Қосид оварад марои номае аз ҳазрати дӯст

قاصد آورد مرا نامه‌ای از حضرت دوست

Ганҷ бод оварад он нома ва он боди мурод

گنج باد آورد آن نامه و آن باد مراد

На бидон сон ки буд шеваи арбоби муҷоз

نه بدان‌سان که بود شیوه ارباب مجاز

Қадре коғази печидаи пар аз мади мидод

قدری کاغذ پیچیده پر از مد مداد

Нома Эй наУмия сабзаи боғи таҳқиқ

نامه‌ای نامیه سبزه باغ تحقیق

Номае нақши тарози чамани истеъдод

نامه‌ای نقش طراز چمن استعداد

Номае хона ҳар дидаи зи нураши маъмур

نامه‌ای خانه هر دیده ز نورش معمور

Номае кишвар ҳар дили зи саводаши обод

نامه‌ای کشور هر دل ز سوادش آباد

Сатрҳо шохи гулу лафзи гулу маънии гул

سطرها شاخ گل و لفظ گل و معنی گل

Шохи азин бори гарон рост наёрад устод

شاخ ازین بار گران راست نیارد استاد

Хурдаҳои ирқон дода гулашро дар ҷайб

خرده‌های یرقان داده گلش را در جیب

Аз баҳори нафасӣ буд саросари дили шод

از بهار نفسی بود سراسر دل شاد

Хондам ва рафт иборот ба рӯй нафасам

خواندم و رفت عبارات به روی نفسم

Ба шикваӣ ки равад тахти сулаймон бар бод

به شکوهی که رود تخت سلیمان بر باد

Бӯса додам қадами қосид ва шарманда шудам

بوسه دادم قدم قاصد و شرمنده شدم

Бӯса додан буд имсок ки ҷон бояд дод

بوسه دادن بود امساک که جان باید داد