Он сарви хиромон ки гузашт аз чаман кист

آن سرو خرامان که گذشت از چمن کیست

Ва он шамъ барафрӯхта аз анҷуман кист

و آن شمع برافروخته از انجمن کیست

Шамъӣ ки чароғи дили мо равшан азу шуд

شمعی که چراغ دل ما روشن ازو شد

Равшан шавад эй кош ки дар анҷуман кист

روشن شود ای کاش که در انجمن کیست

Ҷон ёфтам аз буии ту эй боди саҳаргоҳ

جان یافتم از بوی تو ای باد سحرگاه

Ин буии хуш аз турра ънбршкн кист

این بوی خوش از طره عنبرشکن کیست

Бӯе ки мунаввар шуд азуи дидаи ёқӯб

بویی که منور شد ازو دیده یعقوب

Бӯ бардаам имрӯз ки дар перҳан кист

بو برده‌ام امروز که در پیرهن کیست

Он мурғ ки Ром кард зи ман ром ки гардид

آن مرغ که رم کرد ز من رام که گردید

Ва он рӯҳ ки рафт аз тани ман дар бадан кист

و آن روح که رفت از تن من در بدن کیست

Шабҳо ду лаби ман баҳам аз нола наёяд

شبها دو لب من بهم از ناله نیاید

То ӯ ҳамаи шаби хуфтаи даҳан бар даҳан кист

تا او همه شب خفته دهن بر دهن کیست

Дар назми фасеҳии рақами ном чаҳ ҳоҷат

در نظم فصیحی رقم نام چه حاجت

Пайдо буд аз ҳасани адо кин сухан кист

پیدا بود از حسن ادا کاین سخن کیست