зи пардаи сози ҷаҳон наво бархест

ز پرده ساز جهان‌ نوا برخاست

Ки фари шоҳи сафии тахту тоҷро орост

که فر شاه صفی تخت و تاج را آراست

Даҳони сикка чу номаш гирифт пурзар шуд

دهان سکه چو نامش گرفت پرزر شد

Забони хутбаи санояши сурӯди комрўост

زبان خطبه ثنایش سرود کامرواست

Ба ним муваҷҷаҳи дилаши озро Карим кунад

به نیم موجه دلش آز را کریم کند

Сипеҳр алҳақ дарёдилии чунин май хост

سپهر الحق دریادلی چنین می‌خواست

Марази зи малик табиат гурехт аз бимаш

مرض ز ملک طبیعت گریخت از بیمش

Ҳамин ақим ба давраши сипеҳр ҳодиса зост

همین عقیم به دورش سپهر حادثه‌زاست

Баҳори ҳалқаш атрӣ фишонд бар олам

بهار حلقش عطری فشاند بر عالم

Ки ҳар куҷои хасу хористи ҳамчуи гули бўёст

که هر کجا خس و خاریست همچو گل بویاست

ШкФт дар ҷигари лола низ ғунчаи доғ

شکفت در جگر لاله نیز غنچه داغ

Агар сиёҳи дилии ншкФд гул савдост

اگر سیاه‌دلی نشکفد گل سوداست

Чу ӯст қиблаи шоҳони забон санояш гуфт

چو اوست قبله شاهان زبان ثنایش گفت

Ба ростӣ ки забонам ба ком қибла намост

به راستی که زبانم به کام قبله‌نماست

Ситам ба аҳдаш ҳамчун дафина дар хокаст

ستم به عهدش همچون دفینه در خاکست

Ҷаҳон ба дасташ ҳамчун сафина бар дарёст

جهان به دستش همچون سفینه بر دریاست

Шҳншҳои ту ҷавони бахту давлати ту ҷавон

شهنشها تو جوان بخت و دولت تو جوان

Ба айш кӯш ки вақти ҷавонии дунёст

به عیش کوش که وقت جوانی دنیاست

Турост ғарраи соли шабоб ва ме донам

تراست غره سال شباب و می‌دانم

Ки малики давлату дайнро баҳор нашав ва намост

که ملک دولت و دین را بهار نشو و نماست

Ба завқи аҳди ту умри гузаштаи баргардад

به ذوق عهد تو عمر گذشته برگردد

Ба кишварӣ ки туе дар ҳисоб дай фардост

به کشوری که تویی در حساب دی فرداست

Сипеҳрро ту ба ғояти азизи меҳмонӣ

سپهر را تو به غایت عزیز مهمانی

Ки бештари зи чиҳил сол хона ме орост

که بیشتر ز چهل سال خانه می‌آراست

зи гӯнаи гӯнаи нъм ҳар чаҳ буд дар олам

ز گونه گونه نعم هر چه بود در عالم

Барои маслиҳати давлат ту ме перост

برای مصلحت دولت تو می‌پیراست

Кунун ки омадае мизбон олам бош

کنون که آمده‌ای میزبان عالم باش

Ки неъмат хуш хон сипеҳри адл ва сахост

که نعمت خوش خوان سپهر عدل و سخاست

Шҳо чу ҷади ту он шоҳи осмони харгоҳ

شها چو جد تو آن شاه آسمان خرگاه

Ба азми сайри биҳишт аз сар ҷаҳон бархест

به عزم سیر بهشت از سر جهان برخاست

Ҷаҳон чу мардуми чашм батон сияҳи пӯшед

جهان چو مردم چشم بتان سیه پوشید

Сипеҳр чун мижаи сафҳои фитна ме орост

سپهر چون مژه صفهای فتنه می‌آراست

Ба ним лаҳза ту гуфтӣ ки офтоби мунир

به نیم لحظه تو گفتی که آفتاب منیر

Хамири мояи шому шаби ғам ва ялдост

خمیر مایه شام و شب غم و یلداست

зи бод ҳодиса бинишаст осмон ба замин

ز باد حادثه بنشست آسمان به زمین

Змўҷи ашки замини ҳамчу осмон бархест

زموج اشک زمین همچو آسمان برخاست

з бас рамедӣ аз сояи шахс май диданд

ز بس رمیدی از سایه شخص می‌دیدند

Ки соя касе аз каси ҳазор гом ҷудост

که سایه کسی از کس هزار گام جداست

Ҷаҳонёнро шуд сари ин сухани равшан

جهانیان را شد سر این سخن روشن

Ки соя дар раҳи ноамни душманӣ з қафост

که سایه در ره ناامن دشمنی ز قفاست

Ки ногуҳ аз уфуқи ғайби субҳи давлати ту

که ناگه از افق غیب صبح دولت تو

Тулӯъ ( кард ва ) ҷаҳонро ба адл ва дод орост

طلوع (کرد و) جهان را به عدل و داد آراست

Ҳануз фитнаи хобида чашм ме молида

هنوز فتنه خوابیده چشم می‌مالید

Ки теғи фитнаи нишон ту кард қомати рост

که تیغ فتنه نشان تو کرد قامت راست

Кунун зи адли ту олам чунон шуд амни обод

کنون ز عدل تو عالم چنان شد امن آباد

Ки сурхи рӯеи шамъ аз тпончаҳ ҳои сабост

که سرخ رویی شمع از طپانچه‌های صباست

Ҳамеша то гули наврӯз бар сар соласт

همیشه تا گل نوروز بر سر سالست

Мудом то зи саҳоб обрӯӣ нашав ва намост

مدام تا ز سحاب آبروی نشو و نماست

Туро ба сайри гули иқболи сояи густари бод

ترا به سیر گل اقبال سایه‌گستر باد

Каз он шамеми насими вуҷӯд ғолия сост

کز آن شمیم نسیم وجود غالیه‌ساست

Аз он замон ки дуои ту гашти моро вирд

از آن زمان که دعای تو گشت ما را ورد

Клиддории дарҳои осмон бо мост

کلیدداری درهای آسمان با ماست

Турои ҳаёт табиӣ диҳад худои ҷаҳон

ترا حیات طبیعی دهد خدای جهان

Сахоу ҷӯади ту бар тӯли муддати ту гўост

سخا و جود تو بر طول مدت تو گواست

Агар ҳаёти абад низ орзӯи дорӣ

اگر حیات ابد نیز آرزو داری

Ба адл кӯш ки оби Хизр дарин саҳрост

به عدل کوش که آب خضر درین صحراست