Ҷилваи ?ути дӯш ки сомон чаман ме орост

جلوه ات دوش که سامان چمن می آراست

Пеши шамшоди қадат сарв нишаст ва бархест

پیش شمشاد قدت سرو نشست و برخاست

Сояи серумаи зи номаҳрамӣ онҷо нафитад

سایه سرمه ز نامحرمی آنجا نفتد

Кунҷи чашмат ки ҳарами гоҳ арӯсон ҳаёст

کنج چشمت که حرم گاه عروسان حیاست

Ҳасрати шавқ ба андоз гиребон нарасад

حسرت شوق به انداز گریبان نرسد

Сухани уқдаи гушойии ту дар банд қабост

سخن عقده گشایی تو در بند قباست

Ҳар ки дарди ту ба андоза тоқат хоҳад

هر که درد تو به اندازه طاقت خواهد

Бар аз он дард набинад ки сазовор давост

بر از آن درد نبیند که سزاوار دواست

Тавр ӯ вақти таҷаллии бабради сабр аз даст

طور او وقت تجلی ببرد صبر از دست

Забти дил бо ту на дар ҳавсилаи тоқати мост

ضبط دل با تو نه در حوصله طاقت ماست

Ошиқони гирди раҳи ваъда хубон махӯред

عاشقان گرد ره وعده خوبان مخورید

Номаи васл батон бар пар симурғ вафост

نامه وصل بتان بر پر سیمرغ وفاست

Агар аз рост наранҷад дил кам ҳавсила ам

اگر از راست نرنجد دل کم حوصله ام

Ҳади ишқи ману ҳасани ту куҷо то ба куҷост

حد عشق من و حسن تو کجا تا به کجاست

Ишқам аз ҳар чаҳ тавон гуфт фузунаст вале

عشقم از هر چه توان گفت فزون است ولی

Натавон хости турои дархури ҳасанӣ ки турост

نتوان خواست ترا درخور حسنی که تراست

Бо чунин ҳасан макун манъи ман аз хоҳиши хеш

با چنین حسن مکن منع من از خواهش خویش

Ки туро дидану ошиқ нашудан кор худост

که ترا دیدن و عاشق نشدن کار خداست

Абрро моя з дарёст вале чашми маро

ابر را مایه ز دریاست ولی چشم مرا

Мижа абрӣаст ки сармояи даҳ сад дарёст

مژه ابریست که سرمایه ده صد دریاست

Ҳар як аз дидаи ҷудои хӯни дилам сарф кунанд

هر یک از دیده جدا خون دلم صرف کنند

Ғалатаст инки агар кӣсаи ҷудо коса ҷудост

غلط است اینکه اگر کیسه جدا کاسه جداست

Пунба дар гӯш нае гумшудаи водии ишқ

پنبه در گوش نه ای گمشده وادی عشق

Онкӣ раҳ мезанад ин қофиларо бонг дарост

آنکه ره می زند این قافله را بانگ دراست

Ҳарчӣ бо хастаи дилами ғамза бераҳм ту кард

هرچه با خسته دلم غمزه بی رحم تو کرد

Нигаҳи гӯшаи чашмони ту узри ҳамаи хост

نگه گوشه چشمان تو عذر همه خواست

Умрҳо аз ту ба дили тухми вафо кошта ам

عمرها از تو به دل تخم وفا کاشته ام

Ончӣ бардоштаам ҳосили ин кишт ҷафост

آنچه برداشته ام حاصل این کشت جفاست

Пухтагии дил ба вафои ту ниҳодан бӯда аст

پختگی دل به وفای تو نهادن بوده است

Ончӣ май сўздм акнӯн тамаъ хом вафост

آنچه می سوزدم اکنون طمع خام وفاست

Гарчи нокоми туами шодами азин каз ду ҷаҳон

گرچه ناکام توام شادم ازین کز دو جهان

Ба влои шаҳи мардони дами ман ком равост

به ولای شه مردان دم من کام رواست

Шаҳи иқлӣми вилояти алии олии қадар

شه اقلیم ولایت علی عالی قدر

Ки бар оёти ҷалолаши ду ҷаҳон танг фазост

که بر آیات جلالش دو جهان تنگ فضاست

Кибриёяш чу даройад ба таҷаллии сифот

کبریایش چو درآید به تجلی صفات

Фитна аз касрат андеша фитад дар каму кост

فتنه از کثرت اندیشه فتد در کم و کاست

Хешро дар бағали фитна ниҳон ме хоҳад

خویش را در بغل فتنه نهان می خواهد

Дар мақомӣ ки кафш қатра фишон бар дарёст

در مقامی که کفش قطره فشان بر دریاست

Баҳр аз хиҷлати дасташ ба арақ ме уфтад

بحر از خجلت دستش به عرق می افتد

Қатраро кӣ сару сомон шиква дарёст

قطره را کی سر و سامان شکوه دریاست

Меҳр дар пеши Рахши даст наад бар сари чашм

مهر در پیش رخش دست نهد بر سر چشم

Зарраро тоби назари бозӣ хуршед куҷост

ذره را تاب نظر بازی خورشید کجاست

Ҷавҳар гул накушояд гиреҳи пешонӣ

جوهر گل نگشاید گره پیشانی

То шунидаст ки ӯ нойиб девон қазост

تا شنیدست که او نایب دیوان قضاست

Ин худо донад ва он нойиби тақдири худо

این خدا داند و آن نایب تقدیر خدا

Куфрро бар сари ин масъала бо дайн ғавғост

کفر را بر سر این مساله با دین غوغاست

На фалаки нуқтаи мавҳуми намояд ба назар

نه فلک نقطه موهوم نماید به نظر

Дар бар қасри ҷалолаш ки ҷаҳон танҳост

در بر قصر جلالش که جهان تنهاست

Қадараши онҷо ки занад хайма ба саҳрои зуҳӯр

قدرش آنجا که زند خیمه به صحرای ظهور

Аршро ҷои зи адаб дар пас девор хафост

عرش را جا ز ادب در پس دیوار خفاست

Бо таманнои атои кафш аз гавҳари ком

با تمنای عطای کفش از گوهر کام

Домани фақри гиронмоятар аз ҷайб Ганаст

دامن فقر گرانمایه تر از جیب غناست

Қубба боргаҳ ӯст ки аз рифъати шан

قبه بارگه اوست که از رفعت شان

Чархро дар кнФи соя девораш ҷост

چرخ را در کنف سایه دیوارش جاست

Сояи боми ваии охир ба сар чарх афтод

سایه بام وی آخر به سر چرخ افتاد

Байза ҷғд бибинед ки дар зилл ҳумост

بیضه جغد ببینید که در ظل هماست

На кунун шуд шарафаши қофилаи солори вуҷӯд

نه کنون شد شرفش قافله سالار وجود

Қадараш аз рӯзи азали силсила ҷунбон қазост

قدرش از روز ازل سلسله جنبان قضاست

Чарх агар кӯии ту бо каъба шавад муштабаҳ аш

چرخ اگر کوی تو با کعبه شود مشتبه اش

Бетамизӣаст ки нашинохтаи дасти чапу рост

بی تمیزی است که نشناخته دست چپ و راست

Бар дар каъбаи қадари ту ҳамон қиблаи халқ

بر در کعبه قدر تو همان قبله خلق

Ки даров ҳалқа дар ҳалқа чашм биност

که دراو حلقه در حلقه چشم بیناست

Ман дар ҳалқаи бгўшии занам ва дар ршгм

من در حلقه بگوشی زنم و در رشگم

Ки ба гӯши фалаки овозаи ин ҳалқа расост

که به گوش فلک آوازه این حلقه رساست

Хӯни лаъл аз раг кон нашутур ҷӯад ту гушӯд

خون لعل از رگ کان نشتر جود تو گشود

Бскаҳ аз рашки атои ту табаш дар аъзост

بسکه از رشک عطای تو تبش در اعضاست

Дар замони кафи дарбори ту аз даъвии ҷӯад

در زمان کف دربار تو از دعوی جود

Хок дар косатар аз кони з хиҷолат дарёст

خاک در کاسه تر از کان ز خجالت دریاست

Оби шамшери ту аз тишнагиаш нрҳонд

آب شمشیر تو از تشنگی اش نرهاند

Марази душмани ҷоҳи ту магар истисқост

مرض دشمن جاه تو مگر استسقاست

Барқи шамшери ту ҳргаҳи ҷаҳд аз абри ғилоф

برق شمشیر تو هرگه جهد از ابر غلاف

Лашкари хасми турои ваъда борон балост

لشکر خصم ترا وعده باران بلاست

Душмани ҷоҳи турои роҳи адам гум нашавад

دشمن جاه ترا راه عدم گم نشود

Каз дами теғи каҷат ҷода дорад раҳи рост

کز دم تیغ کجت جاده دارد ره راست

Ҷавҳари теғи ту дар байза самандар дорад

جوهر تیغ تو در بیضه سمندر دارد

Зон дар оташкадаи теғи шар рборш ҷост

زان در آتشکده تیغ شر ربارش جاست

Шуълаи қаҳри худои хасми ту дар теғ ту дид

شعله قهر خدا خصم تو در تیغ تو دید

Ба ядуллоҳяти иқрор агар кард баҷост

به یداللهیت اقرار اگر کرد بجاست

То нашуд теғи ту каҷи роҳи худо рост нашуд

تا نشد تیغ تو کج راه خدا راست نشد

Абрӯии теғи ту дар водии дайн қибла намост

ابروی تیغ تو در وادی دین قبله نماست

Дӯстони шуълаи теғ ту набенанд ба хоб

دوستان شعله تیغ تو نبینند به خواب

Илтифоти дами теғи ту насиб аъдост

التفات دم تیغ تو نصیب اعداست

Байзаи ҷавҳари теғат чу диҳад ҷӯҷаи марг

بیضه جوهر تیغت چو دهد جوجه مرگ

Обаш аз хӯни сари душман ва аз мағз ғизост

آبش از خون سر دشمن و از مغز غذاست

Ваъдаҳоӣ ки ба пайкон ту кардаст аҷал

وعده هایی که به پیکان تو کردست اجل

Нарасад то ба дили хасми ту кӣ гардад рост ?

نرسد تا به دل خصم تو کی گردد راست؟

Ба рисолат наравад ҷуз ба сӯии синаи хасм

به رسالت نرود جز به سوی سینه خصم

Баста бар болу пари тири ту мактуб фаност

بسته بر بال و پر تیر تو مکتوب فناست

Зира чашм макун сахт ки рад натавон кард

زره چشم مکن سخت که رد نتوان کرد

Сухани тири ту дар ҳақи аду ҳукм қазост

سخن تیر تو در حق عدو حکم قضاست

Суханаши сахти асар дар дили бадхоҳ ту кард

سخنش سخت اثر در دل بدخواه تو کرد

Новаки хасми фиреби ту забонаш гирост

ناوک خصم فریب تو زبانش گیراست

Ҳар дам аз кӯтаҳии бахт чаро ме нолад

هر دم از کوتهی بخت چرا می نالد

Сари хасмат ки ба фитроки каманд ту расост

سر خصمت که به فتراک کمند تو رساست

Найза дар гӯши саманд ту надонам ки чаҳ гуфт

نیزه در گوش سمند تو ندانم که چه گفت

Ки ҷудо ҳар сари мўӣиш ба шухӣ бархест

که جدا هر سر موئیش به شوخی برخاست

Он сбкрў ки чу дар дида наад пои гӯйӣ

آن سبکرو که چو در دیده نهد پا گویی

Ки дар ойӣнаи дили сӯрати ҷон ҷилва намост

که در آیینه دل صورت جان جلوه نماست

Гарми сирӣ ки чу гардан ба Аннани боз наад

گرم سیری که چو گردن به عنان باز نهد

Ончӣ бар хотир гардиш нарасад бод сабост

آنچه بر خاطر گردش نرسد باد صباست

Шӯхи чашмӣ ки зи осеби тнки чашмӣ ӯ

شوخ چشمی که ز آسیب تنک چشمی او

Даст бар пушти ваии он кас ки расонида ҳиност

دست بر پشت وی آن کس که رسانیده حناست

Надиҳади тан ба тамошо ки чу оҳӯии нигоҳ

ندهد تن به تماشا که چو آهوی نگاه

Мижа то бози гушойии з назар нопидост

مژه تا باز گشایی ز نظر ناپیداست

Тавсани умр агар суръати азу вом кунад

توسن عمر اگر سرعت ازو وام کند

Хизрро умри абади мояи як аҳд сабост

خضر را عمر ابد مایه یک عهد صباست

Музтариб чун нашавад гоҳи сабки хезӣ ӯ !

مضطرب چون نشود گاه سبک خیزی او!

Сам ӯ хорау майдони фалак пар миност

سم او خاره و میدان فلک پر میناست

Мех дар чашм ҳилол арканд аз наъл сазад

میخ در چشم هلال ارکند از نعل سزد

Дасти впоиӣ ки зи хӯни шафақаш ранг ҳиност

دست وپایی که ز خون شفقش رنگ حناست

Ин чунин каз ду ҷаҳони рафта раво донистам

این چنین کز دو جهان رفته روا دانستم

Ки зи икрнгии наълаши маи нав ним равост

که ز یکرنگی نعلش مه نو نیم رواست

Набӯд дар зарар аз оташу обаш ки чу бод

نبود در ضرر از آتش و آبش که چو باد

Гузариши гоҳ бар оташкадаи гуҳ бар дарёст

گذرش گاه بر آتشکده گه بر دریاست

Бар сараши шуълаи сифати дастаи кокули гӯйӣ

بر سرش شعله صفت دسته کاکل گویی

Турраи дӯди парешон шуда дар даст сабост

طره دود پریشان شده در دست صباست

Бод оҳӣ шавад ошуфтаи магар мӯӣ гусаст ?

باد آهی شود آشفته مگر موی گسست؟

Ба нигоҳии ҷаҳд аз ҷои магар ранг ҳаёст !

به نگاهی جهد از جای مگر رنگ حیاست!

Зин ба пушти вай аз оростагӣ чун товус

زین به پشت وی از آراستگی چون طاووس

Ду рикоб аз ду тарафи ҳалқа чашм узрост

دو رکاب از دو طرف حلقه چشم عذراست

Дам аз ошуфтаи сиррии мӯии сар маҷнӯн аст

دم از آشفته سری موی سر مجنون است

Ёл дар силсилаи бандии сар зулф Лайлост

یال در سلسله بندی سر زلف لیلاست

Ҷаъди ёл аз дили сўдоздаҳи андӯҳ бар аст

جعد یال از دل سودازده اندوه بر است

Гиреҳи мӯии дам аз риштаи ҷони уқдаи гшост

گره موی دم از رشته جان عقده گشاست

Ба гуҳи ҷилвагарӣ кокули ошуфта ӯ

به گه جلوه گری کاکل آشفته او

Сари хати зулфи парешони арӯсони хтост

سر خط زلف پریشان عروسان ختاست

Ҳамлааш дар ҷигари куну макон рахна фикан

حمله اش در جگر کون و مکان رخنه فکن

Вази дили фатҳу зафари шеҳа ӯ занг зад аст

وز دل فتح و ظفر شیهه او زنگ زد است

Чашми нусрати ҳама бар нақш пай ӯст балӣ

چشم نصرت همه بر نقش پی اوست بلی

Сӯрати фатҳ дар ойӣна наълаш пайдост

صورت فتح در آیینه نعلش پیداست

Занг агар аз дили айёми барад ҷо дорад

زنگ اگر از دل ایام برد جا دارد

Гирди роҳаш ки бар ойӣнаи хуршеди зёст

گرد راهش که بر آیینه خورشید ضیاست

Кас надидаст чу ӯ дида ба ҷузи ҳиммати ту

کس ندیدست چو او دیده به جز همت تو

Ки ба як гом тавонад зи ду олам бархест

که به یک گام تواند ز دو عالم برخاست

эй мниъӣ ки бишуд лафзи ту то зеби сухан

ای منیعی که بشد لفظ تو تا زیب سخن

Маънӣ парда нишин чеҳра наёраст орост

معنی پرده نشین چهره نیارست آراست

Дар мазоқи Фсҳои таъми сухан бемаза буд

در مذاق فصحا طعم سخن بی مزه بود

То накард аз намаки лафзи фасеҳати мазаи рост

تا نکرد از نمک لفظ فصیحت مزه راست

Гавҳари лафзи ту сероб ба навъеаст зи файз

گوهر لفظ تو سیراب به نوعی است ز فیض

Ки чу амвоҷ дар ӯ фавҷи маъонӣ ба шиност

که چو امواج در او فوج معانی به شناست

Ба калом ту бисанҷанд каломи дгарӣ

به کلام تو بسنجند کلام دگری

Ки ба дарёии сухани гавҳар лафзат яктост

که به دریای سخن گوهر لفظت یکتاست

Фикри арбоби сухан гарчи баландаст вале

فکر ارباب سخن گرچه بلندست ولی

Нисбати саҳар ба эъҷози куҷо то ба куҷост

نسبت سحر به اعجاز کجا تا به کجاست

Шбчроғӣаст каломи ту ки аз партави он

شبچراغی است کلام تو که از پرتو آن

Гӯш чун дида ба асрор маъонӣ биност

گوش چون دیده به اسرار معانی بیناست

намезанад ҷӯши зи гӯши дили ман чашмаи нӯш

می زند جوش ز گوش دل من چشمه نوش

Ки зи ширинии лафзи ту пар аз шаҳди садост

که ز شیرینی لفظ تو پر از شهد صداست

Дафтарати турфа саводӣаст дар иқлӣми сухан

دفترت طرفه سوادی است در اقلیم سخن

Каз дами исоу оби Хизраши об ва ҳавост

کز دم عیسی و آب خضرش آب و هواست

Хиттаи файз ки дар сояи сарчашмаи он

خطه فیض که در سایه سرچشمه آن

Умрҳо шуд ки Хизри мунтазир об бақост

عمرها شد که خضر منتظر آب بقاست

Сари хати мстр ӯ ҷадвал файзӣаст равон

سر خط مسطر او جدول فیضی است روان

Ивази рег дар ӯ гавҳар маънӣ пайдост

عوض ریگ در او گوهر معنی پیداست

Ҳалқаи ҳарфи каҷашро ду ҷаҳони ҳалқа ба гӯш

حلقه حرف کجش را دو جهان حلقه به گوش

Дар кафи пери хирад ҳар алиф ӯ чу Асост

در کف پیر خرد هر الف او چو عصاست

Ҳалқа мем чу лаъли лаби хубон ба маза

حلقه میم چو لعل لب خوبان به مزه

Ҳамчуи абрӯӣ батон доира навен норост

همچو ابروی بتان دایره نون ناراست

Серумаи чашми ҷаҳони байни мазомини дақиқ

سرمه چشم جهان بین مضامین دقیق

Хату холи рухи хубон маъонӣ расост

خط و خال رخ خوبان معانی رساست

Абҷади илм ба таълим худо карда равон

ابجد علم به تعلیم خدا کرده روان

Фитратати кӯ ба дабистон азал ме перост

فطرتت کو به دبستان ازل می پیراست

Ақли кул дар каф ӯ лавҳ алифбо будаст

عقل کل در کف او لوح الفبا بودست

Тифли табъат чу дабистон азал ме орост

طفل طبعت چو دبستان ازل می آراست

Қалами ақли турои сафҳа машқӣ нашавад

قلم عقل ترا صفحه مشقی نشود

Ақли аввал ки куҳани нусха тасвир қазост

عقل اول که کهن نسخه تصویر قضاست

Тоби хамёза ба оғӯш диҳад илми ду кун

تاب خمیازه به آغوش دهد علم دو کون

Ҳар куҷои канаи ту дар ҳавсила санҷӣ бархест

هر کجا کنه تو در حوصله سنجی برخاست

Дарак канаат нашавад даст зад фаҳм касе

درک کنهت نشود دست زد فهم کسی

Ин арӯсӣаст ки дар ҳиҷлаи гуҳ илм худост

این عروسی است که در حجله گه علم خداست

Ҳасрати марқади поки ту дилам май сӯзад

حسرت مرقد پاک تو دلم می سوزد

Ки дар он равзаи марои нақди ҷаҳон дар каф пост

که در آن روضه مرا نقد جهان در کف پاست

Ҳбзои равзаи пурнур ки дар сояи он

حبذا روضه پرنور که در سایه آن

наметавон дид калид дар фирдавс куҷост

می توان دید کلید در فردوس کجاست

Меҳр агар тира шавад шамъ шабистонаш ҳаст

مهر اگر تیره شود شمع شبستانش هست

Гар фитад чархи зи пои қубба ӯ побарҷост

گر فتد چرخ ز پا قبّه او پابرجاست

Ходимаши шамъ ба кафи шом чу берун ояд

خادمش شمع به کف شام چو بیرون آید

Илми субҳи ту гӯйӣ ки з машриқ бархест

علم صبح تو گویی که ز مشرق برخاست

Ҳар тарафи болу пар сӯхта уфтад зи малик

هر طرف بال و پر سوخته افتد ز ملک

Чун зи нави ходим ӯ чеҳра шамъӣ орост

چون ز نو خادم او چهره شمعی آراست

Дӯди ин шамъ чу аз давр аён дид кулем

دود این شمع چو از دور عیان دید کلیم

Дар шак афтод ки аз тавр чароғӣ пайдост

در شک افتاد که از طور چراغی پیداست

Аршу курсӣ чу фалаки гирд сараш ме гирданд

عرش و کرسی چو فلک گرد سرش می گردند

Дили хуршеди зи қандили зараши хӯни полост

دل خورشید ز قندیل زرش خون پالاست

Меҳри родъўии ҳам чашмии шамъаш мараз аст

مهر رادعوی هم چشمی شمعش مرض است

Чархро ҳамсарии дӯд чароғаш савдост

چرخ را همسری دود چراغش سوداست

Қадари ин қубба баландаст ба ҳаддӣ ки ба ҷаҳд

قدر این قبه بلندست به حدی که به جهد

Сари андеша ба фитрок дараш ним расост

سر اندیشه به فتراک درش نیم رساست

Ба фиреби чамани хулди з дасташ надаҳум

به فریب چمن خلد ز دستش ندهم

Гар зи роҳи ту марои обилае бар каф пост

گر ز راه تو مرا آبله ای بر کف پاست

Гарчи аз зарра камам дар ду ҷаҳон лек чаҳ ғам

گرچه از ذره کمم در دو جهان لیک چه غم

Ки дил аз меҳри туами зарра хуршед намост

که دل از مهر توام ذره خورشید نماست

Ҳарфи ишқи ту маро вирд забонаст ва диласт

حرف عشق تو مرا ورد زبانست و دلست

Чаҳ ғами артоъти ман ҷумлаи азин шуғл қазост

چه غم ارطاعت من جمله ازین شغل قضاست

Қад хамед аз ғами ишқи туу шодам ки маро

قد خمید از غم عشق تو و شادم که مرا

Дар ҳамаи умр ҳаминаст намозӣ ки адост

در همه عمر همین است نمازی که اداست

Шикваи пеши ту з беМеҳрӣ гардун накунам

شکوه پیش تو ز بی مهری گردون نکنم

Кин ғуборӣаст ки аз роҳи ту рӯзӣ бархест

کاین غباری است که از راه تو روزی برخاست

Бастаи коми ним пеши ту бо даъвии ишқ

بسته کام نیم پیش تو با دعوی عشق

Ки ба нокомем инак зи ту сад ком равост

که به ناکامیم اینک ز تو صد کام رواست

Бас буд аз туами ин ком ки рӯзии шинавам

بس بود از توام این کام که روزی شنوم

Аз забони ту ки файёзи саги кӯчаи мост

از زبان تو که فیاض سگ کوچه ماست

Ҳалқаи бандагии тест ба гӯшами зи азал

حلقه بندگی تست به گوشم ز ازل

Аз сари зулфи ту дар гардани ҷони силсила ҳост

از سر زلف تو در گردن جان سلسله هاست

Саги занҷири туам аз ки занами лофи вафо

سگ زنجیر توام از که زنم لاف وفا

Кор дар дасти туам аз ки шавад корами рост !

کار در دست توام از که شود کارم راست!

Дасти гири ду ҷаҳонӣ ва ман афтодаи зи по

دست گیر دو جهانی و من افتاده ز پا

Агарам даст нагирӣ натавонам бархест

اگرم دست نگیری نتوانم برخاست

Арз нокарда кунам шрхи таманнои ту тай

عرض ناکرده کنم شرخ تمنای تو طی

Ки азин фарзи терми гоми сухан арз дуост

که ازین فرض ترم گام سخن عرض دعاست

То буд носиаҳи субҳи дурахшон аз нур

تا بود ناصیه صبح درخشان از نور

То зи ойӣнаи шаби сайқали ма занг зад аст

تا ز آیینه شب صیقل مه زنگ زد است

Субҳи аҳбоби бад-ӣни муждаи фурӯзони бодо

صبح احباب بدین مژده فروزان بادا

Ки ма рӯй ту маҳтоб каттон аъдост

که مه روی تو مهتاب کتان اعداست

Вирди шому саҳарами шуғли дуъогӯеи ту

ورد شام و سحرم شغل دعاگویی تو

То зи симои саҳари ранг иҷобат пайдост

تا ز سیمای سحر رنگ اجابت پیداست