Соқӣ биор бода ки наврӯз Акбараст
ساقی بیار باده که نوروز اکبرست
Ранги баҳори тозатар аз рӯй дилбараст
رنگ بهار تازهتر از روی دلبرست
Ҳар чанд кимиёии чамани хандаи гули сет
هر چند کیمیای چمن خنده گلست
Магузор доғи лола ки кибрят аҳмараст
مگذار داغ لاله که کبریت احمرست
Ҳар қатраи хӯн ки аз нафас булбулон чакад
هر قطره خون که از نفس بلبلان چکد
Бар хоки нои расидаи гулии тоза ва тараст
بر خاک نارسیده گلی تازه و ترست
Ҳасани баҳор дар ҳама ҷо ҳаст длгшо
حسن بهار در همه جا هست دلگشا
Дар гулшани Ҳирот вале длгшотрст
در گلشن هرات ولی دلگشاترست
Алҳақ чаҳ кишвараст ки аз шарми соҳаташ
الحق چه کشورست که از شرم ساحتش
Пинҳони биҳишт дар пас девор маҳшараст
پنهان بهشت در پس دیوار محشرست
Чун дар назар дар ояд рӯҳи муҷассами сет
چون در نظر در آید روح مجسمست
Чун дар замир ояд ақл мусаввираст
چون در ضمیر آید عقل مصورست
Хокаши чунон латиф ки нақши қадам бар он
خاکش چنان لطیف که نقش قدم بر آن
Гӯйӣ чу муваҷҷаҳаст ки бар рӯй кавсараст
گویی چو موجه است که بر روی کوثرست
Ҳасанаши магари зи чоҳ зқн додааст об
حسنش مگر ز چاه ذقن داده است آب
Каши неши хори ғайрат мижгон дилбараст
کش نیش خار غیرت مژگان دلبرست
Аз баси зи файзи исмати ҳасанаши сар штаҳ анд
از بس ز فیض عصمت حسنش سر شتهاند
зи омезиши насим ғубораш мукаддараст
ز آمیزش نسیم غبارش مکدرست
Ойӣнаи вор бар дару девораш аз сафо
آیینهوار بر در و دیوارش از صفا
Чун бенгарӣ муъоина аксат мусаввираст
چون بنگری معاینه عکست مصورست
Нахл ҳамеша хушки фиғони каш самар набӯд
نخل همیشه خشک فغان کش ثمر نبود
Онҷои зи миваи асараши шохи прбрст
آنجا ز میوه اثرش شاخ پربرست
Сарв аз латофатӣ ки дар об ва ҳавоӣ ӯст
سرو از لطافتی که در آب و هوای اوست
Бе сояи гашт дар чаман акнӯн паямбараст
بی سایه گشت در چمن اکنون پیمبرست
Гарна паямбараст чаро дар ҳарим ӯ
گرنه پیمبرست چرا در حریم او
Қамарии забони ваҳии кушода нав агараст
قمری زبان وحی گشاده نو اگرست
Сад нукта гуфта буд ҷаҳон дар саноӣ ӯ
صد نکته گفته بود جهان در ثنای او
Акнӯн зи лутфи хони ҳама чун сикка бар зараст
اکنون ز لطف خان همه چون سکه بر زرست
Меҳри сипеҳри маҷду мъолии ҳусайни хон
مهر سپهر مجد و معالی حسین خان
Анкў чу меҳри мояи даҳ ҳафт кишвараст
انکو چو مهر مایهده هفت کشورست
Онҷо ки рой ӯст хиради Тифл мактаб аст
آنجا که رای اوست خرد طفل مکتب است
Ва онҷо ки қадар ӯст фалаки ҳалқа бар дуруст
و آنجا که قدر اوست فلک حلقه بر درست
Ва онҷо ки ҷуз бар он хирадам хондӣ сано
و آنجا که جز بر آن خردم خواندی ثنا
Нахли нафас чу беди тиҳии шох аз бараст
نخل نفس چو بید تهی شاخ از برست
Ва онҷо ки дар мадоеҳ ӯ гуядӣ сухан
و آنجا که در مدایح او گویدی سخن
Ҳар лафзи ганҷи номаи сад ганҷ дигараст
هر لفظ گنجنامه صد گنج دیگرست
Гар аз сабки анонеи азмаш рақам кунад
گر از سبک عنانی عزمش رقم کند
Ҳар ҳарф чун дуои саҳари оташини параст
هر حرف چون دعای سحر آتشین پرست
Вар аз гарони рикобии ҳлмш сухан кунам
ور از گران رکابی حلمش سخن کنم
Боди нафас ба киштӣ алфоз лангараст
باد نفس به کشتی الفاظ لنگرست
Иқболи байн ки хутба ӯ дайни мухталиф
اقبال بین که خطبه او دین مختلف
Кандар майонишон сухан сулҳ ханҷараст
کاندر میانشان سخن صلح خنجرست
Бар як фарози минбари хонданд ҳар ду қадам
بر یک فراز منبر خواندند هر دو قدم
Дар як замон вале ба миёни шӯр бе шараст
در یک زمان ولی به میان شور بی شرست
Рӯзӣ ки аз ду сӯи с۱аҳи кӣна саф кашад
روزی که از دو سو س۱ه کینه صف کشد
Гӯйӣ ки растхези ҷаҳонро ду маҳшараст
گویی که رستخیز جهان را دو محشرست
Ҳоли замини зи замзамаи ҳамлаи он замон
حال زمین ز زمزمه حمله آن زمان
Чун барги коҳ [ ва ] силии бедоди сри срст
چون برگ کاه[و] سیلی بیداد صر صرست
Дар лаҷаи урӯқи далерони зи ҷӯши кин
در لجه عروق دلیران ز جوش کین
Ҳар мавҷ дар шиканҷаи сад мавҷ дигараст
هر موج در شکنجه صد موج دیگرست
Мардони рикоби азм ту бӯсанд фатҳи вор
مردان رکاب عزم تو بوسند فتحوار
Оре ҳамеша фатҳи азин дар Музаффараст
آری همیشه فتح ازین در مظفرست
Чун рухсати набарди диҳӣ ҳамла оваранд
چون رخصت نبرد دهی حمله آورند
Гарми он чунон ки шева тӯфон озараст
گرم آن چنان که شیوه طوفان آذرست
Иқболи ҳазраташи паии анҷоми кори фатҳ
اقبال حضرتش پی انجام کار فتح
Дар лаҷаҳои хӯн чу наҳангӣ шиновараст
در لجههای خون چو نهنگی شناورست
Ту чун Аннани азм ба ҷунбиш дар оварӣ
تو چون عنان عزم به جنبش در آوری
Такбири фатҳат аз лаби ҷбрил дар хураст
تکبیر فتحت از لب جبریل در خورست
Дарёии кин ба нола равад аз наҳифи ту
دریای کین به ناله رود از نهیب تو
Ваон нолаи ҳам ба хосият аллоҳ Акбараст
وان ناله هم به خاصیت الله اکبرست
Гирӣ чу маликро зи адуи ҳам бадви диҳӣ
گیری چو ملک را ز عدو هم بدو دهی
Кин мкрмт ба миллати ту фатҳ дигараст
کاین مکرمت به ملت تو فتح دیگرست
Бо онкӣ дар ҳисоми ту дар шаръи интиқом
با آنکه در حسام تو در شرع انتقام
Хӯни ъўи ҳалолтар аз шер модараст
خون عو حلالتر از شیر مادرست
Хонои сипеҳри мкрмтои баҳри мшрбо
خانا سپهر مکرمتا بحر مشربا
эй онкии мадҳати ту з андеша бартараст
ای آنکه مدحت تو ز اندیشه برترست
Ман Тифл барнахурада зи шери мурувватам
من طفل برنخورده ز شیر مروتم
Бо онкӣ дояам ҳамаи дам чор модараст
با آنکه دایهام همه دم چار مادرست
Гардуни ғубори фитнаи фурӯи рехт бар серум
گردون غبار فتنه فرو ریخت بر سرم
Акнӯн ҳамон ғубори маро зеб афсараст
اکنون همان غبار مرا زیب افسرست
Риши сет аз сипеҳри маро бар дили фигор
ریشست از سپهر مرا بر دل فگار
Каш дар алоҷ агар ҳамаи айб сет музтараст
کش در علاج اگر همه عیبست مضطرست
Нешӣ биёзмои барин риш аз карам
نیشی بیازمای برین ریش از کرم
Кин куҳнаи риши қобили эҳсони нштрст
کاین کهنه ریش قابل احسان نشترست
Афсонаам малол фазояд зи ҷӯши ҳузн
افسانهام ملال فزاید ز جوش حزن
Машну ки ҳам ба гӯши ман ин қисса дархураст
مشنو که هم به گوش من این قصه درخورست
Шукронаи ътиаҳи наврӯз афв кун
شکرانه عطیه نوروز عفو کن
Ҷурми маро ки тӯшаи як дӯзах озараст
جرم مرا که توشه یک دوزخ آذرست
Гирами азимтар буд аз кӯҳи ҷурми ман
گیرم عظیمتر بود از کوه جرم من
Лекин ба назд афви ту коҳӣ муҳақараст
لیکن به نزد عفو تو کاهی محقرست
Ту офтоби авҷи сипеҳри мурувватӣ
تو آفتاب اوج سپهر مروتی
Бе ихтиёри тарбиятат зарра парвараст
بیاختیار تربیتت ذره پرورست
То ҳаст расми шодии наврӯз ҳар баҳор
تا هست رسم شادی نوروز هر بهار
Рӯи шоди зӣ ки ҳазрат яздонат ёвараст
رو شاد زی که حضرت یزدانت یاورست
Наврӯзу нави баҳори парастор ин даранд
نوروز و نوبهار پرستار این درند
Ореи паноҳи мардуми бечораи ин дуруст
آری پناه مردم بیچاره این درست
Бодои риёзи умри ту ҳар рӯзи тоза тар
بادا ریاض عمر تو هر روز تازهتر
То расми рӯзи дршкн чарх ахзараст
تا رسم روز درشکن چرخ اخضرست