Намӯда оризати он нури водии эмин

نموده عارضت آن نور وادی ایمن

Чароғ дар шаби зулфат ба Мӯсои дили ман

چراغ در شب زلفت به موسی دل من

Ба нози ҳасани ту чун остин барафшонад

به ناز حسن تو چون آستین برافشاند

Чароғи эмин аз осеб ӯ мабод эмин

چراغ ایمن از آسیب او مباد ایمن

На оризаст намоёни зи чини турраи ту

نه عارض است نمایان ز چین طره تو

Фитодаи бахти маро оташаст дар хирман

فتاده بخت مرا آتش است در خرمن

Ба шоми ҳиҷр чу оҳии кашами сипеҳр аз бим

به شام هجر چو آهی کشم سپهر از بیم

Чароғи хеш ниҳон мекунад таҳи доман

چراغ خویش نهان می‌کند ته دامن

Параст синаам аз дӯди оҳ ва май тарсам

پر است سینه‌ام از دود آه و می‌ترسم

Хаёлат эй маи симини изори моҳи зқн

خیالت ای مه سیمین عذار ماه ذقن

Аз ин ки хона чу пурдӯд шуд бурун ояд

از این که خانه چو پردود شد برون آید

Баҳона созад ва берун равад зи синаи ман

بهانه سازد و بیرون رود ز سینه من

Пурми зи меҳри ту зон риздми зи мижгони хӯн

پرم ز مهر تو زان ریزدم ز مژگان خون

Ки худ зи танагии ҷо май нгнҷдм дар тан

که خود ز تنگی جا می نگنجدم در تن

Туе ки то мижаи барҳами занӣ равон гардад

تویی که تا مژه برهم زنی روان گردد

Марои зи захм дар вени хӯни дили сӯии доман

مرا ز زخم در ون خون دل سوی دامن

Ту тира кардӣ рӯзи маро вале шодам

تو تیره کردی روز مرا ولی شادم

Ки равшанаст замирам ба меҳри шоҳи зи ман

که روشن است ضمیرم به مهر شاه ز من

Шаҳӣ ки аз асар тарбият тавонад кард

شهی که از اثر تربیت تواند کرد

Чу офтоби дили тираи марои равшан

چو آفتاب دل تیره مرا روشن

Набераи набавии нури чашми Муртазавӣ

نبیره نبوی نور چشم مرتضوی

Эмоми ҷумлаи офоқи шоҳзодаи ҳасан

امام جمله آفاق شاهزاده حسن

Шҳншҳӣ ки ба таъзими аўФтд ҳар шом

شهنشهی که به تعظیم اوفتد هر شام

Кулоҳи меҳри фалак аз сараш ба хами гаштан

کلاه مهر فلک از سرش به خم گشتن

Замонаи хӯни дилашро чу бода май нӯшад

زمانه خون دلش را چو باده می‌نوشد

Касе ки ҳамчуи суроҳе азу кашад гардан

کسی که همچو صراحی ازو کشد گردن

Буд зи гулшани қадараши гул ҳамеша баҳор

بود ز گلشن قدرش گل همیشه بهار

Сипеҳрро гули хуршед бар фарози чаман

سپهر را گل خورشید بر فراز چمن

Паии навиштани унвони мадҳ ӯ бошад

پی نوشتن عنوان مدح او باشد

Шафақ ки сояд шнҷрФи ҳамчуи дидаи ман

شفق که ساید شنجرف همچو دیده من

Сипеҳр кист ба даргоҳ ӯ гадои кешӣ

سپهر کیست به درگاه او گدا کیشی

Кафи хзиби баровардаи шамъ аз равзан

کف خضیب برآورده شمع از روزن

Маҳали файз дараш ҳамчуи арсаи Арафот

محل فیض درش همچو عرصه عرفات

Макони нури ҷанобаш чу водии эмин

مکان نور جنابش چو وادی ایمن

Ҷаноб ӯст ниҳоли ҳаётро бустон

جناب اوست نهال حیات را بستان

Замир ӯст гули офтобро гулшан

ضمیر اوست گل آفتاب را گلشن

Ба шакл доира бошадгар имтидоди замон

به شکل دایره باشد گر امتداد زمان

Қабои қадар туро нест давраи доман

قبای قدر ترا نیست دوره دامن

Баёни қадари ту мустағнӣаст аз тақрир

بیان قدر تو مستغنی است از تقریر

Сифоти зоти ту болотараст аз гуфтан

صفات ذات تو بالاتر است از گفتن

зи хати ҳукми ту ҳукм қазо напечад сар

ز خط حکم تو حکم قضا نپیچد سر

зи тавқи амри ту гардун намекашад гардан

ز طوق امر تو گردون نمی‌کشد گردن

зи лофи тавбаи ?хитои худ эътироф кунанд

ز لاف توبه خطای خود اعتراف کنند

зи атри нофа ) халқи ту оҳӯони хутан

ز عطر نافه) خلق تو آهوان ختن

Шикастаи шишаи дурустӣ наме пазирад лек

شکسته شیشه درستی نمی‌پذیرد لیک

Дили шикастаи зи лутфи ту ме тавон бастан

دل شکسته ز لطف تو می‌توان بستن

Ба ёди ҳифз ту набӯд аҷаб агар нашавад

به یاد حفظ تو نبود عجب اگر نشود

Ба зӯри гавҳари шабнами шикаста дар ҳован

به زور گوهر شبنم شکسته در هاون

Расани зи ришта ҷон уфтадаш ба гардани вай

رسن ز رشته جان افتدش به گردن وی

Ба дори хасми туро гар шавад гусастаи расан

به دار خصم ترا گر شود گسسته رسن

Танӣ ки тарбият аз хоки дарга ту наёфт

تنی که تربیت از خاک درگه تو نیافت

Ба зиндагии баради андари буриши либоси кафан

به زندگی برد اندر برش لباس کفن

На бар итоати амри ту гар равад гардун

نه بر اطاعت امر تو گر رود گردون

Пеши бабр , камараш қатъ кун , сараш башикан

پیش ببر, کمرش قطع کن, سرش بشکن

Ба снгризаҳи шаҳри ҷалолу шавкати ту

به سنگریزه شهر جلال و شوکت تو

Ҳазор рашк буд лؤлؤии диёри адан

هزار رشک بود لؤلؤی دیار عدن

зи забти адли ҷаҳонпарвар ту хубон ро

ز ضبط عدل جهان پرور تو خوبان را

Ситеза аз мижа даврасту талхӣ аз гуфтан

ستیزه از مژه دور است و تلخی از گفتن

зи забти адли ту аз бими қаҳри натавонад

ز ضبط عدل تو از بیم قهر نتواند

Ки беиҷобат дармон равад сабо ба чаман

که بی‌اجابت درمان رود صبا به چمن

Ба ёди хотири ойӣнаи машраби ту тавон

به یاد خاطر آیینه مشرب تو توان

зи лавҳи синаи ушшоқи гирди ғами зФтн

ز لوح سینه عشاق گرد غم زفتن

Агар тасаввур лутфат кунад аҷаб набӯд

اگر تصور لطفت کند عجب نبود

Ки ҳамчуи кӯҳи биболад ба хештани арзан

که همچو کوه ببالد به خویشتن ارزن

Насими лутфи ту бар дӯзах ар вазад шояд

نسیم لطف تو بر دوزخ ار وزد شاید

Ки дӯзахии зи азоб абад шавад эмин

که دوزخی ز عذاب ابد شود ایمن

Агар Ганаии ту қисмат кунанд бар олам

اگر غنای تو قسمت کنند بر عالم

Сазад ки мӯр тағофул занад ба сад хирман

سزد که مور تغافل زند به صد خرمن

зи рости ҷӯии адлат ки дар замонаи параст

ز راست‌جویی عدلت که در زمانه پرست

Аҷаб буд агар уфтад ба зулфи ёри шикан

عجب بود اگر افتد به زلف یار شکن

зи баҳри нусхаи маъҷунат дар матаби қазо

ز بهر نسخه معجونت در مطب قضا

з анҷумаст ҷавоҳири зи осмони ҳован

ز انجم است جواهر ز آسمان هاون

Агар зи шуълаи роят ба дил фитад шарарӣ

اگر ز شعله رایت به دل فتد شرری

Чу офтоб шавад доғ синаам равшан

چو آفتاب شود داغ سینه‌ام روشن

Агар ба душмани ху сулҳ кардае чаҳ аҷаб

اگر به دشمن خو صلح کرده‌ای چه عجب

Ки одатаст ба луқмаи даҳони саг бастан

که عادتست به لقمه دهان سگ بستن

Шаҳиди заҳри ту гаштӣ вале зи икрнгӣ

شهید زهر تو گشتی ولی ز یکرنگی

Ҳаёт ҳар ду ҷаҳон гашта заҳри мор ба ман

حیات هر دو جهان گشته زهر مار به من

Хдоигоно дорам ҳикоятӣ ба забон

خدایگانا دارم حکایتی به زبان

зи арзи ҳол ки худ ҳаст дарбарати равшан

ز عرض حال که خود هست دربرت روشن

Чу равшанаст ба пешат наҳуфташ аввалӣ

چو روشن است به پیشت نهفتش اولی

Ки шоҳ худ донад расми банда парвардан

که شاه خود داند رسم بنده پروردن

Маро чу лутф ту бошад шикоят аз ки кунам ?

مرا چو لطف تو باشد شکایت از که کنم؟

Маро чу кӯй ту бошад куҷо барам маскан ?

مرا چو کوی تو باشد کجا برم مسکن؟

зи норасои бахтам ба рӯй ҳам гиреҳ аст

ز نارسایی بختم به روی هم گره است

зи сина то ба забонами ҳзоргўнаҳи сухан

ز سینه تا به زبانم هزارگونه سخن

Шикоят аз фалаки дун наметавонам кард

شکایت از فلک دون نمی‌توانم کرد

Вагарна дорам азуи сад шикоят аз ҳар фан

وگرنه دارم ازو صد شکایت از هر فن

Фалак ки одат ӯ ҷаҳл парварӣаст мудом

فلک که عادت او جهل پروریست مدام

Ба аҳл фазл насозад алӣ алхусус ба ман

به اهل فضل نسازد علی‌الخصوص به من

Ба аҳл фазл напардохт бскаҳи гашти фалак

به اهل فضل نپرداخت بسکه گشت فلک

Мудоми дарпайии таҳсили ком ҳар кавдан

مدام درپی تحصیل کام هر کودن

Ҳамеша дояи одоб ва донишам бинад

همیشه دایه آداب و دانشم بیند

Агар ба дида инсоф бингарад душман

اگر به دیده انصاف بنگرد دشمن

Аз он замон ки гирифтам ба дасти лавҳу қалам

از آن زمان که گرفتم به دست لوح و قلم

Ба ёд нест марои ҷузи навиштану хондан

به یاد نیست مرا جز نوشتن و خواندن

Ба меҳр фазл шудам дастпарвар ғурбат

به مهر فضل شدم دست پرور غربت

Ба дӯстии ғарибӣ бурӣдаам зи ватан

به دوستی غریبی بریده‌ام ز وطن

Чаҳ шуд аз инки саромади бади анварӣ дар шеър

چه شد از اینکه سرآمد بد انوری در شعر

Манам ки нодарраи рӯзгорам аз ҳамаи фан

منم که نادره روزگارم از همه فن

Ҳунар намонда ба олам ки ман нпрўрдм

هنر نمانده به عالم که من نپروردم

Адаб назода зи модари магар ба домани ман

ادب نزاده ز مادر مگر به دامن من

Марои зи шоирии худ ҳамеша ор ояд

مرا ز شاعری خود همیشه عار آید

Чаҳ кори афлотӯнро ба жожи хоидан

چه کار افلاطون را به ژاژ خاییدن

Ба рӯй шеъри нигоҳии нкрдмии ҳаргиз

به روی شعر نگاهی نکردمی هرگز

Агар набоистӣ мадҳи муқтадо кардан

اگر نبایستی مدح مقتدا کردن

зи буии зулфи арӯси ҷамоли ҳазрати ту

ز بوی زلف عروس جمال حضرت تو

Гузашт аз серуми овозаи хтоу хутан

گذشت از سرم آوازه ختا و ختن

Маро ки меҳри ту овора дорад аз ду ҷаҳон

مرا که مهر تو آواره دارد از دو جهان

Чаҳ шикваам дигар аз ғурбатаст ё зи ватан

چه شکوه‌ام دگر از غربت است یا ز وطن

Шикоят аз ки ва ма мекунам чароу з чаҳ ?

شکایت از که و مه می‌کنم چرا و ز چه؟

Ҳикоят аз ма ва хур мекунам чаро з чаҳ фан ?

حکایت از مه و خور می‌کنم چرا ز چه فن؟

Ба тарзи аҳли замонгар наме рӯм чаҳ аҷаб

به طرز اهل زمان گر نمی‌روم چه عجب

Кунун ки тарз сухан дорад ифтихор ба ман

کنون که طرز سخن دارد افتخار به من

Сухани баланд буд рутбаи аду паст аст

سخن بلند بود رتبه عدو پست است

Гуноҳ ӯ набӯд гар намерасад ба сухан

گناه او نبود گر نمی‌رسد به سخن

Расед вақти дуо хатм кун сухани файёз

رسید وقت دعا ختم کن سخن فیاض

Ки нест шеваи ихлоси дарди дил кардан

که نیست شیوه اخلاص درد دل کردن

Ҳамеша то ки ду чашми ҳаё буд аъамӣ

همیشه تا که دو چشم حیا بود اعمی

Ҳамеша то ки забони дуо буд алкн

همیشه تا که زبان دعا بود الکن

Муонидони турои боди тир дар дида

معاندان ترا باد تیر در دیده

Мулозимони турои дарбар аз дуои ҷавшан

ملازمان ترا دربر از دعا جوشن