Тоби хуршеди рахт аз таби фузунтар буд дӯш

تاب خورشید رخت از تب فزونتر بود دوش

Оташам чун шамъи ҷои хок бар сар буд дӯш

آتشم چون شمع جای خاک بر سر بود دوش

Аз арақ май рехти шабнам бар рухи гулҳои ҳасан

از عرق می‌ریخت شبنم بر رخ گلهای حسن

Иди оби Хизр бо наврӯзи кавсар буд дӯш

عید آب خضر با نوروز کوثر بود دوش

Он танӣ каз нози тоби бор раъное надошт

آن تنی کز ناز تاب بار رعنایی نداشت

Оҳ каз бедоди таб дар обу озар буд дӯш

آه کز بیداد تب در آب و آذر بود دوش

Аз таббат то субҳи беморон ғам ме сӯхтанд

از تبت تا صبح بیماران غم می‌سوختند

Бар шаҳидони ту гӯйии рӯзи маҳшар буд дӯш

بر شهیدان تو گویی روز محشر بود دوش

Дар фироқи чашми бемори ту хоби ноз ро

در فراق چشم بیمار تو خواب ناز را

Паҳлавии осӯдагӣ бар неш нашутур буд дӯш

پهلوی آسودگی بر نیش نشتر بود دوش

Дасти ғами бодои қавии бозу ки андар сина ам

دست غم بادا قوی بازو که اندر سینه‌ام

Ҳар нафаси озурдаи сад нӯки ханҷар буд дӯш

هر نفس آزرده صد نوک خنجر بود دوش

Аз тиҳии дастии фасеҳии ҳеҷ қурбонат накард

از تهی‌دستی فصیحی هیچ قربانت نکرد

Зонкаҳи чашми гавҳари афшонаш дар ахгар буд дӯш

زآنکه چشم گوهر افشانش در اخگر بود دوش