Агарам на офияти ғамати рақами халосӣ ҷон диҳад

اگرم نه عافیت غمت رقم خلاصی جان دهد

Ки марои зи кашмакаши балоу ғами замона амон диҳад ?

که مرا ز کشمکش بلا و غم زمانه امان دهد؟

Нараҳад зи куштани асири ту зи балоу меҳнати зиндагӣ

نرهد ز کشتن اسیر تو ز بلا و محنت زندگی

Ки ту май кашӣу нигоҳи ту ба тани шаҳиди ту ҷон диҳад

که تو می کشی و نگاه تو به تن شهید تو جان دهد

зи нигоҳи гарми ту ранги ман пурди арзи чеҳраи аҷаби мадон

ز نگاه گرم تو رنگ من پرد ارز چهره عجب مدان

Ки нигоҳи ранги парони ту ба чашми навид хазон диҳад

که نگاه رنگ پران تو به چشم نوید خزان دهد

Ту Аннан кашида кунӣ нигоҳу дўъолм аз ту ба хӯни дил

تو عنان کشیده کنی نگاه و دوعالم از تو به خون دل

Чаҳ шавад дамӣ ки нигоҳи ту ба саманди ғамза Аннан диҳад

چه شود دمی که نگاه تو به سمند غمزه عنان دهد

Ту ба ваъда май диҳеми фиреб ва ман аз ниҳояти содагӣ

تو به وعده می دهیم فریب و من از نهایت سادگی

Ба сароб бардаам ин гумон ки ба ташнаи об равон диҳад

به سراب برده‌ام این گمان که به تشنه آب روان دهد

Нигаҳати наҳуфта ба ман раседу зи нанги куштани ман гузашт

نگهت نهفته به من رسید و ز ننگ کشتن من گذشت

Ба аҷал ки дошта ин гумон ки бигирад онгаҳ амон диҳад !

به اجل که داشته این گمان که بگیرد آنگه امان دهد!

Ту ситами зиёдаи з ҳад кунӣу дилами зиёдаи зи ҳади тнк

تو ستم زیاده ز حد کنی و دلم زیاده ز حد تنک

Магар онкӣ дода ҷафои туро ба ман аз ту тоб ва тавон диҳад

مگر آنکه داده جفا ترا به من از تو تاب و توان دهد

Ғами нотавонии ман наме хурӣ ва надонам азин сипас

غم ناتوانی من نمی‌خوری و ندانم ازین سپس

Ки тавонад онкӣ чу ман қарори ситезаи ту ба ҷон диҳад

که تواند آنکه چو من قرار ستیزه تو به جان دهد

На ғами турои гузарӣ ба ман , на шикебро назарӣ ба ман

نه غم ترا گذری به من, نه شکیب را نظری به من

Ки муҳаббати ту зи ҷони ман ҳамаи ин баради ҳама он диҳад

که محبت تو ز جان من همه این برد همه آن دهد

Нигаҳат ба ман гуҳи бихўдӣ буд ончунон ки касе ба маст

نگهت به من گه بیخودی بود آنچنان که کسی به مست

Ки буд гарони сараш аз пиёлаи бодаи ратл гарон диҳад

که بود گران سرش از پیاله باده رطل گران دهد

Дили қамарён ба равиш наме барад эй санам ба чамани дро

دل قمریان به روش نمی‌برد ای صنم به چمن درآ

Ки хироми ту равишии зи ҷилва ба ёди сарв равон диҳад

که خرام تو روشی ز جلوه به یاد سرو روان دهد

Кашадам маломати зиндагии пас азин зи ғуссаи хуши он замон

کشدم ملامت زندگی پس ازین ز غصه خوش آن زمان

Ки барои куштанами абрӯии ту ба ғамзаи ту забон диҳад

که برای کشتنم ابروی تو به غمزه تو زبان دهد

Нигаҳи ситезагар ту расм навай ниҳода ба дилбарӣ

نگه ستیزه‌گر تو رسم نوی نهاده به دلبری

Дили мардумони баради ошкор ва ба турраи ту ниҳон диҳад

دل مردمان برد آشکار و به طره تو نهان دهد

Ки ба хусрав оварад ин хабар ки ба ёди ёри ту кӯҳкан

که به خسرو آورد این خبر که به یاد یار تو کوهکن

Лаби бесутуни макад аз ҳаваси дами тешаи бӯсад ва ҷон диҳад

لب بیستون مکد از هوس دم تیشه بوسد و جان دهد

Дили ман ба парвариш ту дода зи дидаи хӯни ҷигари бурун

دل من به پرورش تو داده ز دیده خون جگر برون

Чаҳ гумон ки нахли умеди ман ҳар ончии хӯрда ҳамон диҳад

چه گمان که نخل امید من هر آنچه خورده همان دهد

зи каманди турраи пар ) з ( тоби ту тобами он қадре намонад

ز کمند طره پر )ز (تاب تو تابم آن قدری نماند

Ки ба гоҳи ҷилваи ниҳоли қомати ту ба мӯӣ миён диҳад

که به گاه جلوه نهال قامت تو به موی میان دهد

зи камони нози ту тири ғамзаи нишонае чу талаб кунад

ز کمان ناز تو تیر غمزه نشانه‌ای چو طلب کند

Ҳамаи ҷои ишораи абрӯии ту ба ҷони хаста нишон диҳад

همه جا اشاره ابروی تو به جان خسته نشان دهد

Нигаҳат ба ман нафитад магар ки ситам ба ноз ту гуфта аст

نگهت به من نفتد مگر که ستم به ناز تو گفته است

Ки ба новаки ту қарори чиллаи нишинӣ ӣӣ чу камон диҳад

که به ناوک تو قرار چله‌نشینی‌یی چو کمان دهد

Ба диёри ишқи прирхони суд он кунад ки зиён кунад

به دیار عشق پریرخان سود آن کند که زیان کند

Чаҳ хуши он замон ки ғам ту ояду суди ман ба зиён кунад

چه خوش آن زمان که غم تو آید و سود من به زیان کند

Нарасм ба коми дил ар зи васли ту , дилхушам ки муроди ман

نرسم به کام دل ار ز وصل تو, دلخوشم که مراد من

Ҳамаро ба рағми фалак буд ки шаҳи замин ва замон диҳад

همه را به‌رغم فلک بود که شه زمین و زمان دهد

Шаҳи баҳр ва бар алӣ вале ки кафи кифояти ҷӯад ӯ

شه بحر و بر علی ولی که کف کفایت جود او

Шиками гуруснаи озро зи ънои фоқа амон диҳад

شکم گرسنه آز را ز عنای فاقه امان دهد

Назари анояту лутф агар ба ғубори раҳгузараши афканд

نظر عنایت و لطف اگر به غبار رهگذرش افکند

Набӯд аҷаб ки ғубори раҳи асари насим ҷинон диҳад

نبود عجب که غبار ره اثر نسیم جنان دهد

Чаҳ аҷаб ба шуъла агар диҳад нигаҳаши таровати шохи гул

چه عجب به شعله اگر دهد نگهش طراوت شاخ گل

Чаҳ аҷаб ки файзи насимгар назараш ба табъ духон диҳад

چه عجب که فیض نسیم گر نظرش به طبع دخان دهد

Гулу сунбулаши зи фалак дигар накунад такаллуми фазли вай

گل و سنبلش ز فلک دگر نکند تکلم فضل وی

зи ғубори раҳгузари сабо ба чамангар об равон диҳад

ز غبار رهگذر صبا به چمن گر آب روان دهد

Расад ар ) з ( сарсари қаҳр ӯ асарӣ ба гулшани ҷовдон

رسد ار )ز (صرصر قهر او اثری به گلشن جاودان

Ба гул ҳамеша баҳор ӯ асари сумум хазон диҳад

به گل همیشه بهار او اثر سموم خزان دهد

Диҳад ар ба ҷунбиши он ризо ва ба манъ ин кунад иқтизо

دهد ار به جنبش آن رضا و به منع این کند اقتضا

Ба замони диранг замин диҳад ба замини шитоб замон диҳад

به زمان درنگ زمین دهد به زمین شتاب زمان دهد

Дили ғунчаро назари анояташ аз нафаси хафақони барад

دل غنچه را نظر عنایتش از نفس خفقان برد

Дами субҳро асари нигоҳи мҳобтш хафақон диҳад

دم صبح را اثر نگاه مهابتش خفقان دهد

зи мафосили фалаки имтиноъи нўоҳиши ҳаракати барад

ز مفاصل فلک امتناع نواهیش حرکت برد

Ба рагу паии з май амтсоли овомираш ҷараён диҳад

به رگ و پی ز می امتثال اوامرش جریان دهد

Назари ҳимоят ӯ зи чеҳраи зарди хури ирқони барад

نظر حمایت او ز چهره زرد خور یرقان برد

Нигаҳи сиёсат ӯ ба лолаи сурхи рӯ ирқон диҳад

نگه سیاست او به لاله سرخ‌رو یرقان دهد

Пурд ар ба болу пари ҳавои ту мурғ дил набӯд аҷаб

پرد ار به بال و پر هوای تو مرغ دل نبود عجب

Ба пари фитодаи ҳавои меҳри ту шояд артирон диҳад

به پر فتاده هوای مهر تو شاید ارطیران دهد

Дили мурдаро ба мколмти сухани ту зинда ба ҷон кунад

دل مرده را به مکالمت سخن تو زنده به جان کند

Тани хастаро ба мулоимати нафаси ту тоб ва тавон диҳад

تن خسته را به ملایمت نفس تو تاب و توان دهد

Ба мно сиҳҳат нафаст ғубори шак аз замири хиради барад

به منا صحت نفست غبار شک از ضمیر خرد برد

Ба мҷодлти сухани ту хосияти яқин ба гумон диҳад

به مجادلت سخن تو خاصیت یقین به گمان دهد

Фитад аз виқори ту соягар ба ғубор раҳ набӯд аҷаб

فتد از وقار تو سایه گر به غبار ره نبود عجب

Ки ғуборро зи метанати ту виқори кӯҳ гарон диҳад

که غبار را ز متانت تو وقار کوه گران دهد

зи мҳобти ту ишоратӣ чу расад ба ҷилваи аҷаби мадон

ز مهابت تو اشارتی چو رسد به جلوه عجب مدان

Ки ҷиболро кунад аз замин ва ба ҷилваи рег равон диҳад

که جبال را کند از زمین و به جلوه ریگ روان دهد

Агар аз абири ғубори кӯии ту об рӯй чаман шавад

اگر از عبیر غبار کوی تو آب روی چمن شود

Нафаси сабо ба муносибати лаби ғунчаи бӯсад ва ҷон диҳад

نفس صبا به مناسبت لب غنچه بوسد و جان دهد

Нафитад ба носиаҳи баҳрро дигар аз музоиқаи мавҷи чин

نفتد به ناصیه بحر را دگر از مضایقه موج چین

Гараш аз рўошҳи дасти худ карами ту реза хон диҳад

گرش از رواشح دست خود کرم تو ریزه خوان دهد

Нарасад зи сангдилии ҷароҳати ковушаш ба ҷигар дигар

نرسد ز سنگدلی جراحت کاوشش به جگر دگر

Агар аз Фўозли ҷӯади худ карамати вазифа кон диҳад

اگر از فواضل جود خود کرمت وظیفه کان دهد