Ҷунунии кӯ ки саргардон кунам дар дидаи тӯфон ро

جنونی کو که سرگردان کنم در دیده طوفان را

зи барқи кибриёии ашки сӯзами таври мижгон ро

ز برق کبریای اشک سوزم طور مژگان را

Гирифтам серума аз хоки раҳи нозӣ ки май байнам

گرفتم سرمه از خاک ره نازی که می‌بینم

Аён дар гардани бедод ӯ хӯни шаҳидон ро

عیان در گردن بیداد او خون شهیدان را

Парастори сар зулфӣ шудам вази шарм май сӯзам

پرستار سر زلفی شدم وز شرم می‌سوزم

Ки нашутур зор кардам аз ҳасади рагҳои имон ро

که نشتر زار کردم از حسد رگهای ایمان را

Парешоне маро афзоед аз ҷамъияти хотир

پریشانی مرا افزاید از جمعیت خاطر

Чу аз шерозаи банди шонаи он зулфи парешон ро

چو از شیرازه بند شانه آن زلف پریشان را

Ба ҳам дерии сет то карданд дайру каъбаи сулҳи кул

به هم دیری‌ست تا کردند دیر و کعبه صلح کل

Надонам чист боиси кӣнаи габру мусулмон ро

ندانم چیست باعث کینه گبر و مسلمان را

Бахилӣ нест ойини муҳаббати лекин аз ғайрат

بخیلی نیست آیین محبت لیکن از غیرت

Дарун ҷон кунам аз синаи пинҳони доғи ҳурмон ро

درون جان کنم از سینه پنهان داغ حرمان را

намедонам фасеҳӣ чун ба ҳуши хеш боз ояд

نمی‌دانم فصیحی چون به هوش خویش باز آید

Касе каз даст ҳасан орост он сафҳои мижгон ро

کسی کز دست حسن آراست آن صف‌های مژگان را