Субҳ наврӯзаст соқӣ давр кун аз рухи ниқоб
صبح نوروز است ساقی دور کن از رخ نقاب
То бимонад офтоб аз шарми рӯят дар ҳиҷоб
تا بماند آفتاب از شرم رویت در حجاب
Куҳна шуд ин офтоб аз акс рӯй хеши соз
کهنه شد این آفتاب از عکس روی خویشساز
Офтобӣ то шавад ҳам соли нави ҳам офтоб
آفتابی تا شود هم سال نو هم آفتاب
Ҳабс мезулмаст дар хами хосса дар фасли баҳор
حبس می ظلمست در خم خاصه در فصل بهار
Ҷуръае дар даҳ аз он баҳри Флотўни интисоб
جرعهای در ده از آن بحر فلاطون انتساب
Ҷоми гул аз ханда лабрезаст май дар ҷоми рез
جام گل از خنده لبریزست می در جام ریز
То лаби мо ҳам шавад аз заҳри хндии комёб
تا لب ما هم شود از زهر خندی کامیاب
зи он май гулранг каз тоби фурӯғи оризаш
ز آن میگلرنگ کز تاب فروغ عارضش
Дар чароғи лолаи дӯд мунҷамид шуд офтоб
در چراغ لاله دود منجمد شد آفتاب
намепрессатон гулистон карданд аз як ҷуръа аш
می پرستان گلستان کردند از یک جرعهاش
Он чунон каз дидаи ҷой ашкашон ҷӯшад гулоб
آن چنان کز دیده جای اشکشان جوشد گلاب
Рафт он каз неши хорӣ булбулон буданд шод
رفت آن کز نیش خاری بلبلان بودند شاد
намекунанд акнӯн шукр ханд аз лаби гули интихоб
میکنند اکنون شکر خند از لب گل انتخاب
Ҳар чаҳ бинии ранг гул дорад дарин гулшани магар
هر چه بینی رنگ گل دارد درین گلشن مگر
Ҷои борон гул фишонд имсоли Нитсаоне саҳоб
جای باران گل فشاند امسال نیسانی سحاب
Бас ки аз буии гулу сунбул гронбораст бод
بس که از بوی گل و سنبل گرانبار است باد
Турраи сунбули зи бор буи дорад печу тоб
طره سنبل ز بار بوی دارد پیچ و تاب
Нозанинони чаманро бас ки нозук сохтанд
نازنینان چمن را بس که نازک ساختند
Сина май молади ҳаме бар хок чун мавҷи сароб
سینه میمالد همی بر خاک چون موج سراب
Хору хошоки чамани мустанад гуё дода аст
خار و خاشاک چمن مستند گویا داده است
Навбаҳори имсоли боғу роғро об аз шароб
نوبهار امسال باغ و راغ را آب از شراب
Хор бар оташи зи файзи табъ гул оварад бор
خار بر آتش ز فیض طبع گل آورد بار
Нағма пардозӣ кунад бар бобизан мурғи кабоб
نغمهپردازی کند بر بابزن مرغ کباب
Дӯши ҳамдӯш сабо будам дамӣ чун буии гул
دوش همدوش صبا بودم دمی چون بوی گل
Гулшанӣ дидам парешон чун каттону моҳтоб
گلشنی دیدم پریشان چون کتان و ماهتاب
Оризи гули ним рангу доғи лолаи ним сӯз
عارض گل نیمرنگ و داغ لاله نیمسوز
Ҷаъди сунбули ним тобу чашми наргиси ним хоб
جعد سنبل نیمتاب و چشم نرگس نیمخواب
Нақшбанди коргоҳи кун яъне навбаҳор
نقشبند کارگاه کون یعنی نوبهار
Дид чун бар лаби марои омодаи сад заҳри итоб
دید چون بر لب مرا آماده صد زهر عتاب
Гуфт ҳошоллаҳи андари тарбият тақсир нест
گفت حاشالله اندر تربیت تقصیر نیست
Лек наввоби кавокиби мавкиби арши эҳтиҷоб
لیک نواب کواکب موکب عرش احتجاب
Тарҳ боғӣ кард каши як равзаи зебади ҳашт хулд
طرح باغی کرد کش یک روضه زیبد هشت خلد
Ҳар чаҳ ман обод кардам кард аз рашкаши хароб
هر چه من آباد کردم کرد از رشکش خراب
Гуфтамаш мубҳам магӯу номи ҳамсӯяши бабр
گفتمش مبهم مگو و نام همسویش ببر
Гуфт виҳк ! бар ту пӯшидаи сети номи офтоб
گفت ویحک! بر تو پوشیدهست نام آفتاب
Хони дарёдили ҳасани хони довари анҷуми сипоҳ
خان دریادل حسن خان داور انجم سپاه
Дар ҳасби хони алхўонин дар насаби ҷами интисоб
در حسب خان الخوانین در نسب جم انتساب
Дидаи иқболу нури дидаи ҷоҳу ҷалол
دیده اقبال و نور دیده جاه و جلال
Вориси малики хуросони соҳиби молики рқоб
وارث ملک خراسان صاحب مالک رقاب
Осмони муъаддилати неи чокар ӯ осмон
آسمان معدلت نی چاکر او آسمان
Офтоби салтанати неи ходим ӯ офтоб
آفتاب سلطنت نی خادم او آفتاب
эй зи борони ҳаводиси ҷӯадро сад обу ранг
ای ز باران حوادث جود را صد آب و رنگ
Ваии зи шамшери ҷиҳодати фатҳро сад фатҳи боб
وی ز شمشیر جهادت فتح را صد فتح باب
Мухтасари вайронаи афлоки иқтоъ ту нест
مختصر ویرانه افلاک اقطاع تو نیست
Лек ту ганҷӣ ва монад ганҷро ҷои хароб
لیک تو گنجی و ماند گنج را جای خراب
Олами ҷоҳати муҷассам гар шавад бенанди халқ
عالم جاهت مجسمگر شود بینند خلق
Хаймаи афлокро дар ҷўФи камтар аз ҳубоб
خیمه افلاک را در جوف کمتر از حباب
Гар сумуми қаҳри ту бар боғ ризвон бугзарад
گر سموم قهر تو بر باغ رضوان بگذرد
Ранги гул чун шуъла оташ равад дар илтиҳоб
رنگ گل چون شعله آتش رود در التهاب
Вари насими лутфи ту бар оташи дӯзахи вазад
ور نسیم لطف تو بر آتش دوزخ وزد
Дӯди оташ чун гул ва сунбул шавад бо обу тоб
دود آتش چون گل و سنبل شود با آب و تاب
Бо ризояти дӯзахи сӯзони марои нъми алмъод
با رضایت دوزخ سوزان مرا نعم المعاد
Бо хилофати гулшани ризвони марои бӣси алмоб
با خلافت گلشن رضوان مرا بئس المآب
Эҳтисоб наҳй тугар манъ омезиш кунад
احتساب نهی تو گر منع آمیزش کند
То қиёмати буии гул берун нишинад аз гулоб
تا قیامت بوی گل بیرون نشیند از گلاب
Амрат ар болФрзи азми рафъ зиддият кунад
امرت ار بالفرض عزم رفع ضدیت کند
Бо ҳам омезанд рӯзу шаб чу нашъа бо шароб
با هم آمیزند روز و شب چو نشئه با شراب
Доўро ! дорам ҳадисӣ бар лаб аз ман гӯш кун
داورا! دارم حدیثی بر لب از من گوش کن
эй зи хоки остонати осмони нойиби мноб
ای ز خاک آستانت آسمان نایب مناب
Ақли аввали баст чун шерозаи куну макон
عقل اول بست چون شیرازه کون و مکان
Кард зотатро азин маҷмӯъаи кули интихоб
کرد ذاتت را ازین مجموعه کل انتخاب
Дошт дар дарёии илми ин лўлўи лолои нигоҳ
داشت در دریای علم این لولو لالا نگاه
То ҳаюлоӣ хуросон шуд зи сӯрати комёб
تا هیولای خراسان شد ز صورت کامیاب
Зон сипас бо офтоби ин Тифлро тафвиз кард
زآن سپس با آفتاب این طفل را تفویض کرد
То кунад дар рӯзгор ӯ фазойили иктисоб
تا کند در روزگار او فضایل اکتساب
Чун камолот тбиъиш омад аз қӯт ба феъл
چون کمالات طبیعیش آمد از قوت به فعل
Бо тўأш барбаст аҳди он гавҳари қудсии ҷаноб
با توأش بربست عهد آن گوهر قدسی جناب
Ин замони ойини ъушрати банди маҷлисро ки баст
این زمان آیین عشرت بند مجلس را که بست
Даҳрро озини зебои дарин тў ( р ) офтоб
دهر را آذین زیبایی درین طو(ر) آفتاب
ОФтобои осмони қдрои саодати аФсро !
آفتابا آسمان قدرا سعادتافسرا!
Ин ҷаҳони перро аҳди ту айёми шабоб
این جهان پیر را عهد تو ایام شباب
Доштам аз бахти воруни сад шикояти пеши азин
داشتم از بخت وارون صد شکایت پیش ازین
Гӯ чу ман дар оташи ғами доимои бодокбоб
گو چو من در آتش غم دایما باداکباب
Несташ як зарраи симои саодат бар ҷабин
نیستش یک ذره سیمای سعادت بر جبین
Сарнавишт ӯст гӯйӣ дар азали шролдўоб
سرنوشت اوست گویی در ازل شرالدواب
То фароҳами сӯхтии сад раҳ бар оташ май ниҳод
تا فراهم سوختی صد ره بر آتش مینهاد
намефиканд аз шавамӣ ман хештанро дар азоб
میفکند از شومی من خویشتن را در عذاب
Ҳар нафас кардӣ зи тӯфони ҳаводиси даҳр ро
هر نفس کردی ز طوفان حوادث دهر را
Мунқалиб то бӯ ки ман ҳам ранҷаи гирдами зонқлоб
منقلب تا بو که من هم رنجه گردم زانقلاب
То магар гардӣ нишинад зи он миён бар доманӣ
تا مگر گردی نشیند ز آن میان بر دامنی
Каъбаро хоҳад кунад аз садумати пелони хароб
کعبه را خواهد کند از صدمت پیلان خراب
Дар фироқ глъзорон доштӣ доими маро
در فراق گلعذاران داشتی دایم مرا
Ҳамчуи зулфи глъзорони доимо дар печу тоб
همچو زلف گلعذاران دایما در پیچ و تاب
Ин замон каз оташи бأси ту об зулм рафт
این زمان کز آتش بأس تو آب ظلم رفت
Ҳар нафас бар оташам аз дӯстӣ ифшоанд об
هر نفس بر آتشم از دوستی افشاند آب
Аз фусуни лутф ӯ Њорутёнро Авестоад
از فسون لطف او هاروتیان را اوستاد
Хушк шуд дар ком акнӯн афъии ғамро луоб
خشک شد در کام اکنون افعی غم را لعاب
Дар наҳифи қаҳрамони он золимонро хонаи сӯз
در نهیب قهرمان آن ظالمان را خانهسوز
Бахти хоб олӯдаамро дида берун кард хоб
بخت خوابآلودهام را دیده بیرون کرد خواب
Ин ҳама шуд лек бахти тира кӣ гардад сифед
این همه شد لیک بخت تیره کی گردد سفید
Кӣ сиёҳии бистаради хуршед аз пари ғроб
کی سیاهی بسترد خورشید از پر غراب
Ин ки мегӯям ҳам аз андоза фикр манаст
این که میگویم هم از اندازه فکر منست
Кори давлат варна берунаст аз фикру ҳисоб
کار دولت ورنه بیرونست از فکر و حساب
Ҳикмат ар хоҳад зи бахти тираи воруни ман
حکمت ار خواهد ز بخت تیره وارون من
Ахтарӣ созад ки нур аз вай сетанд офтоб
اختری سازد که نور از وی ستاند آفتاب
Чанд азин афсонаи санҷӣҳо фасеҳӣ лаб бабанд
چند ازین افسانهسنجیها فصیحی لب ببند
Шарҳи ин ҳоли парешонро бибояд сад китоб
شرح این حال پریشان را بباید صد کتاب
Субҳ наврӯзасту иди давлату рӯзи мурод
صبح نوروزست و عید دولت و روز مراد
Дар чунин вақте дуоӣ шоҳ бошад мустаҷоб
در چنین وقتی دعای شاه باشد مستجاب
То чароғи офтоби эмин буд зи осеби бод
تا چراغ آفتاب ایمن بود ز آسیب باد
То ки бошад хаймаи гоҳи осмони ин сатҳи об
تا که باشد خیمهگاه آسمان این سطح آب
Маҷлиси айши турои бодои тараби дӯди чароғ
مجلس عیش ترا بادا طرب دود چراغ
Хаймаи умри турои бодои абади мехи таноб
خیمه عمر ترا بادا ابد میخ طناب