эй мухтареъи ин на фалаки доираи сон ро

ای مخترع این نه فلک دایره سان را

Ваии тарбият аз лутфи ту ашхоси ҷаҳон ро

وی تربیت از لطف تو اشخاص جهان را

Кас нест ки пари ҷайб ва бағал нест зи эҳсон

کس نیست که پر جیب و بغل نیست ز احسان

То ҷӯади ту дар боз кушодаст дукон ро

تا جود تو در باز گشادست دکان را

То шер кунад дар гулӯяши дояи лутфат

تا شیر کند در گلویش دایه لطفت

Чун Тифл , гушӯдаст гули боғи даҳон ро

چون طفل، گشودست گل باغ دهان را

Лутфи ту ҳакимии сет ки аз як назари лутф

لطف تو حکیمی ست که از یک نظر لطف

Хосият эксир диҳад табъи духон ро

خاصیت اکسیر دهد طبع دخان را

Авсофи турои нотиқа чун сӯсани озод

اوصاف ترا ناطقه چون سوسن آزاد

Гӯйии зи пай нутқ наёварда забон ро

گویی ز پی نطق نیاورده زبان را

Чандон ки назар мекунам аз лутф ту зоданд

چندان که نظر می کنم از لطف تو زادند

Ҳар зарраи зи зарроти заминроу замон ро

هر ذره ز ذرات زمین را و زمان را

Дар ҷодаи канаи ту дар манзили аввал

در جاده کنه تو در منزل اول

Дар лои фурӯи рафтаи қадами роҳравон ро

در لای فرو رفته قدم راهروان را

Ақли амалӣ дар раҳат аз зӯри ибодат

عقل عملی در رهت از زور عبادت

Андохта тирӣу тпоиидаҳи нишон ро

انداخته تیری و تپاییده نشان را

Ақли назарӣ рӯй зи дарёии ту шаста аст

عقل نظری روی ز دریای تو شسته است

Лекин ба канораст ва надидааст миён ро

لیکن به کنارست و ندیده است میان را

Гӯйанд ки маснӯъии олам чу яқинӣ аст

گویند که مصنوعی عالم چو یقینی است

Ёбад хирад аз фикру назари сонеъи он ро

یابد خرد از فکر و نظر صانع آن را

Охир на ҳам аз олами маснӯъ буд ақл ?

آخر نه هم از عالم مصنوع بود عقل؟

Маснӯъ ба сонеъи зи куҷои баради нишонро !

مصنوع به صانع ز کجا برد نشان را!

Беҳтари зи вуҷӯдаш чаҳ тавон гуфт ба бурҳон

بهتر ز وجودش چه توان گفت به برهان

Исботи худованди заминроу замон ро

اثبات خداوند زمین را و زمان را

Ғайр аз ту чу кас нест чаҳ гӯям зи шарикат

غیر از تو چو کس نیست چه گویم ز شریکت

Тавҳиди ҳамин бас ки бабандем даҳон ро

توحید همین بس که ببندیم دهان را

Арқони вуҷӯдоти ду олами з ту зоданд

ارکان وجودات دو عالم ز تو زادند

эй рукни ҳақиқии ту саропои ҷаҳон ро

ای رکن حقیقی تو سراپای جهان را

Худ пеши худии ҳозиру олами ҳама аз ту

خود پیش خودی حاضر و عالم همه از تو

Инкори чунин дониш ҳад нест забон ро

انکار چنین دانش حد نیست زبان را

Помоли маломат шудаанд аҳли таҷассум

پامال ملامت شده‌اند اهل تجسم

Чун зоти ту эҷод намӯдааст макон ро

چون ذات تو ایجاد نموده است مکان را

Чун ришта ваҳмаст ба роҳи шарафи ту

چون رشته وهم است به راه شرف تو

Побандӣ кам поягии аҷзои замон ро

پابندی کم‌پایگی اجزای زمان را

эй онкӣ кунӣ даъвӣ дониш натавонӣ

ای آنکه کنی دعوی دانش نتوانی

Каз маърифати хеши диҳии нутқи баён ро

کز معرفت خویش دهی نطق بیان را

Ҷаҳласт на илми анкаҳ ба авҳому хаёлот

جهلست نه علم انکه به اوهام و خیالات

Хоҳӣ кунӣ исботи худованди ҷаҳон ро

خواهی کنی اثبات خداوند جهان را

Аз уқдаи тасбеҳи ту корӣ накушояд

از عقده تسبیح تو کاری نگشاید

Гар марди раҳеи сози гиреҳи риштаи ҷон ро

گر مرد رهی ساز گره رشته جان را

Аз собиту сайёра ба ҷуз уқда наёяд

از ثابت و سیاره به جز عقده نیاید

Хокат ба назар ба ки бибинӣ дброн ро

خاکت به نظر به که ببینی دبران را

Бо сӯхтанат кор науфтода ндонӣ

با سوختنت کار نیفتاده ندانی

Аҳволи дили сӯхтаи сӯхтагон ро

احوال دل سوخته سوختگان را

Мастона бибин дар раҳаш аз силсилаи мавҷ

مستانه ببین در رهش از سلسله موج

Занҷир ба пои рақси кунони оби равон ро

زنجیر به پا رقص‌کنان آب روان را

Бар дор шудани гоми нахустин ба раҳ ӯст

بر دار شدن گام نخستین به ره اوست

Пар таъна мазан қолаби Мансур ваашон ро

پر طعنه مزن قالب منصور وشان را

эй ҳастӣ фонӣ шудагон дар раҳи шавқат

ای هستی فانی شدگان در ره شوقت

Ваии ному нишон ҳар дил беному нишон ро

وی نام و نشان هر دل بی‌نام و نشان را

Ҳам ишқи туу ошиқу маъшӯқи ҳамаи ту

هم عشق تو و عاشق و معشوق همه تو

Донои туу донистаи ту ин рози ниҳон ро

دانا تو و دانسته تو این راز نهان را

Дар соғари аҷсод ки резад май арвоҳ ?

در ساغر اجساد که ریزد می ارواح؟

Соқии туу майхонаи туе бодаи ҷон ро

ساقی تو و میخانه تویی باده جان را

Дар роҳи ту он гумшуда бедилу дайнам

در راه تو آن گمشده بی‌دل و دینم

Каз нанг наёрам ба забони ному нишон ро

کز ننگ نیارم به زبان نام و نشان را

Аз серумаи таҳқиқи ҷилои басарами бахш

از سرمه تحقیق جلای بصرم بخش

Чандон ки кунам фарқи яқинроу гумон ро

چندان که کنم فرق یقین را و گمان را

Чандон мебе тобем аз файзи азали даҳ

چندان می بی‌تابیم از فیض ازل ده

Каз вай чу кунамтар лаби лаби ташнаи ҷон ро

کز وی چو کنم تر لب لب‌تشنه جان را

Файёз чу пурсади зи ман ин масаъла гӯям

فیاض چو پرسد ز من این مسئله گویم

Каз илм хабар нест сияҳи масти аён ро

کز علم خبر نیست سیه مست عیان را