Бархезу гӯии ҷилваи молики рқоб ро
برخیز و گوی جلوه مالک رقاب را
То ҳамчуи моҳ асир кунад офтоб ро
تا همچو ماه اسیر کند آفتاب را
Он чашми масти соқии ошуфтагон бас аст
آن چشم مست ساقی آشفتگان بس است
Дар шишаи рез аз қадаҳи имшаби шароб ро
در شیشه ریز از قدح امشب شراب را
Кӯи санг бе муруввати ҳиҷрон ки бишиканад
کو سنگ بیمروت هجران که بشکند
Ин шишаҳои васли пар аз зари ноб ро
این شیشههای وصل پر از زر ناب را
Исмати ниқоб бар Рахши афканди ҳасани шӯх
عصمت نقاب بر رخش افکند حسن شوخ
Гуми сохт дар таҷаллии аввали ниқоб ро
گم ساخت در تجلی اول نقاب را
Дар хоби ман дар омад шавқ накарда кор
در خواب من درآمد شوق نکرده کار
Дар пардаҳои дидаи нигаҳи сохт хоб ро
در پردههای دیده نگه ساخت خواب را
Нурии з рӯй хеш ба субҳ армағон фирист
نوری ز روی خویش به صبح ارمغان فرست
Навбар кунад магари самари офтоб ро
نوبر کند مگر ثمر آفتاب را
Гӯйем шукри чашми фасеҳӣ ба сад забон
گوییم شکر چشم فصیحی به صد زبان
Котш фурӯз хирман мо кард об ро
کآتش فروز خرمن ما کرد آب را