Ба ёр нома навиштам ба хӯни сабру сукӯн

به یار نامه نوشتم به خون صبر و سکون

Чу ғунчаи номаи печидаи таҳ ба таҳи пари хӯн

چو غنچه نامه پیچیده ته به ته پر خون

Чаҳ нома , номаи оростаи бад-ӣни тақрир

چه نامه, نامه آراسته بدین تقریر

Чаҳ нома , номаи перостаи бад-ӣни мазмун

چه نامه, نامه پیراسته بدین مضمون

Ки эй зи ҳиҷри туами ҷони иштиёқ ба лаб

که ای ز هجر توام جان اشتیاق به لب

Ки эй ҷудои зи туами чашми орзӯи пурхӯн

که ای جدا ز توام چشم آرزو پرخون

Манам ки бе ту надорам ба ҷони саботу шикеб

منم که بی‌تو ندارم به جان ثبات و شکیب

Манам ки бе ту надорам ба дили қарору сукӯн

منم که بی‌تو ندارم به دل قرار و سکون

Туе ки бе манӣ осӯдаи зоҳиру ботин

تویی که بی‌منی آسوده ظاهر و باطن

Туе ки бе манӣ оростаи даруну бурун

تویی که بی‌منی آراسته درون و برون

Чаҳ гӯямат ки чаҳҳо май кашами зи дасти фироқ

چه گویمت که چه‌ها می‌کشم ز دست فراق

Ки кас мабод ба дасти адуии хеши забун

که کس مباد به دست عدوی خویش زبون

Ту шоди зӣ ба фароғат ки давр аз ту маро

تو شاد زی به فراغت که دور از تو مرا

Насиби ишқ ба сҳрокшидаҳи рахти ҷунун

نصیب عشق به صحراکشیده رخت جنون

Паии халосии ман зини тилисм дам бидамам

پی خلاصی من زین طلسم دم بدمم

Хаёли наргиси чашми ту май дамади афсун

خیال نرگس چشم تو می‌دمد افسون

Ҳамон ба оби ҳаёти лаби ту ташнаи лабам

همان به آب حیات لب تو تشنه لبم

Агарчӣ срздаҳ аз дидаам ду сад Ҷайҳун

اگرچه سرزده از دیده‌ام دو صد جیحون

Хабари зи рӯз ва шабам нест ин қадар донам

خبر ز روز و شبم نیست این قدر دانم

Ки гоҳи гоҳ ғамам мешавад зи ҳади афзӯн

که گاه‌گاه غمم می‌شود ز حد افزون

Каманди зулфи ту дар гардан диласт ҳамон

کمند زلف تو در گردن دلست همان

Агар зи пардаи ҳафт осмон шавам берун

اگر ز پرده هفت آسمان شوم بیرون

Газанди нохуни ҳасрат ки кист Лайлӣ ӯ ?

گزند ناخن حسرت که کیست لیلی او؟

Маро ба ҳам чу намоянд кин буд маҷнӯн

مرا به هم‌چو نمایند کاین بود مجنون

Ғам ту зад раҳам аз ошноу бегона

غم تو زد رهم از آشنا و بیگانه

зи хоки кӯии туам низ ронад завқи ҷунун

ز خاک کوی توام نیز راند ذوق جنون

Аризаро ба сиёҳӣ навиштаам яъне

عریضه را به سیاهی نوشته‌ام یعنی

зи даврии ту ба саркори дил , надорам хӯн

ز دوری تو به سرکار دل, ندارم خون

зи хӯни шиква чу шуд номаи сари басари лабрез

ز خون شکوه چو شد نامه سر بسر لبریز

Ба ёдам омад ногуҳи дили вафои афзӯн

به یادم آمد ناگه دل وفا افزون

Ки монда буд дар он турраи давр аз бар ман

که مانده بود در آن طره دور از بر من

Нишаста дар хами он зулф то камар дар хӯн

نشسته در خم آن زلف تا کمر در خون

Ба муқтазои муруввати бад-ӣн равиш кардам

به مقتضای مروت بدین روش کردم

Канори нома ба аҳвол прессяш машҳун

کنار نامه به احوال پرسیش مشحون

Ки ин фирефтаи доми турраи мафтӯн

که این فریفته دام طره مفتون

Бигӯ дар он хами зулфи сиёҳ чунӣ чун ?

بگو در آن خم زلف سیاه چونی چون؟

Маро ба хоб насибаст рӯй ӯ дидан

مرا به خواب نصیب است روی او دیدن

Вале ба хоби ним дасти раси зи бахти забун

ولی به خواب نیم دست‌رس ز بخت زبون

Ту чун ба ҳалқаи он зулфи дасти раси дорӣ

تو چون به حلقه آن زلف دست‌رس داری

Туро ки дар хами он зулфӣ аз азали мафтӯн

ترا که در خم آن زلفی از ازل مفتون

Чунон ки маънии печида дар шиканҷаи ҳарф

چنان‌که معنی پیچیده در شکنجه حرف

Чунон ки дар шикани лафзи норасои мазмун

چنان‌که در شکن لفظ نارسا مضمون

Ба ёди чашм ба хӯни ҷигари тапидаи ман

به یاد چشم به خون جگر تپیده من

Раво буд ки бибинӣ ба он рухи гулгун

روا بود که ببینی به آن رخ گلگون

Чу тираи ғамзаи хурӣ ёд кун зи синаи ман

چو تیره غمزه خوری یاد کن ز سینه من

Ки ҷуз ба ёди ту ман ҳам намехӯрам дами хӯн

که جز به یاد تو من هم نمی‌خورم دم خون

Агарчӣ ҷои ман онҷои параст аз ағёр

اگرچه جای من آنجا پرست از اغیار

Валек ҷои ту холӣ ба синаи маҳзун

ولیک جای تو خالی به سینه محزون

Ба дасти боди сабои гашти нома чун мурсал

به دست باد صبا گشت نامه چون مرسل

Чу хоки бӯс дараш кард истоди бурун

چو خاک‌بوس درش کرد ایستاد برون

Аз он ба пеш дараш дар бурун таваққуф кард

از آن به پیش درش در برون توقف کرد

Ки бодро ба ҳаримаш набӯд роҳи дарун

که باد را به حریمش نبود راه درون

Гирифт дасти адаби номаро ба пеш оварад

گرفت دست ادب نامه را به پیش آورد

Ситади зи дасти вай ва кард лутфро мамнӯн

ستد ز دست وی و کرد لطف را ممنون

Ба дасти ноз чу багушӯд номаро аз ҳам

به دست ناز چو بگشود نامه را از هم

Чаҳ дид номаи дарҳам , чу турраи мафтӯн

چه دید نامه درهم, چو طره مفتون

Чу захми тозаи шикан бар шикани зи хӯни лабрез

چو زخم تازه‌شکن بر شکن ز خون لبریز

зи ҳарфи ҳарф чу дарёии мавҷи зан аз хӯн

ز حرف حرف چو دریای موج‌زن از خون

Ба танз гуфт ба хат касе наме монад

به طنز گفت به خط کسی نمی‌ماند

Магар ки котиб ӯ Тифл бӯда ё маҷнӯн !

مگر که کاتب او طفل بوده یا مجنون!

Мъониши ҳама берабттар зи ҳарфи вафо

معانیش همه بی‌ربط‌تر ز حرف وفا

Ибораташи ҳамаи дарҳамтар аз ҳадиси ҷунун

عبارتش همه درهم‌تر از حدیث جنون

На ршиноси назар на ба ҳарфи дили наздик

نه روشناس نظر نه به حرف دل نزدیک

На лафз ӯст ба табъи ошно ва на мазмун

نه لفظ اوست به طبع آشنا و نه مضمون

Магари мсўдаҳи зулфи чин ба чин бутӣаст !

مگر مسوده زلف چین به چین بتی است!

Магар ба ҳоли дил бедилӣаст ин машҳун !

مگر به حال دل بی‌دلی است این مشحون!

Ба пеши зулфи худ афканд ва гуфт аз сари ноз

به پیش زلف خود افکند و گفت از سر ناز

Саводи ин чу ту дории ту фаҳм кун мазмун

سواد این چو تو داری تو فهم کن مضمون

Чу зулф дид хати ошно ба худ печид

چو زلف دید خط آشنا به خود پیچید

Фиканд уқдаи сарриштаро ба дасти знўн

فکند عقده سررشته را به دست ظنون

Пас аз таъаммул бисёр гуфт ин з касе аст

پس از تأمل بسیار گفت این ز کسی است

Ки рафта аз бар мо чун зи хеши сабру сукӯн

که رفته از بر ما چون ز خویش صبر و سکون

Крои димоғ ки бинависад аз тариқи вафо

کرا دماغ که بنویسد از طریق وفا

Ҷавоб ва , пурсади каш ҳол чист , воқеа чун ?

جواب و, پرسد کش حال چیست, واقعه چون؟

Паём дод забонӣ вале наҳуфтаи зи ноз

پیام داد زبانی ولی نهفته ز ناز

Ки эй зи даврии мо ҳамчуи бахти хеши забун

که ای ز دوری ما همچو بخت خویش زبون

Чаро ба дасти ҷудои чунин забун шудае ?

چرا به دست جدایی چنین زبون شده‌ای؟

НгФтмт ки надорад фироқи ёри шгўн ?

نگفتمت که ندارد فراق یار شگون؟

зи хоки даргаи мо даврят муносиб нест

ز خاک درگه ما دوریت مناسب نیست

Ба саъй кӯш ки аз чанги ғами шӯии берун

به سعی کوش که از چنگ غم شوی بیرون

Агар набошадат осони халосӣ аз ҳиҷрон

اگر نباشدت آسان خلاصی از هجران

Мадади талаби зи шаҳаншоҳи арсаи маскӯн

مدد طلب ز شهنشاه عرصه مسکون

Шҳншҳӣ ки ба ҳаср мадоеҳаш нарасад

شهنشهی که به حصر مدایحش نرسد

Хирад агар мтФнн шавад ба ҷамъи фунун

خرد اگر متفنن شود به جمع فنون

Шаҳӣ ки аз шараф ӯ ранги подшоҳӣ ӯ

شهی که از شرف او رنگ پادشاهی او

зи пой пой ниҳодаст бар сари гардун

ز پای پای نهادست بر سر گردون

Шаҳӣ ки қомати ҷоҳаши хамидаи дрноид

شهی که قامت جاهش خمیده درناید

Ба саъй то ба абади зери ин равоқи нигун

به سعی تا به ابد زیر این رواق نگون

Эмоми мФтрзи алтоъаҳи шоҳзодаи ҳусайн

امام مفترض‌الطاعه شاهزاده حسین

Ба ноз дошта лутфи эзад бе чун

به ناز داشتهٔ لطف ایزد بی‌چون

Аҷаб ки гӯшаи доман ба даст ҳаср диҳад

عجب که گوشه دامن به دست حصر دهد

Фазойилаш ки зи қайди шумори ҷустаи бурун

فضایلش که ز قید شمار جسته برون

Ҷаҳоти сети ҳамаи дарёу зот ӯ гавҳар

جهات ست همه دریا و ذات او گوهر

На осмони ҳамаи тӯмору зот ӯ мазмун

نه آسمان همه طومار و ذات او مضمون

Агарна робити эҷод ӯ шудӣ будӣ

اگرنه رابط ایجاد او شدی بودی

Азали хазинаи кофу абад тавила навен

ازل خزینه کاف و ابد طویله نون

Барои муваллид ӯ кард осмони ҳаракат

برای مولد او کرد آسمان حرکت

Замин барои мақари ваии иқтизои сукӯн

زمین برای مقر وی اقتضای سکون

Буд чу равзанаи дидаи пеши қасри ҷалол

بود چو روزنه دیده پیش قصر جلال

Ба пеши хилвати қудсаши сарочаи гардун

به پیش خلوت قدسش سراچه گردون

Ба фарзи агар кара на сипеҳр паҳн кунанд

به فرض ا گر کره نه سپهر پهن کنند

Ба пеши соҳати қадараш пулӣаст брҳомўн

به پیش ساحت قدرش پلی است برهامون

Агарна роят ӯ срФроштӣ ба фалак

اگرنه رایت او سرفراشتی به فلک

Ки доштӣ нигаҳи ин куҳнаи сақфро чу сутун ?

که داشتی نگه این کهنه سقف را چو ستون؟

Ба хӯн нишаст ба андаки мухолифати зи шафақ

به خون نشست به اندک مخالفت ز شفق

Набӯд бар фалаки дуни хилоф ӯ маймун

نبود بر فلک دون خلاف او میمون

Ғалати сурӯдами ин нуктаро хато кардам

غلط سرودم این نکته را خطا کردم

Сазоӣ ӯ набӯд гуфт вгўи барин қонӯн

سزای او نبود گفت‌وگو برین قانون

Замона кист ки бо ӯ дроФтдӣ ба газоф ?

زمانه کیست که با او درافتدی به گزاف؟

Сипеҳр кист ки бо ӯ дроидӣ ба фусун ?

سپهر کیست که با او درآیدی به فسون؟

Хилофаш ар гузарад офтобро ба замир

خلافش ار گذرد آفتاب را به ضمیر

Чу доғи лолаи сияҳ рӯ нишинад андари хӯн

چو داغ لاله سیه‌رو نشیند اندر خون

Хилоф ӯ наравад даҳр дар шҳўру синӣн

خلاف او نرود دهر در شهور و سنین

Ҷузи амр ӯ накунад чарх дар дҳўру қурун

جز امر او نکند چرخ در دهور و قرون

Набӯд рағбатӣ ӯро бад-ӣни ду рӯзаи ҳаёт

نبود رغبتی او را بدین دو روزه حیات

Набӯд улфатӣ ӯро бад-ӣни сарочаи дун

نبود الفتی او را بدین سراچه دون

Вагарнаи гирди азал аз абад баровардӣ

وگرنه گرد ازل از ابد برآوردی

Ризоӣ ӯ ба ҷаҳонгирӣ ар шудӣ мақрун

رضای او به جهانگیری ار شدی مقرون

Иродаташи сари паргор агар биҷунбанд

ارادتش سر پرگار اگر بجنباند

Ҷаҳон ба ҳитаи дарорад чу навен ва нуқта навен

جهان به حیطه درآرد چو نون و نقطه نون

зи калаки амраш агар нуқтае фурӯи резад

ز کلک امرش اگر نقطه‌ای فرو ریزد

Сипеҳр ғарқа шавад ҳамчуи қатра дар Ҷайҳун

سپهر غرقه شود همچو قطره در جیحون

Гиреҳ ба гӯша абрӯӣ наҳй агар фиканд

گره به گوشه ابروی نهی اگر فکند

Сипеҳрро ҳаракат мунтақил шавад ба сукӯн

سپهر را حرکت منتقل شود به سکون

Абад кунад сари худро ба дар зи ҷайби азал

ابد کند سر خود را به در ز جیب ازل

Паии назораи ҷоҳаш ки хаймаи бардаи бурун

پی نظاره جاهش که خیمه برده برون

Барои қаср ҷалолаш кашад масолеҳи кор

برای قصر جلالش کشد مصالح کار

Қазо ки хишти мау меҳри баста бар гардун

قضا که خشت مه و مهر بسته بر گردون

Дар остона ӯ паст , осмони баланд

در آستانه او پست, آسمان بلند

Ба сокинон дараш танг , арсаи маскӯн

به ساکنان درش تنگ, عرصه مسکون

Ба даҳри рояти иқбол ӯ наме гунҷад

به دهر رایت اقبال او نمی‌گنجد

Чунон ки дар дили танги оҳи ошиқи маҳзун

چنان که در دل تنگ آه عاشق محزون

Шикваи ҷоҳу ҷилоаш касе чаҳ сон бинад ?

شکوه جاه و جلاش کسی چه سان بیند؟

Ки дар шиканҷаи ин шаш ҷиҳат буд мсҷўн

که در شکنجه این شش جهت بود مسجون

Фиканда соя ба мозӣу ҳолу истиқбол

فکنده سایه به ماضی و حال و استقبال

Рисондаи поя ба ман кон ва кину сикўн

رسانده پایه به من کان و کاین و سیکون

зи ҳорсони шиква вайаст Искандар

ز حارسان شکوه وی است اسکندر

зи ровӣони улӯм вайаст афлотӯн

ز راویان علوم وی است افلاطون

Ба каффаи хирадаши ақли оқилони ҷаҳон

به کفه خردش عقل عاقلان جهان

Чу пеши оқила кам санги тараоти ҷунун

چو پیش عاقله کم سنگ ترهات جنون

Насими лутфи хушашро тбоъи оби бақо

نسیم لطف خوشش را طباع آب بقا

Забонаи ғазабашро табиати тоъӯн

زبانه غضبش را طبیعت طاعون

Ба лотноҳии аъдод низ натавон кард

به لاتناهی اعداد نیز نتوان کرد

Шумори фазлаш каз лотноҳӣаст фузун

شمار فضلش کز لاتناهی است فزون

Адад нагашт камоли муҳӣташ арча нагашт

عدد نگشت کمال محیطش ارچه نگشت

Ниҳояташ чу камолот ӯ ба перомун

نهایتش چو کمالات او به پیرامون

Ки лотноҳӣ аъдод ҳаст билқувва

که لاتناهی اعداد هست بالقوه

зи нанги қувва буд лотноҳиаш берун

ز ننگ قوه بود لاتناهی‌اش بیرون

Тулӯъи матлаъи мадҳаш чаҳ длгшост кунун

طلوع مطلع مدحش چه دلگشاست کنون

Ҳазор ханда ба хуршед мезанад гардун

هزار خنده به خورشید می‌زند گردون