Танам аз доғи ҳасрати рашки оташгоҳ габрон шуд

تنم از داغ حسرت رشک آتشگاه گبران شد

зи файзи навбаҳори ғам саро поем гулистон шуд

ز فیض نوبهار غم سرا‌پایم گلستان شد

Ба об офият гуфтам ғубор дард бинишонам

به آب عافیت گفتم غبار درد بنشانم

Назар дар дидаам ашку нафас дар сина тӯфон шуд

نظر در دیده‌ام اشک و نفس در سینه طوفان شد

Ба ёди глрхии шаб бо ҳарифон мезадам соғар

به یاد گلرخی شب با حریفان می‌زدم ساغر

Ки аз хӯни кабобами чеҳраи оташ гулистон шуд

که از خون کبابم چهره آتش گلستان شد

Нашуд шавқами тасаллии ҳичгаҳ бо он ки чашми ман

نشد شوقم تسلی هیچگه با آن که چشم من

Тиҳии гашт аз назари ҳргаҳ ки бар рӯй ту ҳайрон шуд

تهی گشت از نظر هرگه که بر روی تو حیران شد

Фасеҳии вори расвоӣ ба хеш аз нанг май печад

فصیحی‌وار رسوایی به خویش از ننگ می‌پیچد

Ҳамоно бози савдоеи саратро завқ сомон шуд

همانا باز سودایی سرت را ذوق سامان شد