Дидаи имшаби ҳамаи шаби хоб парешон ме дид

دیده امشب همه شب خواب پریشان می‌دید

Аз ҷигар то мижаи сад кишвар вайрон ме дид

از جگر تا مژه صد کشور ویران می‌دید

Киштии худ ба фусун бар хаси мижгон май баст

کشتی خود به فسون بر خس مژگان می‌بست

Лангари ҳавсиларо муваҷҷаҳ тӯфон ме дид

لنگر حوصله را موجه طوفان می‌دید

Хешро гулбуни андӯҳ тасаввур ме кард

خویش را گلبن اندوه تصور می‌کرد

Бас ки гулдастаи хӯн бар сар мижгон ме дид

بس که گلدسته خون بر سر مژگان می‌دید

Бар сарои пои танами барқи мусӣбат май рехт

بر سرا‌پای تنم برق مصیبت می‌ریخت

Абр буду ҳамаро ташна борон ме дид

ابر بود و همه را تشنه باران می‌دید

Нола май рехт чу боли мижа бар ҳам ме зад

ناله می‌ریخت چو بال مژه بر هم می‌زد

Хешро булбул гум карда гулистон ме дид

خویش را بلبل گم کرده گلستان می‌دید

Бар худу кори худ аз даври назар май афканд

بر خود و کار خود از دور نظر می‌افکند

Заврақии дастхуши муваҷҷаҳ тӯфон ме дид

زورقی دستخوش موجه طوفان می‌دید

Ин чаҳ афсонаи фурӯшии сети фасеҳии суханат

این چه افسانه‌فروشی‌ست فصیحی سخنت

Вой агар муштарӣӣ бар дар дукон ме дид

وای اگر مشتریی بر در دکان می‌دید