Худоёи рӯзии ин худ прессатон сози ҷинат ро

خدایا روزی این خود‌پرستان ساز جنت را

Ки дӯзах ҷинатаст оташ прессатон муҳаббат ро

که دوزخ جنت است آتش‌پرستان محبت را

з ҳар кунҷи дили мо сад мурод мурда бархезад

ز هر کنج دل ما صد مراد مرده برخیزد

Ба маҳшар дар хурӯши оранд чун сувари қиёмат ро

به محشر در خروش آرند چون صور قیامت را

Дилу чашми ману савдои васл ӯ мъозоллаҳ

دل و چشم من و سودای وصل او معاذالله

Ки дод ин лухти кӯҳи дарду дарёии мусӣбат ро

که داد این لخت کوه درد و دریای مصیبت را

Ману коми наҳангони нотавон чун гашти баҳри ғам

من و کام نهنگان ناتوان چون گشت بحر غم

зи бас бар соҳили афканди устихони аҳли ҳасрат ро

ز بس بر ساحل افکند استخوان اهل حسرت را

Фасеҳӣ чун сипорам ҷони марои тобут аз оташ кун

فصیحی چون سپارم جان مرا تابوت از آتش کن

Ки аз парвонаи ман омухтами илми муҳаббат ро

که از پروانه من آموختم علم محبت را