеди мароин ҷавҳари ҷон ро

زیبد تن خورشید مراین جوهر جان را

Дар ақл наганҷӣ ки мдиҳ ту сароем

در عقل نگنجی که مدیح تو سرایم

Ин мухтасари алфози саноеи сети гумон ро

این مختصر الفاظ ثنایی‌ست گمان را

Шахси хирадам гарчи ҳарами зодаи қудсии сет

شخص خردم گرچه حرم‌زاده قدسی‌ست

Орост дарин руста ба мадҳи ту дукон ро

آراست درین رسته به مدح تو دکان را

Ншнўдаҳи хуши овозатар аз нағмаи мадҳат

نشنوده خوش‌آوازه‌تر از نغمه مدحت

Бар тори нафас то зада мизроби забон ро

بر تار نفس تا زده مضراب زبان را

Гуфтам ки пас аз мадҳи санои ту тарозам

گفتم که پس از مدح ثنای تو طرازم

зи он сӯ ки буд расми лаби қоидаи дон ро

ز آن سو که بود رسم لب قاعده‌دان را

Ногуҳи хирадам аз дар андеша даромад

ناگه خردم از در اندیشه درآمد

Зад бонг ки дар печи азин роҳи Аннан ро

زد بانگ که در پیچ ازین راه عنان را

Бо ин нафаси сарди дуоӣ ту чунонаст

با این نفس سرد دعای تو چنانست

Каз чашма маҳтоб бишӯйанд каттон ро

کز چشمه مهتاب بشویند کتان را

Вирди малики оёти дуояш шуда то сохт

ورد ملک آیات دعایش شده تا ساخت

Хамёзаи каши хок ҳарӣ боғи ҷинон ро

خمیازه‌کش خاک هری باغ جنان را

Иқболи барад аз раҳ ӯ гирди ҳаводис

اقبال برد از ره او گرد حوادث

Зони сон ки баради боди яқини хоки гумон ро

زآن‌سان که برد باد یقین خاک گمان را

Вари панд миннат нест писандида дуо кун

ور پند منت نیست پسندیده دعا کن

Аммо на бидон гӯна ки баҳмону фалон ро

اما نه بدان‌گونه که بهمان و فلان را

ӯ файз расонаст ҳамеи гӯй ва дигар ҳеҷ

او فیض رسانست همی گوی و دگر هیچ

Ёрб ту нигаҳи дори мари ин файзи расон ро

یارب تو نگه‌دار مر این فیض رسان را

То ном ва нишонаст ба наврӯзи зи гетӣ

تا نام و نشانست به نوروز ز گیتی

Ҳар рӯзи ту наврӯзи тараби боди ҷаҳон ро

هر روز تو نوروز طرب باد جهان را