Соқиои он қадаҳ нур биор

ساقیا آن قدح نور بیار

Он чароғи дил Мансур биор

آن چراغ دل منصور بیار

Он шифои тан ранҷур бидиҳ

آن شفای تن رنجور بده

Кимиёии дил маъмур биор

کیمیای دل معمور بیار

Ҷуръае дар қадаҳи ховари рез

جرعه‌ای در قدح خاور ریز

Маҳаки ҳавсила тавр биор

محک حوصله طور بیار

Сарви нави хостаҳи хулди туе

سرو نو خاسته خلد تویی

Рӯй ороста ҳур биор

روی آراسته حور بیار

Софтар аз нафас исо кун

صاف‌تر از نفس عیسی کن

Гармтар аз дам Мансур биор

گرم‌تر از دم منصور بیار

Он май соф ки бо сӯфии рӯҳ

آن می‌ صاف که با صوفی روح

Ёфт дар хилвати як шишаи футуҳ

یافت در خلوت یک شیشه فتوح

наметавон кард зи як пари ту он

می‌توان کرد ز یک ‌پر تو آن

Дар дили тираи шаби ҳиҷри сабӯҳ

در دل تیره شب هجر صبوح

Аз фурӯғаш шуда бе миннати чашм

از فروغش شده بی‌منت چشم

Дар гулзори тамошои мафтӯҳ

در گلزار تماشا مفتوح

Соқио зон гуҳарин ҷом казуаст

ساقیا زان گهرین جام کزوست

Ғарқаи баҳри адаби киштии Нӯҳ

غرقه بحر ادب کشتی نوح

Ҷуръае бахш каз асбоби ҷаҳон

جرعه‌ای بخش کز اسباب جهان

Ҷгарӣ дорам ва он ҳам маҷрӯҳ

جگری دارم و آن هم مجروح

Нав баҳорасту чамани ҷилваи фуруш

نو‌بهارست و چمن جلوه‌فروش

Гулу булбули ҳама дар ҷӯшу хурӯш

گل و بلبل همه در جوش و خروش

Абр дар гиряу гулро зи нишот

ابر در گریه و گل را ز نشاط

Даҳан аз ханда расад то бар гӯш

دهن از خنده رسد تا بر گوش

Нигаҳ аз завқи чунон рафтаи зи хеш

نگه از ذوق چنان رفته ز خویش

Ки кашандаши мижаҳо дӯш ба дӯш

که کشندش مژه‌ها دوش به دوش

Мтрбои сина торӣ бихарош

مطربا سینه تاری بخراش

Булбули боғи нишотии бхрўш

بلبل باغ نشاطی بخروش

Нола Эй кун ки чу гули мисатон ро

ناله‌ای کن که چو گل مستان را

Хӯни дил ҷӯш занад то бар дӯш

خون دل جوش زند تا بر دوش

Зинда кун тор ба мизробӣ чанд

زنده کن تار به مضرابی چند

Ки раги мурда буд тор хамӯш

که رگ مرده بود تار خموش

Ду ҷаҳонро ба навоеи мисатон

دو جهان را به نوایی مستان

Нолаеро ба ду олам мафруш

ناله‌ای را به دو عالم مفروش

Ин чаҳ фирдавси тараб фарҷом аст

این چه فردوس طرب فرجام است

Ки дар он хоки сияҳ глФом аст

که در آن خاک سیه گلفام است

Чун сумум аз ғам ӯ боди биҳишт

چون سموم از غم او باد بهشت

Ранҷаи доими зи таб сарсом аст

رنجه دایم ز تب سرسام است

Бе сабаби мурғ сафирӣ зад дӯш

بی سبب مرغ صفیری زد دوش

Ки маин ҷинати дунё шом аст

که مهین جنت دنیا شام است

Боғ зад ханда ки эй хоми наво

باغ زد خنده که ای خام‌نوا

Охири ин чаҳ дам беҳангом аст

آخر این چه دم بی‌هنگام است

Дар ҳарӣ дам задан аз хӯбии шом

در هری دم زدن از خوبی شام

Саҷда дар каъба бар асном аст

سجده در کعبه بر اصنام است

Беш аз ин нест ба ҳам нисбаташон

بیش از این نیست به هم نسبتشان

Ки ҳарӣ субҳ буд он шом аст

که هری صبح بود آن شام است

Он вале шоми ғам даврон аст

آن ولی شام غم دوران است

Венаи сабӯҳи тараб айём аст

وین صبوح طرب ایام است

Хоссаи имрӯз ки аз давлати хон

خاصه امروز که از دولت خان

Софи айши абадаш дар ҷом аст

صاف عیش ابدش در جام است

эй ҷаҳондори ҷаҳонгири мадор

ای جهاندار جهانگیر مدار

Меҳри адли ту фалакро меъмор

مهر عدل تو فلک را معمار

эй ҷаҳон аз ту ҳамаи дами наврӯз

ای جهان از تو همه دم نوروز

Ваии Ҳирот аз ту ҳамаи рӯзи баҳор

وی هرات از تو همه روز بهار

Дӯш бо дасти ту ҳиммат ме гуфт

دوش با دست تو همت می‌گفت

К-эии турои абри сахои дарёи бор

کای ترا ابر سخا دریا بار

Офтоби фалаки ҷўдӣ лек

آفتاب فلک جودی لیک

ӣнқадар гарм машав дар эсор

اینقدر گرم مشو در ایثار

Гар ҳамаи худ каф хокӣаст ҷаҳон

گر همه خود کف خاکیست جهان

Дидаи душмани хони рости бакор

دیده دشمن خان راست بکار

Лаҷаи даст ту зада мавҷи итоб

لجه دست تو زده موج عتاب

К-эии тнки мояи зи худ шарм бидор

کای تنک مایه ز خود شرم بدار

Тӯҳмати дида бар он қавм мабанд

تهمت دیده بر آن قوم مبند

Ки ндонанд зи ҳам лайл ва наҳор

که ندانند ز هم لیل و نهار

Кӯрии дидаи хафоашон ро

کوری دیده خفاشان را

Хасмии меҳр буд оинаи вор

خصمی مهر بود آینه‌وار