Чун наъш ман баранд бурун аз сарои ман

چون نعش من برند برون از سرای من

Меҳнати бараҳнаи пои дӯд аз қафои ман

محنت برهنه پای دود از قفای من

Ман зарра Эй сиришта зи ҳеҷам на офтоб

من ذره‌ای سرشته ز هیچم نه آفتاب

То пӯшади ин харобаи сияҳ дар азои ман

تا پوشد این خرابه سیه در عزای من

Дар дӯзах афканед ба ҳашарам ки карда аст

در دوزخ افکنید به حشرم که کرده است

Бо устихони сӯхтаи одат эй ман

با استخوان سوخته عادت همای من

Он каъбаам ки хишту гулам ҳасан ме кашид

آن کعبه‌ام که خشت و گلم حسن می‌کشید

Рӯзӣ ки май ниҳоди муҳаббати баннои ман

روزی که می‌نهاد محبت بنای من

Май нӯшу шоди зӣ ки занад хандаи биҳишт

می‌نوش و شاد زی که زند خنده بهشت

Дӯзахи зи як табассуми афви худои ман

دوزخ ز یک تبسم عفو خدای من

Бории ту худ ба каъба фасеҳӣ бирав ки ҳаст

باری تو خود به کعبه فصیحی برو که هست

Мавҷ сароб ҳастӣ ман банди пои ман

موج سراب هستی من بند پای من